V GC 589/23

<p>Sygn. akt V GC 589/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 28 marca 2025 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Radomiu V Wydział Gospodarczy w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="166"/> <col width="430"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>sędzia Monika Podgórska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Izabela Nowakowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 roku w Radomiu na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">A. (...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  zasądza od <span class="anon-block">A. (...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">R.</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem opłaty za czynności radcy prawnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.</p> <p>Sygn. akt V GC 589/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">A. (...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">R.</span> wniosła o zasądzenie na jej rzecz od <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 1.538,04 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 lipca 2023 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje roszczenie powódka wskazała, że w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 7 grudnia 2022 roku uszkodzeniu uległ samochód marki <span class="anon-block">S.</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>, stanowiący własność <span class="anon-block">D. N.</span>. W ramach postępowania likwidacyjnego pozwany dokonał wyliczenia wartości szkody i ustalił wysokość odszkodowania na kwotę 10.952,52 zł netto + 50% VAT. Rzeczywisty koszt naprawy pojazdu wyniósł 12.490,56 zł netto + 50% VAT. Pozwany obniżył stawki roboczogodzinowe. Powódka prowadzi serwis na wysokim poziomie, a stawka w nim stosowana jest stawka rynkową, jej wysokość jest uzasadniona profesjonalnym wykonaniem naprawy. Pozwany nie uznał także kosztów mycia pojazdu po naprawie oraz procesu przyjęcia likwidacji szkody. Mycie i przygotowanie pojazdu do wydania są czynnościami istotnymi w procesie naprawy. Pozwany przerzucił na powódkę ciężar ustalenia prawidłowej wysokości odszkodowania. Gdyby pozwany działał prawidłowo, powódka nie naraziłaby się na ponoszenie dodatkowych kosztów związanych z oględzinami pojazdu po szkodzie, jego umyciem celem weryfikacji uszkodzeń i płaszczyzn elementów, sporządzaniem dokumentacji fotograficznej szkody oraz kosztów sporządzenia kalkulacji w systemie <span class="anon-block">A.</span> (<em> <!-- --> pozew - karty: 4-10 akt sprawy</em>).</p> <p>Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Radomiu w dniu 13 października 2023 roku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w przedmiotowej sprawie (<em> <!-- --> nakaz zapłaty - karta 42 akt sprawy</em>).</p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wskazał, że kwestionuje:</p> <p>- wysokość ustalonych przez powoda kosztów naprawy pojazdu,</p> <p>- zakres uszkodzeń pojazdu powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 7 grudnia 2022 roku,</p> <p>- wysokość zastosowanej przez powoda stawki za roboczogodzinę, gdyż nie zachodziła konieczność dokonania naprawy w ASO (<em> <!-- -->sprzeciw od nakazu zapłaty - karty: 47-48 i verte akt sprawy</em>).</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</em> </strong> </p> <p>Właścicielem samochodu marki <span class="anon-block">S.</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> była <span class="anon-block">D. N.</span> (<em> <!-- --> kopia dowodu rejestracyjnego – karta 16 akt sprawy</em>). W dniu 7 grudnia 2022 roku doszło do uszkodzenia w/w pojazdu w wyniku zdarzenia drogowego z winy kierującego pojazdem marki <span class="anon-block">C.</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>. Ubezpieczycielem sprawcy tego zdarzenia był <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>. Szkoda została zgłoszona w dniu 17 lutego 2023 roku (<em> <!-- --> potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia szkody – plik <span class="anon-block">(...)</span>.pdf – akta szkody – płyta – karta 52 akt sprawy</em>). Ubezpieczyciel sprawcy szkody przyznał odszkodowanie za w/w szkodę w kwocie łącznej 10.952,52 zł, w tym 50% VAT <em> <!-- --> (decyzja z dnia 5 lipca 2023 roku – karta 21 akt sprawy</em>).</p> <p> <span class="anon-block">A. (...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">R.</span> na zlecenie <span class="anon-block">D. N.</span> ustaliła koszt naprawy pojazdu na kwotę 11.202,28 zł netto (<em> <!-- --> kalkulacja naprawy nr <span class="anon-block">(...)</span> – karty: 27-33 akt sprawy</em>).</p> <p>W dniu 3 lipca 2023 roku <span class="anon-block">D. N.</span> zleciła <span class="anon-block">A. (...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">R.</span> naprawę pojazdu. Koszt naprawy ustalono na kwotę 13.778,80 zł brutto <em> <!-- --> (faktura <span class="anon-block">(...)</span> – karta 23 akt sprawy</em>).</p> <p>Koszt naprawy uszkodzeń powstałych w pojeździe <span class="anon-block">D. N.</span> wyniósł <strong> <!