III SA/Kr 889/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Ewa Michna Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi M. K. – G. na decyzję Wojewody z dnia 14 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu refundacji kosztów poniesionych w związku ze skierowaniem bezrobotnego do prac interwencyjnych skargę oddala UZASADNIENIE I. W dniu 30 lipca 2008 r. skarżąca M. K. – G., jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" M. K., złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy. Wniosek o organizację prac interwencyjnych. Wniosek rozpatrzono pozytywnie. W dniu 30 września 2009 r. zawarto umowę nr [...] o udzielenie pomocy horyzontalnej, pomoc na zatrudnienie - tworzenie nowych miejsc pracy na zorganizowanie zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych. Zgodnie z postanowieniami umowy beneficjent zobowiązany był do zatrudnienia od 1 października 2008 r. jednej osoby bezrobotnej skierowanej przez Urząd na utworzone stanowisko pracy przez minimalny okres 2 lat i utrzymania przez okres co najmniej 2 lat zatrudnienia na poziomie co najmniej dwóch stanowisk pracy i liczby pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy na poziomie min. 2,00, w tym jednego miejsca pracy utworzonego w związku z przyznaną refundacją. W trakcie przeprowadzonej weryfikacji prawidłowości realizacji warunków umowy stwierdzono, na podstawie przedłożonych dokumentów, iż nie dotrzymane zostały warunki umowy (nie utrzymano zatrudnienia na określonym umową poziomie). Dodatkowo od 1 grudnia 2010 r., zaprzestano wykonywania działalności gospodarczej. W związku z tym, pismem z 17 marca 2011 r., Starosta wypowiedział umowę nr [...] i zobowiązał M. K. – G. do zwrotu otrzymanej refundacji w wysokości proporcjonalnej do okresu, w którym nie utrzymano wymaganego poziomu zatrudnienia. Powyższa kwota nie wpłynęła na rachunek Urzędu w wyznaczonym terminie. Po sądowym rozstrzygnięciu sporów wynikłych na tle realizacji warunków umowy, prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny z 24 listopada 2011 roku, sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego, Wydział II Cywilny Odwoławczy z 24 października 2012 roku, sygn. akt [...], powództwo M. K. – G. zostało oddalone w całości. Urząd skierował sprawę o zapłatę na drogę postępowania sądowego (prawomocny wyrok Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny z 25 listopada 2014 roku, sygn. akt [...] (klauzula wykonalności z 2 stycznia 2017 roku). II. W dniu 28 kwietnia 2017 r. M. K. – G. złożyła wniosek o umorzenie kwoty 4.847,94 zł, na którą składały się należność główna 2.463,31 zł, odsetki ustawowe oraz koszty zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na brak możliwości zapłaty długu, motywując tym, że nie uzyskuje żadnych dochodów, nie przebywa w kraju i nie posiada żadnego majątku. Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] Starosta odmówił M. K. – G. umorzenia kwoty 2.463,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi z tytułu zwrotu refundacji części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody i składki na ubezpieczenie społeczne za skierowanego bezrobotnego w ramach prac interwencyjnych. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. K. – G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 344/18, Sąd uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na uchybienie przepisom postępowania oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. W szczególności Sąd zwrócił uwagę na nieodniesienie się zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy do całości zgłoszonego przez stronę wniosku. Nadto, Sąd wskazał na niewłaściwe zbadanie przez organy przesłanek z art. 76 ust. 7 ustawy, poprzez bezpodstawne badanie przez organy wszystkich, wyliczonych w punktach 1 do 4 tego przepisu przesłanek, podczas gdy zastosowanie z sprawie winny znaleźć jedynie przesłanki z punktu 1 i 4. III. