II K 1002/25

Суды общей юрисдикции2026-01-29

Номер дела

II K 1002/25

Дата решения

2026-01-29

Тип

SENTENCE

Судьи

Asesor Aleksandra Zubowicz (PRESIDING_JUDGE)

Текст решения

Sygnatura akt II K 1002/25 4075-4. Ds 785.2025 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 29 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Aleksandra Zubowicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Iwona Solecka w obecności prokuratora Łukasza Tokarskiego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2025 roku oraz 29 stycznia 2026 roku sprawy  I. J. , syna G. i N. z domu C., urodzonego (...) w V. oskarżonego o to, że: 1.okresie od 02.06.2023r do 4 stycznia 2024r w V. uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku alimentacyjnego na rzecz A. J. w kwocie po 500 zł miesięcznie, orzeczonego na podstawie ugody Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 16 lipca 2019 r. o sygn. III RC 389/19, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych a uprawniona narażona została na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych  tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1 a kk</a> 2.w okresie od 10.07.2024r do 1.04.2025r w V. uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku alimentacyjnego na rzecz A. J. w kwocie po 500 zł miesięcznie, orzeczonego na podstawie ugody Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 16 lipca 2019 r. o sygn. III RC 389/19, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych a uprawniona narażona została na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych  tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1 a kk</a> I. uznaje oskarżonego  I. J. za winnego popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku przyjmując, iż stanowią one ciąg przestępstw, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a>, czym wyczerpał znamiona dwóch przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a> wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. <table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="56"/> <col width="10"/> <col width="87"/> <col width="24"/> <col width="9"/> <col width="20"/> <col width="100"/> <col width="38"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="16"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="10"> Formularz UK 1 </td> <td colspan="4"> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II K 1002/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="16">  G. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> I. J. </td> <td colspan="11"> 1. W okresie od 02.06.2023 r. do 4 stycznia 2024 r. w V. uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku alimentacyjnego na rzecz A. J. w kwocie po 500 zł miesięcznie, orzeczonego na podstawie ugody Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 16 lipca 2019 r. o sygn. III RC 389/19, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych a uprawniona narażona została na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. 2. W okresie od 10.07.2024 r. do 1.04.2025 r. w V. uchylał się od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku alimentacyjnego na rzecz A. J. w kwocie po 500 zł miesięcznie, orzeczonego na podstawie ugody Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 16 lipca 2019 r. o sygn. III RC 389/19, przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych a uprawniona narażona została na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> G. A. i I. J. pozostawali w związku partnerskim krótko przed narodzinami ich syna A. J.. W dniu 16 lipca 2019 roku przed Sądem Rejonowym w Toruniu zapadła ugoda, na mocy której I. J. został zobowiązany do płacenia rat alimentacyjnych na rzecz syna A. w wysokości po 500 zł miesięcznie, płatnych do rąk matki dziecka do dnia 15. każdego miesiąca. I. J. nigdy nie płacił alimentów, nie dawał synowi prezentów, nie kontaktował się z nim. Egzekucja świadczeń alimentacyjnych okazała się bezskuteczna. W związku z tym G. A. zostało przyznane świadczenie z (...) w wysokości 500 zł na syna A. za okres od 1 października 2023 roku do dnia 30 września 2024 roku oraz od 1 października 2024 roku do 30 września 2025 roku. W okresie od czerwca 2023 roku do kwietnia 2025 roku A. był na utrzymaniu matki, która nie pracowała. Utrzymywali się ze świadczeń z (...), świadczenia rodzinnego na dziecko, opiekuńczego dodatku oraz z pieniędzy z (...). Z funduszu G. A. otrzymywała także 400 zł na drugie dziecko. Nikt bliski nie pomagał matce uprawnionego w tym czasie. A. J. ma 7 lat, urodził się z zespołem (...), ma chore serce i schorzenia neurologiczne. A. przyjmuje dodatkowo płatne leki i nosi pampersy. Gdyby nie świadczenia z (...), G. A. nie mogłaby zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych syna A. J.. I. J. w okresie od 4 stycznia 2024 roku do 9 lipca 2024 roku był zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. W okresie objętym zarzutem nie pracował, nie pobierał renty, emerytury, zasiłków z (...). Po opuszczeniu zakładu karnego w czerwcu 2025 roku I. J. podjął pracę. I. J. był wielokrotnie karany, w tym trzykrotnie za przestępstwo niepłacenia alimentów – raz na karę bezwzględną pozbawienia wolności i dwa razy na karę ograniczenia wolności, przy czym raz kara ograniczenia wolności została mu zamieniona na zastępczą karę pozbawienia wolności. </td> <td colspan="2"> zeznania G. A. ugoda zeznania G. A. zaświadczenie decyzja zeznania G. A. Dokumentacja z (...) 