I SA/Gd 1215/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T.S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W DNIU 4 MARCA 2013 R. NACZELNIK URZĘDU CELNEGO WYDAŁ DECYZJĘ OKREŚLAJĄCĄ T. S. ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE W PODATKU AKCYZOWYM Z TYTUŁU SPRZEDAŻY SAMOCHODU OSOBOWEGO MARKI MERCEDES [...], PRZED JEGO PIERWSZĄ REJESTRACJĄ NA TERENIE KRAJU W WYSOKOŚCI 21.549,00 ZŁ. DYREKTOR IZBY CELNEJ WYDAJĄC W DNIU 27 CZERWCA 2013 R., POSTANOWIENIE W KTÓRYM STWIERDZIŁ UCHYBIENIE TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA I ODMÓWIŁ PRZYWRÓCENIA TERMINU DO DOKONANIA TEJ CZYNNOŚCI WSKAZAŁ NA TO, ŻE DECYZJA ZAWIERAJĄCA PRAWIDŁOWE POUCZENIE O TRYBIE I TERMINIE WNIESIENIA ODWOŁANIA, ZOSTAŁA DORĘCZONA ZASTĘPCZO W DNIU 21 MARCA 2013 R., PO PODWÓJNYM AWIZOWANIU (W DNIU 6 MARCA 2013 R. ORAZ 14 MARCA 2013 R.). ZGODNIE Z PRZEPISEM ART. 223 § 2 PKT 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA ODWOŁANIE WNOSI SIĘ W TERMINIE 14 DNI OD DNIA DORĘCZENIA DECYZJI STRONIE, ZATEM OSTATECZNY TERMIN NA WNIESIENIE ODWOŁANIA UPŁYNĄŁ W DNIU 1 KWIETNIA 2013 R. PRZEDMIOTOWE ODWOŁANIE WRAZ Z WNIOSKIEM O PRZYWRÓCENIE TERMINU DO JEGO WNIESIENIA STRONA NADAŁA W PLACÓWCE POCZTOWEJ W DNIU 30 KWIETNIA 2013 R., CZYLI ODWOŁANIE OD PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI NIE ZOSTAŁO WNIESIONE W USTAWOWYM TERMINIE. WSKAZANO, ŻE W DNIU 25 KWIETNIA 2011 R., DO SIEDZIBY URZĘDU CELNEGO PRZYBYŁ OSOBIŚCIE T. S. I ZAPOZNAŁ SIĘ Z MATERIAŁEM DOWODOWYM ZGROMADZONYM W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU. W DNIU 30 KWIETNIA 2013 R. STRONA NADAŁA W URZĘDZIE POCZTOWYM WNIOSEK O PRZYWRÓCENIE TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA WRAZ Z ODWOŁANIEM OD PRZEDMIOTOWEJ DECYZJI. PISMEM Z DNIA 16 MAJA 2013 R. NACZELNIK URZĘDU CELNEGO PRZEKAZAŁ ODWOŁANIE WRAZ Z AKTAMI SPRAWY, WSKAZUJĄC JEDNOCZEŚNIE NA FAKT UCHYBIENIA TERMINOWI DO WNIESIENIA ODWOŁANIA. WYDAJĄC ZASKARŻONE POSTANOWIENIE ORGAN STWIERDZIŁ, ŻE W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM UCHYBIENIE TERMINU ZACHODZI WÓWCZAS, GDY CZYNNOŚĆ PROCESOWA NIE ZOSTAŁA DOKONANA PRZEZ STRONĘ BĄDŹ UCZESTNIKA POSTĘPOWANIA, W CIĄGU OZNACZONEGO DO TEJ CZYNNOŚCI OKRESU. ZGODNIE Z ART. 162 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA W RAZIE UCHYBIENIA TERMINU NALEŻY PRZYWRÓCIĆ TERMIN NA WNIOSEK ZAINTERESOWANEGO, JEŻELI UPRAWDOPODOBNI, ŻE UCHYBIENIE NASTĄPIŁO BEZ JEGO WINY, A PODANIE O PRZYWRÓCENIE TERMINU NALEŻY WNIEŚĆ W CIĄGU 7 DNI OD DNIA USTANIA PRZYCZYNY UCHYBIENIA TERMINOWI. JEDNOCZEŚNIE Z WNIESIENIEM PODANIA NALEŻY DOPEŁNIĆ CZYNNOŚCI, DLA KTÓREJ BYŁ OKREŚLONY TERMIN. W UZASADNIENIU WNIOSKU O