-- --> 10.476,47 zł</strong> (w tym 50% VAT) – <em> <!-- --> str. 5 opinii – karta 89 akt sprawy</em>.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Rejonowy rozważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Data i okoliczności zdarzenia drogowego, jakie miało miejsce w dniu 7 grudnia 2022 roku z udziałem pojazdu marki <span class="anon-block">S.</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>, odpowiedzialność za to zdarzenie kierującego pojazdem marki <span class="anon-block">(...)</span> oraz legitymacja procesowa czynna i bierna - nie były przedmiotem sporu. Strona pozwana w tym zakresie nie zgłosiła żadnych zarzutów, w związku z czym Sąd nie prowadził postępowania dowodowego w tym przedmiocie i dokonał ustaleń na podstawie dowodów zaoferowanych przez strony.</p> <p>Podstawę prawną niniejszego powództwa, stanowią przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 ()">ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a>. Zgodnie z art. 4 w/w ustawy ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Stosownie natomiast do treści art 13 ust. 2 ustawy w obowiązkowych ubezpieczeniach OC odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a> (art. 22 ust. 1 powołanej ustawy). I tak zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a> przez umowę ubezpieczenia OC ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436;art. 436 § 2)">art. 436 § 2 k.c.</a> oraz według zasad określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363)">art. 363 k.c.</a>, a w wypadku odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń - według zasad określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436 § 2)">§ 2</a> tego przepisu – a zatem w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wyłącznym sposobem naprawienia szkody jest odszkodowanie pieniężne.</p> <p>W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że skoro odszkodowanie pieniężne ma pełnić taką samą funkcję jak przywrócenie do stanu poprzedniego, to jego wysokość powinna pokryć wszystkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki niezbędne dla przywrócenia stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu. Przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu wiąże się z reguły z koniecznością wymiany elementów, które uległy zniszczeniu. Ze względu na okoliczność, że niejednokrotnie części pojazdu, uszkodzonego w trakcie zdarzenia wyrządzającego szkodę, były eksploatowane już przez określony czas, powstaje kwestia, na czym ma polegać przywrócenie do stanu sprzed wyrządzenia szkody. W szczególności, czy przywrócenie do stanu poprzedniego uzasadnia użycie nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Z punktu widzenia ubezpieczyciela sprowadza się to do zagadnienia, czy kwota, którą ma wypłacić poszkodowanemu, może być zmniejszona o tyle, o ile mniejsza jest wartości części i materiałów starych od wartości części i materiałów nowych, które mają je zastąpić w trakcie naprawy. Skład powiększony Sądu Najwyższego uchwałą z dnia 12 kwietnia 2012 roku, wydaną w sprawie III CZP 80/11 rozstrzygnął, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi. Sąd Najwyższy uznał w wyniku wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2;art. 363;art. 363 § 2)">art. 361 § 2 i art. 363 § 2 k.c.</a>, że ubezpieczyciel, w ramach umowy o odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, powinien ustalić odszkodowanie w kwocie, która zapewnia przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę jako całości. Przywrócenie do takiego stanu oznacza, że pojazd ma być sprawny technicznie i zapewnić poszkodowanemu komfort jazdy, w takim stopniu, jak przed zdarzeniem. Jeżeli w tym celu należy wymienić uszkodzoną część, to niewątpliwie jest to normalne następstwo działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> Przy założeniu, że nie da się jej naprawić w taki sposób, aby przywrócić ją do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę, część ta musi zostać zastąpiona inną nową częścią. W takiej sytuacji zakład ubezpieczeń powinien ustalić wysokość odszkodowania z uwzględnieniem cen części nowych, skoro bowiem chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego pojazdu jako całości, to nie ma co do zasady znaczenia, że w miejsce części starych wmontowano części nowe. W szczególności nie ma żadnych podstaw prawnych, aby zawsze odrębnie oceniać wartość części i jeżeli części stare były już w chwili wypadku częściowo zużyte, z tego powodu obniżać należne odszkodowanie za przywrócenie do stanu poprzedniego całego pojazdu. Sąd Najwyższy zauważył, że nie można z góry wykluczyć, iż zamontowanie podczas przywracania do stanu poprzedniego nowych części spowoduje wzrost wartości pojazdu jako całości. Jeżeli wymianie podlegały części już znacznie wyeksploatowane i przestarzałe technicznie, a jednocześnie stanowiące znaczną część wartości całego pojazdu, to może się okazać, że w konkretnym przypadku wartość pojazdu po naprawie wzrośnie. Ciężar dowodu w tym zakresie obciąża ubezpieczyciela.