16-21 Pismo z (...) wyjaśnienia I. J. karta karna </td> <td> 58v. i 116 5 58v. i 116 4 2 i 3 58v. i 116 16-21 48 i 51 94 i 115 66-71 </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="11"> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> </td> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Ocena Dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 1.1 </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> wyjaśnienia I. J. zeznania G. A. dokumenty uzyskane od (...), (...), (...) w V.,(...), dane o karalności </td> <td colspan="10"> Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie przyznania się do winy. Znajduje to potwierdzenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Oskarżony wskazał, że nie płacił alimentów, choć wiedział, że powinien to robić, ponieważ nie miał pracy. Za niewiarygodne Sąd natomiast uznał oświadczenia oskarżonego, że przekazywał jakiekolwiek prezenty dla syna i zabiegał o kontakt z nim. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, jakoby matka ich wspólnego dziecka uniemożliwiała mu kontakt z synem, a nawet groziła oskarżonemu, wskutek czego oskarżony bał się chodzić do syna. Sąd uznał za wiarygodne zeznania matki małoletniego A. J., opisujące sytuację materialną jej i dzieci, jak również sytuację zdrowotną małoletniego oraz zachowanie oskarżonego. Sąd dał wiarę świadkowi także w kwestiach pobocznych, nie mających bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a dotyczących chociażby kwestii nieutrzymywania kontaktu z synem przez oskarżonego. Zeznania G. A. należy ocenić jako konsekwentne, logiczne i jasne oraz korespondujące z pozostałym pozaosobowym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Brak jest podstaw do podważenie jej wiarygodności. Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, na których oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, w szczególności w postaci dokumentacji uzyskanej od (...), (...),(...) w V., (...) a także danych o karalności oskarżonego. Dokumenty te zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Również Sąd nie miał podstaw do podważenia ich wiarygodności. </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="10"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> </tr> <tr> <td> ☐X </td> <td colspan="7"> Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> I </td> <td colspan="4"> W. A. </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Do zrealizowania znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 § 1 kk</a> wystarczy, że wskutek uchylania się zobowiązanego od obowiązku alimentacyjnego powstanie zaległość, której łączna wysokość stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych. Z kolei, jeśli sprawca naraża uprawnionego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, to jego zachowanie wypełnia znamiona czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a>. W tym miejscu należy zaznaczyć, że przez „zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych” rozumie się dostarczenie środków materialnych koniecznych nie tylko do utrzymania, ale także do uzyskania niezbędnego wykształcenia i korzystania z dóbr kulturalnych. Konieczne jest nie tylko zabezpieczenie minimum egzystencji uprawnionemu, ale także stworzenie mu warunków umożliwiających zaspokojenie potrzeb życiowych wyższego rzędu, tj. zapewnieniu możliwości wykształcenia czy dostępu do dóbr kulturalnych. Co więcej, fakt zaspakajania podstawowych potrzeb życiowych uprawnionego kosztem znacznego wysiłku osoby współzobowiązanej do alimentacji, albo przez inne osoby nie zobowiązane, a także z funduszu alimentacyjnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie wyłącza ustawowego znamienia narażenia na niemożność zaspokojenia tych potrzeb. Jedynie w sytuacji, gdy osoba uprawniona do świadczeń alimentacyjnych uzyskała majątek w pełni wystarczający na zaspokajanie jej podstawowych potrzeb, odpada materialna podstawa bytu tego przestępstwa. I. J. swoim zachowaniem zrealizował znamiona dwóch przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a> w okresie od 2 czerwca 2023 roku do 4 stycznia 2024 roku oraz od 10 lipca 2024 roku do 1 kwietnia 2025 roku. Zarówno w pierwszym, jak i w drugim okresie nie wypełniając obowiązku alimentacyjnego wobec swojego syna A. J. spowodował zaległość przekraczającą 3 świadczenia okresowe. Co więcej, Sąd ustalił, że oskarżony od tego obowiązku „uchylał się”, tj. mając obiektywną możliwość wykonywania tego obowiązku, nie dopełniał go ze złej woli. Nie podjął bowiem starań, by podjąć zatrudnienie, mimo że nie było żadnych obiektywnych ku temu przeszkód. Spełnione zostało także znamię w postaci określenia co do wysokości obowiązku alimentacyjnego w ugodzie sądowej. Oskarżony jest osobą dojrzałą, znał obowiązujące prawo, miał świadomość istnienia obowiązku alimentacyjnego wobec swojego syna oraz wiedział, że jego zachowanie jest niezgodne z prawem. Przez obydwa okresy objęte zarzutem nie tylko nie wypełniał obowiązku łożenia na utrzymanie swojego dziecka poprzez przekazywanie jego matce kwot pieniężnych, ale także w żaden inny sposób nie uczestniczył w jego utrzymaniu, a nawet nie dołożył staranności, aby utrzymywać z synem kontakt, nawet mimo tego, że dziecko oskarżonego jest chore i wymaga o wiele więcej opieki, uwagi i nakładów finansowych. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd nie dał wiary oskarżonemu, który podawał, że nie utrzymuje kontaktu z synem przez działania jego matki. Oskarżony mając możliwość podjęcia zatrudnienia i wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego mimo to nie dopełniał swojego obowiązku ze złej woli. Należy zauważyć, że jako mężczyzna w sile wieku, dobrego zdrowia miał możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia, by uniknąć popełnienia kolejnego przestępstwa, jednakże nie dołożył w tym zakresie minumum staranności. Skutkiem zachowania I. J. było natomiast narażenie uprawnionego na niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. Gdyby bowiem nie świadczenia z(...), G. A. nie byłaby w stanie samodzielnie zapewnić bytu synowi A.. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że uprawniony jest dzieckiem o licznych przypadłościach zdrowotnych, które generują dodatkowe koszty. A. J. ma zespół (...), chore serce i schorzenia neurologiczne. Przyjmuje dodatkowo płatne leki, jak również korzysta z pampersów. Czyny oskarżonego były społecznie szkodliwie, jak również zawinione, o czym więcej w części 4. uzasadnienia. Tym samym, należało uznać, że I. J. popełnił dwa przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a>. Popełnił je w warunkach ciągu przestępstw, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a>. Przepis ten stanowi, że jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Sposobność popełnienia dwóch przestępstw nie alimentacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a> była taka sama, zaś odstępy czasu pomiędzy tymi czynami należało uznać za krótkie. </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="7"> ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> II </td> <td colspan="4"> W. A. </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="7"> ☐Warunkowe umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="7"> ☐Umorzenie postępowania </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="7"> ☐Uniewinnienie </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Kary, Środki Karne, Przepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="7"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> I. J. </td> <td colspan="3"> Punkt I </td> <td colspan="2"> Punkt I </td> <td colspan="7"> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 kk</a> sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Oskarżony jest osobą dorosłą, co do której nie ujawniły się żadne okoliczności obniżające stopień winy. Stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny – wskutek popełnionych czynów oskarżony naraził swojego małoletniego, chorego syna na niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb. Okresy niealimentacji były długie – 7 i 9 miesięcy. W ocenie Sądu do okoliczności łagodzących należało zaliczyć jedynie przyznanie się oskarżonego do winy. Do okoliczności zaostrzających należało zaliczyć uprzednią karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a>. Czyn penalizowany przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a> jest zagrożony karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat dwóch. Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu wymierzona kara w odpowiednim stopniu uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, zawinienie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma odnieść w stosunku do sprawcy. Wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej naruszałoby społeczne poczucie sprawiedliwości, a nadto stanowiłby niewystarczające zabezpieczenie funkcji represyjnej. W ocenie Sądu kara pozbawienia wolności wymierzona w tej wysokości, spełni stawiane przed nią cele i będzie odpowiednią reakcją prawnokarną na zachowanie oskarżonego. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania wobec oskarżonego kary grzywny, gdyż w przypadku przestępstwa niealimentacji, grzywna jest karą, którą trudno byłoby wyegzekwować, zważywszy na fakt, iż oskarżony nie płacił alimentów na rzecz syna. Kara ograniczenia wolności, w ocenie Sądu, byłaby karą, której wyegzekwowanie mogłoby wiązać się z trudnościami, z uwagi na fakt, iż oskarżonemu już wcześniej była wymierzana taka kara, ale jednak jej nie wykonał, w efekcie czego została wobec niego orzeczona zastępcza kara pozbawienia wolności, co więcej kara ta została orzeczona również za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a>. Oskarżony był już karany na karę pozbawienia wolności za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1 a)">art. 209 § 1a kk</a> i nie wyciągnął z tego żadnych wniosków. Wymierzona kara spełnia dyrektywy wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 kk</a>. Taka reakcja karna spełni swoje funkcje wychowawcze, represyjne jak i prewencyjne. Zdaniem Sądu uświadomi ona oskarżonemu naganność jego zachowania oraz skutecznie zapobiegnie popełnieniu przez niego podobnego przestępstwa w przyszłości. </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="7"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="7"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> 6. Inne zagadnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Koszty procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="13"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Punkt II </td> <td colspan="13"> Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> ( Dz. U. z 2023 poz.123 ze. zm.) i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624)">art. 624 kpk</a> zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty a wydatkami poniesionymi od chwili wszczęcia postępowania obciążył Skarb Państwa z uwagi na jego sytuację majątkową i widmo wykonywania kolejnej kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, jeśli oskarżony uzyska jakiekolwiek środki finansowe, to powinien je w pierwszej kolejności przeznaczyć na utrzymanie swoich dzieci. </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Podpis </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> </table> </div>