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym Starosta W decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] odmówił M. K. – G. umorzenia dochodzonej należności wynikającej z ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 10 kwietnia 2017 r. z tytułu zwrotu refundacji części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody i składki na ubezpieczenie społeczne za skierowanego bezrobotnego w ramach prac interwencyjnych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, w jaki sposób w toku postępowania uwzględnił wskazówki zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 344/18. W odwołaniu M. K. – G. wniosła o uchylenie decyzji Starosty i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie odwołującej się, organ I instancji dopuścił się naruszenia zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a), tym bardziej, że – jak podała – "to na organie administracyjnym, a nie na stronie, ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego" i "ciężar dowodu na mocy art. 77 k.p.a. obciąża organ administracyjny". M. K. – G. zarzuciła także błędy w analizie zaświadczenia ZUS o zasiłkach chorobowych i macierzyńskich za okres od 4 grudnia 2017 r. do 31 października 2018 r. Zarzut ten dotyczył zwłaszcza nieprawidłowego wywodu organu co do podstawy wymiaru zasiłków (pomiędzy kwotą 3.537.98 zł aż do kwoty 6.903,20 zł) oraz wysokości wypłacanych co miesiąc kwot zasiłku macierzyńskiego (od 4.200 do 5.300 zł). Zdaniem odwołującej się, z przedłożonego zaświadczenia wynika, że średnia wysokość zasiłku chorobowego w okresie od dnia 4 grudnia 2017 r. do 7 czerwca 2018 r. wynosiła do wypłaty 4.452,63 zł, natomiast średnia wysokość zasiłku macierzyńskiego w okresie od 8 czerwca 2018 r. do 31 października 2018 r. wynosiła 3.439,19 zł i to w sytuacji, gdy przez 6 miesięcy, tj. do dnia 7 grudnia 2018 r. wynosił on 100%, a od 8 grudnia 2018 r. do dnia wydania decyzji organu I instancji jest on wypłacany w kwocie odpowiadającej 60% z kwoty 3.439,10 zł, tj. w kwocie 2.063,51 zł, z której ma się ona utrzymać wraz z dwójką dzieci. Wojewoda decyzją z dnia 14 czerwca 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia w całości lub w części zwrotu refundacji następuje w drodze uznaniowej decyzji właściwego organu - starosty. Uznaniowość nie oznacza całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu w tej kwestii, albowiem przepis art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określa cztery samodzielne przesłanki warunkujące umorzenie nienależnie pobranego świadczenia, wyznaczając w ten sposób granice uznania administracyjnego. Każda z nich określa inną sytuację faktyczną uzasadniającą umorzenie i odnosi się do ściśle określonej kategorii podmiotów wymienionych w tym przepisie. Przesłanki istniejące po stronie podmiotów zobowiązanych do zwrotu refundacji ustawodawca ograniczył tylko do przypadków wymienionych w pkt 1 i 4 omawianego przepisu. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w przedmiocie umorzenia powinien dokładnie zbadać w oparciu o obiektywne kryteria istnienie bądź nieistnienie okoliczności wymienionych w pkt 1 i 4 tego przepisu, co wiąże się w szczególności z koniecznością analizy sytuacji materialnej wnioskodawcy. Prowadzone postępowanie powinno respektować reguły określone w k.p.a. W szczególności organ powinien przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego, organ l instancji wywiązał się ze wskazanych powyżej obowiązków. Starosta przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie aktualnej sytuacji majątkowej zobowiązanej i zwrócił się pisemnie do skarżącej o przedłożenie dokumentów potwierdzających jej sytuację materialną. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że skarżąca w 2017 r. z tytułu zatrudnienia u pracodawcy - adwokat M. S. – K. uzyskała dochód w wysokości 4.000 zł, w okresie od 4 grudnia 2017 r. do 6 czerwca 2018 r. pobierała zasiłek chorobowy. W dniu 7 czerwca 2018 r. skarżąca urodziła dziecko i od tego dnia przebywa na urlopie macierzyńskim, pobierając z tego tytułu zasiłek macierzyński. Wojewoda podkreślił, że - jak wynika z dostarczonej przez skarżącą kserokopii zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 stycznia 2019 r. - dochody M. K. – G. w okresie od 4 grudnia 2017 r. do 31 października 2018 r. wynosiły brutto odpowiednio: grudzień 2017 r. – 4.717,42 zł, styczeń 2018 r. – 5.275,01 zł, luty 2018 r. – 4.993,24 zł, marzec 2018 r. – 5.528,23 zł, kwiecień 2018 r. – 5.349,90 zł, maj 2018 r. – 5.528,23 zł, czerwiec 2018 r. – 4.611,75 zł, lipiec 2018 r. – 4.422,46 zł, sierpień 2018 r. – 4.422,46 zł, wrzesień 2018r. – 4.279,80 zł, październik 2018 r. – 4.422,46 zł. Dodatkowe wyjaśnienia M. K. – G. poczyniła również w przedmiocie samochodu marki Seat Ibiza, wskazując, iż pojazd ten został sprzedany, a cała uzyskana tytułem ceny kwota została przeznaczona na spłatę zaciągniętego kredytu, tj. na zamknięcie kredytu i zwolnienie pojazdu z zastawu rejestrowego. W ocenie Wojewody, organ l instancji prawidłowo wskazał i uzasadnił, że ustalony w toku postępowania stan majątkowy oraz sytuacja finansowa M. K. – G. nie uzasadniają umorzenia należności. Ponadto organ II instancji podkreślił, że Starosta rozważył sprawę według przesłanek umorzenia wskazanych w art. 76 ust. 7 pkt. 1 i 4 ustawy i zasadnie stwierdził, że okoliczności określone w art. 76 ust. 7 pkt 2 i 3 ustawy nie mają zastosowania w odniesieniu do złożonego przez M. K. – G. wniosku, gdyż dotyczą innej formy pomocy - instrumentu rynku pracy, jakim jest przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej. Organ l instancji w ramach prowadzonego postępowania ustalił, że M. K. – G. posiada środki finansowe, które mogą być przedmiotem postępowania egzekucyjnego (przesłanka z pkt 1), jak i brak jest podstaw do przyjęcia, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uda się uzyskać kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (przesłanka z pkt 4). W tej sytuacji - w opinii Wojewody - organ l instancji prawidłowo ustalił, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia wskazane w art. 76 ust. 7 ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że treść art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazuje, iż instytucja umorzenia należności - czy to w całości, czy też w części - może być stosowana jedynie w sytuacjach, gdy realnie nie jest możliwe ich odzyskanie. W przypadku niewystąpienia żadnej ze wskazanych wyżej przesłanek organ pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności. Nie jest dopuszczalne uchylanie się dłużnika od obowiązku zwrotu otrzymanej refundacji jedynie z powodu związanych z nim uciążliwości finansowych, o ile nie zaistnieją obiektywne przeszkody ściśle określone przez ustawodawcę. Wojewoda stwierdził, że swoje rozstrzygniecie organ I instancji uzasadnił zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 k.p.a., poprzedzając wydanie decyzji wezwaniem w trybie art. 10 k.p.a., do zapoznania się z poczynionymi ustaleniami w sprawie. Wojewoda zaznaczył, że orzeczenie organu I instancji zostało wydane po zasięgnięciu opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Organ l instancji w sposób wyczerpujący i wnikliwy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek. Wojewoda podkreślił przy tym, że decyzja podejmowana w oparciu o art. 76 ust. 7 ustawy jest decyzją uznaniową, charakteryzującą się tym, że nawet po ustaleniu przez organ spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek normatywnych warunkujących wydanie decyzji, po stronie organu administracji brak jest obowiązku orzeczenia zgodnie z wnioskiem. Nadto Wojewoda wskazał, że organ l instancji odniósł się do elementów składowych kwoty, o umorzenie której wniosła M. K. – G. i wyjaśnił, że ewentualnym umorzeniem mogła być objęta tylko kwota podlegająca zwrotowi z tytułu otrzymanej refundacji powiększona o odsetki ustawowe za zwłokę. Brak jest natomiast podstaw do umorzenia na podstawie zapisów art. 76 ustawy kwot zasądzonych tytułem zwrotu kosztów toczących się przed sądami powszechnymi