II OZ 1326/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. O. i P. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 769/07 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej P. O. w sprawie ze skargi W. O. i P. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uzgodnienia z zakresu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną P. O. od wyroku tego Sądu z dnia 2 lipca 2007 r. oddalającego skargę W. O. i P. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] w przedmiocie uzgodnienia z zakresu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że mimo wezwania, pełnomocnik skarżących nie uzupełnił braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania P. O. (nadesłane zostało jedynie pełnomocnictwo do reprezentowania W. O.). W zażaleniu na to postanowienie skarżący podnieśli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął fakt, że obaj skarżący tworzą podmiot gospodarczy, a skarga kasacyjna dotyczy działalności gospodarczej tego podmiotu, zatem czynność procesowa polegająca na ustanowieniu pełnomocnictwa procesowego przez jednego ze wspólników ma skutek wobec całego podmiotu gospodarczego, a nie tylko wobec jednej osoby fizycznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną P. O. przyjmując, iż radca prawny jako pełnomocnik skarżących nie uzupełnił, w zakreślonym terminie, braku formalnego skargi kasacyjnej, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania P. O. Sąd pierwszej instancji nie wziął jednak pod uwagę, że z treści przedstawionego pełnomocnictwa (k. 62) wynika, że pełnomocnictwo zostało udzielone radcy prawnemu A. M. do reprezentowania W. i P. O., a podpisane zostało jedynie przez W. O. Nie ulega wątpliwości, że skarżący W. O. mógł udzielić pełnomocnictwa radcy prawnemu do reprezentowania również skarżącego P. O., pod warunkiem wszakże, że był umocowany przez P. O. do działania w tym zakresie. Oznacza to, że w przypadku udzielenia pełnomocnictwa radcy prawnemu A. M. do reprezentowania obu skarżących, a podpisanego tylko przez W. O., konieczne było udokumentowanie przez niego, iż jest umocowany do działania jako pełnomocnik P. O. W takiej sytuacji należało wyjaśnić, czy P. O. udzielił pełnomocnictwa do działania w jego imieniu W. O., będącemu zarazem skarżącym i bratem P. O., na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd powinien wezwać skarżącego W. O. bądź radcę prawnego A. M. do przedstawienia pełnomocnictwa udzielonego W. O. do reprezentowania P. O. W rozpoznawanej sprawie odrzucenie skargi kasacyjnej P. O. było zatem przedwczesne, ponieważ Sąd pierwszej instancji przyjął z góry, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności, że pełnomocnictwo przedłożone przez radcę prawnego nie stanowi pełnomocnictwa do reprezentowania P. O., tylko z tego względu, że zostało podpisane jedynie przez W. O. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.