PRZYWRÓCENIE TERMINU STRONA WSKAZAŁA, IŻ W ZWIĄZKU Z BRAKIEM SKUTECZNEGO DORĘCZENIA DECYZJI POZBAWIONO JĄ MOŻLIWOŚCI ZŁOŻENIA ODWOŁANIA W USTAWOWYM TERMINIE. STRONA PODNIOSŁA TEŻ, ŻE DOCHOWAŁA WSZELKIEJ STARANNOŚCI PRZEWIDZIANEJ W PRZEPISACH ORDYNACJI PODATKOWEJ ORAZ ŻE WSZELKIE PISMA (W TYM KORESPONDENCJA Z ZUS MAJĄCA POTWIERDZIĆ, IŻ ZASKARŻONA DECYZJA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI Z DNIA 4 MARCA 2013 R. ZNAJDOWAŁA SIĘ W URZĘDZIE POCZTOWYM W MOMENCIE ODBIORU TEJ PIERWSZEJ) ODBIERANA BYŁA PRZEZ NIĄ OSOBIŚCIE LUB PRZEZ UPOWAŻNIONE OSOBY. ODNOSZĄC SIĘ DO POWYŻSZEGO DYREKTOR IZBY CELNEJ PODKREŚLIŁ, IŻ W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE MAMY DO CZYNIENIA ZE SKUTECZNYM DORĘCZENIEM DECYZJI, BOWIEM NA PODSTAWIE ART. 150 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA DORĘCZENIE UWAŻA SIĘ ZA DOKONANE Z UPŁYWEM OSTATNIEGO DNIA PRZECHOWYWANIA PRZESYŁKI W PLACÓWCE POCZTOWEJ, POD WARUNKIEM DWUKROTNEGO POWIADOMIENIA O TYM FAKCIE JEJ ADRESATA. JAK WYNIKAŁO Z ANALIZY ZNAJDUJĄCEJ SIĘ W AKTACH SPRAWY KOPERTY, W KTÓREJ ZNAJDOWAŁA SIĘ DECYZJA, MIAŁO MIEJSCE DWUKROTNE POWIADOMIENIE O PRÓBIE DORĘCZENIA PRZESYŁKI, TJ. W DNIU 6 MARCA 2013 R., A NASTĘPNIE W DNIU 14 MARCA 2013 R. W POSTANOWIENIU PODKREŚLONO, IŻ ORGAN ODWOŁAWCZY W TOKU SWOJEGO POSTĘPOWANIA KORESPONDUJĄC Z WŁAŚCIWYM URZĘDEM POCZTOWYM RÓWNIEŻ POTWIERDZIŁ OWĄ PRAWIDŁOWOŚĆ DORĘCZENIA PRZESYŁKI. MAJĄC NA UWADZE PRZEPIS ART. 150 O.P. Z DNIEM 21 MARCA 2013 R. PRZESYŁKĘ UZNANO ZA SKUTECZNIE DORĘCZONĄ. BIORĄC POD UWAGĘ POWYŻSZE UZNANO, ŻE NIEDOCHOWANIE TERMINU ZOSTAŁO SPOWODOWANE Z WINY STRONY, A TO UNIEMOŻLIWIA PRZYWRÓCENIE TERMINU W TRYBIE ART. 162 ORDYNACJI PODATKOWEJ. W KONSEKWENCJI WIĘC, STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 228 § 1 PKT 2 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, MAJĄC NA UWADZE, ŻE ODWOŁANIE OD DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z DNIA 4 MARCA 2013 R. NIE ZOSTAŁO WNIESIONE W USTAWOWYM TERMINIE I BRAK BYŁO PODSTAW DO PRZYWRÓCENIA TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA DYREKTOR IZBY CELNEJ ORZEKŁ JAK W POSTANOWIENIU Z DNIA 27 CZERWCA 2013 R. NA POWYŻSZE POSTANOWIENIE STRONA WNIOSŁA SKARGĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU. ZASKARŻONEMU ROZSTRZYGNIĘCIU STRONA ZARZUCIŁA NARUSZENIE NORM POSTĘPOWANIA ZWIĄZANEGO Z ZASADAMI PRZYWRÓCENIA TERMINU, CO W KONSEKWENCJI NIE POZWOLIŁO NA WŁAŚCIWE WYJAŚNIENIE STANU FAKTYCZNEGO, KTÓRY MA ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK. ZGODNIE Z ART. 162 § 1 WSKAZANO NA USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA, WSKAZANO NA BRAK WINY SKARŻĄCEGO, KTÓRY DOCHOWAŁ NALEŻYTEJ STARANNOŚCI I ZGODNIE Z ART. 220 I ART. 223 TEJ USTAWY ZŁOŻYŁ STOSOWNY WNIOSEK WRAZ Z ODWOŁANIEM. WSKAZUJĄC NA POWYŻSZE SKARŻĄCY WNIÓSŁ O PRZYWRÓCENIE TERMINU DO WNIESIENIA ODWOŁANIA OD DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z DNIA 4 MARCA 2013 R. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WNIESIONO O JEJ ODDALENIE. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA JEST UZASADNIONA. PRZEPISY, KTÓRE W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZOSTAŁY ZASTOSOWANE, TO REGULACJA ART. 150, ART. 162 I 228 § 1 PKT 2 O.P. NA WSTĘPIE NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM UCHYBIENIE TERMINU ZACHODZI WÓWCZAS, GDY CZYNNOŚĆ PROCESOWA NIE ZOSTAŁA DOKONANA PRZEZ STRONĘ BĄDŹ UCZESTNIKA POSTĘPOWANIA, W CIĄGU OZNACZONEGO DO TEJ CZYNNOŚCI OKRESU. ZGODNIE Z ART. 162 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA W RAZIE UCHYBIENIA TERMINU NALEŻY PRZYWRÓCIĆ TERMIN NA WNIOSEK ZAINTERESOWANEGO, JEŻELI UPRAWDOPODOBNI, ŻE UCHYBIENIE NASTĄPIŁO BEZ JEGO WINY, A PODANIE O PRZYWRÓCENIE TERMINU NALEŻY WNIEŚĆ W CIĄGU 7 DNI OD DNIA USTANIA PRZYCZYNY UCHYBIENIA TERMINOWI. JEDNOCZEŚNIE Z WNIESIENIEM PODANIA NALEŻY DOPEŁNIĆ CZYNNOŚCI, DLA KTÓREJ BYŁ OKREŚLONY TERMIN. POZYTYWNA DECYZJA ORGANU PODATKOWEGO W PRZEDMIOCIE PRZYWRÓCENIA UCHYBIONEGO TERMINU UZALEŻNIONA JEST OD SPEŁNIANIA PRZEZ STRONĘ SZEREGU WARUNKÓW, W TYM: 1) WYSTĄPIENIA PRZEZ STRONĘ DO WŁAŚCIWEGO ORGANU PODATKOWEGO Z WNIOSKIEM O PRZYWRÓCENIE TERMINU DO ZŁOŻENIA ODWOŁANIA, 2) UPRAWDOPODOBNIENIA WE WNIOSKU, ŻE UCHYBIENIE TERMINU NASTĄPIŁO BEZ WINY STRONY, 3) PODANIE O PRZYWRÓCENIE TERMINU NALEŻY WNIEŚĆ W CIĄGU 7 DNI OD DNIA USTANIA PRZYCZYNY UCHYBIENIA TERMINOWI, 4) JEDNOCZEŚNIE Z WNIESIENIEM PODANIA NALEŻY DOPEŁNIĆ CZYNNOŚCI, DLA KTÓREJ BYŁ OKREŚLONY TERMIN. W UZASADNIENIU WNIOSKU STRONA WSKAZAŁA, IŻ W ZWIĄZKU Z BRAKIEM SKUTECZNEGO DORĘCZENIA DECYZJI POZBAWIONO JĄ MOŻLIWOŚCI ZŁOŻENIA ODWOŁANIA W USTAWOWYM TERMINIE. STRONA WSKAZAŁA TEŻ, ŻE DOCHOWAŁA WSZELKIEJ STARANNOŚCI PRZEWIDZIANEJ W PRZEPISACH ORDYNACJI PODATKOWEJ ORAZ ŻE WSZELKIE PISMA ODBIERANE BYŁY PRZEZ NIĄ OSOBIŚCIE LUB PRZEZ UPOWAŻNIONE OSOBY. DYREKTOR IZBY CELNEJ WSKAZAŁ, ŻE W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE MAMY DO CZYNIENIA ZE SKUTECZNYM DORĘCZENIEM DECYZJI, BOWIEM NA PODSTAWIE ART. 150 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA DORĘCZENIE UWAŻA SIĘ ZA DOKONANE Z UPŁYWEM OSTATNIEGO DNIA PRZECHOWYWANIA PRZESYŁKI W PLACÓWCE POCZTOWEJ, POD WARUNKIEM DWUKROTNEGO POWIADOMIENIA O TYM FAKCIE JEJ ADRESATA. JAK WYNIKAŁO Z ANALIZY ZNAJDUJĄCEJ SIĘ W AKTACH SPRAWY KOPERTY, W KTÓREJ ZNAJDOWAŁA SIĘ DECYZJA, MIAŁO MIEJSCE