postępowań, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K. – G. zarzuciła: - naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 z późn. zm.), w szczególności art. 76 ust. 7 w zakresie zasad umarzania należności, w tym zwrotu refundacji, w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., - niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy w powołaniu na zarzut naruszenia przez organy I i II instancji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie należności wobec PUP, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu administracyjnego na jej rzecz zwrotu kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie ustaliły jej sytuacji rodzinnej, która rzutuje na stan finansów. Podkreśliła, że urodzone przez nią w dniu 7 czerwca 2018 r. drugie dziecko - syn K., jest dzieckiem niepełnosprawnym od urodzenia i w związku z tym ponosi ona znaczne koszty jego utrzymania, wpływające na stan dochodów. W ocenie skarżącej, organy I i II instancji przyjęły postawę oceniającego zgromadzony przez siebie materiał dowodowy, a nie zmierzały do ustalenia, czy istotnie zostały spełnione przez nią wystarczające przesłanki do umorzenia należności wynikające z powołanych przepisów. Skarżąca, podobnie jak w odwołaniu, zarzuciła, że nie może zgodzić się z tezą, że to strona samodzielnie powinna wykazać daną okoliczność, albowiem to – jej zdaniem – "organ administracyjny ma tak poprowadzić postępowanie, aby owo wykazanie przez stronę było możliwe", gdyż "ciężar dowodu na mocy art. 77 k.p.a. obciąża organ administracyjny". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga M. K. – G. jest nieuzasadniona. Należy zauważyć, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 76 ust. 7 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 z późn. zm.), albowiem w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 344/18 uchylającym decyzje organów administracyjnych obu instancji przesądził, że organy nie powinny badać zaistnienia wszystkich przesłanek art. 76 ust. 7 zawartych w punktach 1-4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 z późn. zm.), ale wyłącznie przesłanki z punktu 1 i 4 tego przepisu, stanowiące: Art. 76. 7. Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Ze sformułowania "starosta może" wynika, że decyzja wydana na powołanej wyżej i przytoczonej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy. To z kolei oznacza – jak stwierdził to już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tezowanym wyroku z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/1347/17 (opubl. LEX nr 2529846), że: "nawet w sytuacji gdyby strona spełniała kryteria umorzenia zaległości - organy administracyjne mają jedynie możliwość, a nie obowiązek umorzenia świadczeń w trybie art. 76 ust. 7 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy." Ponieważ jednak uznaniowy charakter decyzji nie oznacza dowolności, organy administracyjne przy wydawaniu takich decyzji powinny wyjaśnić, jakimi kryteriami się kierowały, przy czym wyjaśnienie to jest zwłaszcza istotne przy odmowie częściowego lub całkowitego umorzenia świadczeń. Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że uzasadnienie odmowy umorzenia jest przekonywujące tzn. wskazuje motywy działania organu w sposób spójny i logiczny, zgodny z doświadczeniem życiowym i akceptowalny - jeśli chodzi o konstytucyjny system wartości społeczeństwa demokratycznego. Sąd uznał, że organ podejmujący decyzję prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, że wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz że dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, tj. nie jest dowolna. W tym zakresie należy zauważyć, że badając wymienione wyżej przesłanki art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 omawianej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organy miały na względzie dostarczoną przez skarżącą informację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 stycznia 2019 r., wskazującą na dochody skarżącej w okresie