</p> <p>Ponieważ spór pomiędzy stronami dotyczył kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, zweryfikowanie kalkulacji naprawy sporządzonych przez strony wymagało wiadomości specjalnych. Z tego względu Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu mechaniki samochodowej dla ustalenia wysokości ekonomicznie uzasadnionych kosztów naprawy w/w pojazdu (<em> <!-- -->postanowienie z dnia 10 października 2024 roku - karta 74 akt sprawy</em>).</p> <p>W opinii biegły wskazał, że:</p> <p>- porównania kalkulacji sporządzonych przez strony wynika, iż pozwany uznał zakres czynności naprawczych i okołonaprawczych oraz zakres części zakwalifikowanych do wymiany, w związku z czym jedyną kwestią sporną była wysokość stawki za roboczogodzinę (<em> <!-- -->str. 2 opinii – karta 86 akt sprawy</em>),</p> <p>- zakres naprawy nie obejmował czynności, których przeprowadzenie wymagało użycia urządzeń bądź wykorzystania informacji, będących w wyłącznej gestii autoryzowanych serwisów naprawczych. Naprawa mogła być przeprowadzona przez warsztat nieautoryzowany (<em> <!-- -->str. 3 opinii – karta 87 akt sprawy</em>),</p> <p>- stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych w warsztatach nieautoryzowanych, działających na terenie <span class="anon-block">R.</span> w 2022 roku kształtowały się w przedziale od 90 do 250 zł. Średnia arytmetyczna wynosiła 130 zł netto (<em> <!-- --> str. 4 opinii – karta 89 akt sprawy</em>).</p> <p>Zdaniem biegłego koszt naprawy przedmiotowego pojazdu w warsztacie nieautoryzowanym przy stawce 130 zł netto za roboczogodzinę wyniósłby 9.395,94 zł netto (+50% VAT (1.080,53 zł) = <strong> <!-- -->10.476,47 zł</strong> (<em> <!-- -->str. 5 opinii – karta 89 akt sprawy</em>).</p> <p>Opinia biegłego sądowego nie budziła zastrzeżeń co sposobu jej sporządzenia czy przedstawienia i treści sformułowanych w niej wniosków. Sąd uznał opinię biegłego za w pełni przekonującą. Podkreślenia wymaga fakt, iż maksymalna wysokość stawki za rbg prac blacharski-lakierniczych w warsztatach wskazanych przez biegłego wynosiła 130 zł netto (w 5 na 10), natomiast w przypadku 2 warsztatów była niższa (120 zł netto), a w przypadku 3 – wyższa: 140 zł, 142 zł i 250 zł. Wobec powyższego najbardziej realną była stawka 130 zł netto.</p> <p>Sąd przyjął zatem jako właściwy i uzasadniony koszt i sposób naprawy przedmiotowego pojazdu przy zastosowaniu stawki za rbg prac na poziomie 130 zł netto, ustalając na kwotę 10.476,47 zł. Z uwagi na fakt, iż pozwany wypłacił powódce kwotę wyższą (10.952,52 zł) – Sąd oddalił powództwo na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> </p> <p>Zgodnie z wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> zasadą odpowiedzialności za wynik procesu - strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu niezbędne do celowego dochodzenia swoich praw i celowej obrony. Celowość kosztów ustawodawca łączy z czynnością dochodzenia praw (przez stronę powodową) i celowej obrony (przez stronę pozwaną). Jakkolwiek pojęcie "niezbędności" podlega ocenie sądu, to jednak kosztów wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98</a> nie można uznać za zbędne. Pod pojęciem kosztów postępowania cywilnego należy rozumieć więc wszelkie koszty ponoszone przez podmioty postępowania w związku z jego tokiem. Koszty postępowania cywilnego obejmują: koszty sądowe, na które składają się opłaty sądowe (opłata i opłata kancelaryjna), podlegające zwrotowi wydatki sądowe, koszty mediacji, koszty związane z udziałem strony występującej osobiście lub reprezentowanej przez pełnomocnika niewykwalifikowanego, na które składają się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika wykwalifikowanego, na które składają się jego wynagrodzenie i poniesione wydatki, w tym opłata skarbowa od pełnomocnictwa (<em> <!-- -->uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, w sprawie III CZP 2/03</em>). Mając na uwadze powyższe za koszty spełniające wskazane warunki, a poniesione przez pozwanego, który spór wygrał Sąd uznał: opłatę za czynności radcy prawnego ustaloną na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804) – 900 zł i opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Opłatę za czynności pełnomocnika pozwanego Sąd ustalił na poziomie stawki minimalnej. Sąd podziela bowiem stanowisko orzecznictwa i doktryny prawniczej, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił sądom orzekającym możliwość uwzględnienia nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pomocnika procesowego. Brak jest przesłanek zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w przedmiotowej sprawie, gdyż wskazane powyżej okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozwanego pozostawała na przeciętnym poziomie. Sporządzanie obszernych pism procesowych, których treść w znacznym zakresie zawiera fragmenty orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów powszechnych oraz fragmenty z komentarzy – nie stanowi o nakładzie pracy ponad poziom przeciętny, gdyż poglądy prezentowane przez Sąd Najwyższy oraz doktrynę – Sąd analizuje – na potrzeby rozstrzygnięcia sporu.</p> <p>Mając na uwadze Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> </p> </div>