DWUKROTNE POWIADOMIENIE O PRÓBIE DORĘCZENIA PRZESYŁKI, TJ. W DNIU 6 MARCA 2013 R., A NASTĘPNIE W DNIU 14 MARCA 2013 R. ORGAN ODWOŁAWCZY W TOKU SWOJEGO POSTĘPOWANIA KORESPONDUJĄC Z WŁAŚCIWYM URZĘDEM POCZTOWYM POTWIERDZIŁ PROCEDURĘ ZASTĘPCZEGO DORĘCZENIA PRZESYŁKI. MAJĄC NA UWADZE WSKAZANY WYŻEJ PRZEPIS Z DNIEM 21 MARCA 2013 R. PRZESYŁKĘ UZNANO ZA SKUTECZNIE DORĘCZONĄ. W OCENIE SĄDU ANALIZA AKT SPRAWY PROWADZIĆ MUSI DO WNIOSKU, IŻ MATERIAŁ DOWODOWY NIE DAŁ JEDNOZNACZNEJ ODPOWIEDZI CO DO PRAWIDŁOWOŚCI DOKONANEJ PRZEZ ORGAN OCENY. Z KONSEKWENTNYCH WYPOWIEDZI SKARŻĄCEGO WYNIKA, ŻE NIE POSIADAŁ SKRZYNKI POCZTOWEJ A ODBIORU KORESPONDENCJI DOKONYWALI JEGO PRACOWNICY POPRZEZ JEJ PRZYJMOWANIE (TAKŻE PRZYJMOWANIE AWIZA) W SIEDZIBIE FIRMY. PRAKTYKĄ STAŁO SIĘ, CO POTWIERDZA ORGAN W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ, ODBIERANIE PISM NA POCZCIE PO ICH AWIZOWANIU. POWYŻSZE OZNACZA NIEWŁAŚCIWE DZIAŁANIE DORĘCZYCIELA ZWIĄZANE Z WYKONYWANIEM SWOJEJ FUNKCJI. SZCZEGÓLNEJ UWADZE PODLEGAĆ POWINNY TAKŻE W TEJ SPRAWIE ZAPISY LISTONOSZA NA ZWROTNYM POŚWIADCZENIU ODBIORU DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI Z 4 MARCA 2013 R. NA TĘ OKOLICZNOŚĆ SPORZĄDZIŁ ON BOWIEM ADNOTACJĘ (K. 86 AKT ADMINISTRACYJNYCH), Z KTÓREJ WYNIKAŁO, ŻE MIEJSCEM ZŁOŻENIA AWIZA BYŁA SKRZYNKA POCZTOWA. ROZBIEŻNOŚĆ MIĘDZY TĄ INFORMACJĄ A TWIERDZENIAMI SKARŻĄCEGO CO DO BRAKU SKRZYNKI, PRZY UWZGLĘDNIENIU BUDZĄCYCH WĄTPLIWOŚCI PRAKTYK DORĘCZYCIELA, NAKAZUJE KRYTYCZNIE OCENIĆ PISMO URZĘDU POCZTOWEGO Z 10 CZERWCA 2013 R. UZYSKANE PRZEZ DYREKTORA IZBY CELNEJ (K. 130 AKT ADMINISTRACYJNYCH). MAJĄC TO NA UWADZE SĄD UZNAŁ, ŻE PODATNIK NIE MOŻE PONOSIĆ KONSEKWENCJI NIEWŁAŚCIWEGO DZIAŁANIA URZĘDNIKA POCZTY, A WĄTPLIWOŚCI CO DO PRAWIDŁOWOŚCI DZIAŁAŃ TEJ OSOBY SKUTECZNIE PODWAŻAJĄ USTALENIE, KTÓRE LEGŁO U PODSTAW ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA CO DO SKUTECZNOŚCI ZASTĘPCZEGO DORĘCZENIA DECYZJI. BEZ ZNACZENIA PRZY TYM POZOSTAJE OCENA PRAKTYK SKARŻĄCEGO PRZY ODBIORZE KORESPONDENCJI, NA KTÓRĄ WSKAZUJE SIĘ W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ. ZWAŻYĆ NALEŻY, IŻ SKARŻĄCY W PIŚMIE PROCESOWYM Z 3 PAŹDZIERNIKA 2013 R. DO TYCH ZARZUTÓW SIĘ ODNIÓSŁ WSKAZUJĄC NA ICH BEZZASADNOŚĆ. MAJĄC POWYŻSZE NA UWADZE SĄD UZNAŁ, ŻE DYREKTOR IZBY CELNEJ Z NARUSZENIEM PRZEPISÓW PRAWA OCENIŁ PRAWIDŁOWOŚĆ DORĘCZENIA SKARŻĄCEMU DECYZJI NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO Z 4 MARCA 2013 R., CO SPRAWIA, ŻE ZASKARŻONE POSTANOWIENIE JAKO NARUSZAJĄCE PRAWO POWINNO ZOSTAĆ UCHYLONE. WOBEC TEGO NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 1C, ART. 152 I ART. 200 P.P.S.A. ORZECZONO JAK W SENTENCJI WYROKU.