od 4 grudnia 2017 r. do 31 października 2018 r., które wynosiły brutto odpowiednio: grudzień 2017 r. – 4.717,42 zł, styczeń 2018 r. – 5.275,01 zł, luty 2018 r. – 4.993,24 zł, marzec 2018 r. – 5.528,23 zł, kwiecień 2018 r. – 5.349,90 zł, maj 2018 r. – 5.528,23 zł, czerwiec 2018 r. – 4.611,75 zł, lipiec 2018 r. – 4.422,46 zł, sierpień 2018 r. – 4.422,46 zł, wrzesień 2018r. – 4.279,80 zł, październik 2018 r. – 4.422,46 zł. Sąd zauważa, że - według publikowanych informacji o minimalnym wynagrodzeniu ustawowym w Polsce - stawka minimalna brutto wynosiła w roku 2017 – 2.000 zł, a w 2018 r. – 2100 zł. Oznacza to, że dochody brutto skarżącej w wyżej wymienionym okresie były ponad 2 razy wyższe od płacy minimalnej brutto w Polsce. Przy ustalonej kwocie do zwrotu 2.463,31 zł plus odsetki ustawowe oraz koszty zastępstwa procesowego – powyższe dochody nie uzasadniają przyjęcia, że skarżąca nie posiada środków, z których można dochodzić należności lub że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia przewyższającej wydatki egzekucyjne. Sąd podkreśla, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, to na skarżącej spoczywał obowiązek dostarczenia dowodów wskazujących na zasadność umorzenia pobranych środków, jednakże skarżąca nie wypełniła tego obowiązku, usiłując przerzucić ciężar dowodowy na organy administracyjne. Sąd podkreśla, że w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie zawarte w tezowanym wyroku z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2676/14 (opubl. LEX nr 2089631): "Osoba wnioskująca o umorzenie należności ze względu na trudną sytuację majątkową i rodzinną winna udokumentować ten fakt poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów, złożenie wyczerpujących wyjaśnień w tym przedmiocie. Ciężar dowodu w takiej sprawie spoczywa na niej. Każdy, kto domaga się umorzenia niezasadnie pobranych należności z Funduszu Pracy, musi uwiarygodnić swoją trudną sytuację majątkową i rodzinną. Nie wystarczy jedynie powołać się na brak możliwości spłaty." Sąd orzekający jednocześnie zauważa, że skarżąca stwierdzając, iż z powyżej przedstawionych dochodów utrzymuje się wraz z dwojgiem dzieci nie ujawniła dochodów uzyskiwanych przez ojca dzieci i zakresu jego przyczyniania się do ponoszenia kosztów ich utrzymania ani nie wykazała, że ojciec dzieci w żaden sposób do ich utrzymania nie przyczynia się, co powinno stać się przedmiotem interwencji organów państwowych, w tym prokuratora. Należy także zauważyć, że jedynie sąd rodzinny może ustalić, że sytuacja osoby zobowiązanej do alimentacji jest tak trudna, że wręcz uniemożliwia przyznanie od niej pomocy finansowej czy rzeczowej na rzecz osób uprawnionych. Jest niewątpliwym, że źródłem otrzymanej pomocy finansowej są dochody Funduszu Pracy, co faktycznie oznacza, że pomoc tę finansują z obowiązkowych składek przede wszystkim inni przedsiębiorcy. Środki z Funduszu Pracy przeznaczone są głównie na pomoc bezrobotnym. Powoduje to obowiązek beneficjentów do szczególnej dbałości o celowe wydatkowanie otrzymanych kwot, czego – jak się wydaje - skarżąca nie dostrzega. Wskazują na to twierdzenie skarżącej, że z ujawnionych dochodów utrzymuje siebie i dwoje dzieci, co oznacza, że skarżąca nie dba o uzyskanie należnych dzieciom świadczeń lub nie ujawnia rzeczywistych dochodów. W tej sytuacji Sąd uznał, że odmawiając skarżącej umorzenia wnioskowanych kwot organy administracyjne nie naruszyły zasady uznania administracyjnego. Sąd podzielił stanowisko organów, że skarżąca nie wykazała takiej szczególnej sytuacji życiowej, która wyczerpuje przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 omawianej ustawy, uniemożliwiając jej spłacenie świadczeń nienależnie pobranych ze środków publicznych. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z obowiązującym prawem, a nie dostrzegając uchybień w przeprowadzonym postępowaniu ani pod względem uchybień prawa materialnego, ani procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzekł – jak w wyroku.