II OSK 1613/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 726/09 w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 726/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. H. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie, z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania T. H. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie, z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], nakładającej na T. H. w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. obowiązek: 1. wykonania, pod nadzorem kierownika budowy, rozbiórki trzeciej kondygnacji budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], w miejscowości Ł. K., gm. Lubartów oraz przebudowy drugiej kondygnacji tego budynku na poddasze użytkowe, 2. sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie omawianego budynku mieszkalnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w trakcie postępowania ustalono, iż na działce o nr ewid. 17 w miejscowości Ł. K., gm. Lubartów, T. H. realizuje budynek mieszkalny na podstawie decyzji Starosty Lubartowskiego, z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego bliźniaczego o symbolu B-0257 wraz z przyłączem energetycznym, wodociągowym i lokalnej kanalizacji sanitarnej do dwóch zbiorników. Zatwierdzony wskazaną decyzją projekt budowlany przewidywał budowę budynku mieszkalnego bliźniaczego parterowego o wymiarach 11,42 m x 16,22 m z poddaszem użytkowym-mieszkalnym, częściowo podpiwniczonego (z garażem wbudowanym), usytuowanego w odległości 79,00 m od krawędzi jezdni drogi gminnej oraz 4,00 m od granicy działki sąsiedniej o nr ewid. 16. Z treści protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 21 maja 2009 r. wynika, iż w trakcie realizacji obiektu zostały dokonane zmiany w stosunku do założeń i warunków wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę. Odstępstwa te polegają na braku podpiwniczenia budynku (projekt przewidywał częściowe podpiwniczenie), zrealizowaniu trzech kondygnacji nadziemnych, to jest parteru, I piętra i poddasza (projekt przewidywał dwie kondygnacje nadziemne), wybudowaniu budynku o wysokości do kalenicy 10,84 m (zamiast 8,05 m zgodnie z projektem), zmianie kubatury budynku, usytuowaniu budynku w odległości 3,89 m od ogrodzenia pomiędzy działkami nr ewid. 17 i 16 (zamiast 4,00 m zgodnie z pozwoleniem na budowę). Obiekt nie jest zakończony, a jego realizacja jest na etapie stanu surowego otwartego, z wykonaniem pokrycia dachu blachą trapezową. Organ pierwszej instancji ustalił również, iż na dokonane odstępstwa inwestor nie posiada decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji PINB w Lubartowie, postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał inwestorowi roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego, prowadzone w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu zażalenia T. H. na to postanowienie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], utrzymał je w mocy. W dniu [...] lipca 2009 r., a więc przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania powyższego postanowienia, organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek wykonania wskazanych w tej decyzji robót budowlanych oraz przedłożenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie art. 36a ust. 5 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane, dokonane przez inwestora zmiany stanowią istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z dnia [...] listopada 1999 r., nr [...], przewidywała wykonanie budynku mieszkalnego o dwóch kondygnacjach nadziemnych, z których drugą kondygnację stanowić miało poddasze użytkowe, a budynek miał mieć wysokość do kalenicy do 10,00 m. Wymogi takie wynikały też z treści obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lubartów, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Lubartów Nr XVII/94/2000 z dnia 13 marca 2000 r. w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lubartów. Według Wojewódzkiego Inspektora, organ pierwszej instancji zasadnie nakazał rozbiórkę trzeciej kondygnacji budynku mieszkalnego oraz przebudowę drugiej kondygnacji na poddasze użytkowe, a następnie sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, celem doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowo również, zdaniem organu odwoławczego, PINB w Lubartowie stwierdził, iż na obecnym etapie postępowania przedwczesny byłby nakaz zamurowania otworów okiennych w ścianie usytuowanej od strony działki I. i H. P.. Z wpisu w dzienniku budowy z dnia 27 października 2001 r. wynika, iż obiekt został wytyczony przez uprawnionego geodetę, który potwierdził dokonanie wytyczenia ław fundamentowych zgodnie z planem zagospodarowania terenu. Organ pierwszej instancji uznał, iż usytuowanie budynku w odległości 3,89 m od ogrodzenia pomiędzy działkami o nr ewid. 17 i 16 niekoniecznie musi się pokrywać z faktycznym jej przebiegiem, w związku z tym dopiero inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza będzie w stanie wykazać rzeczywistą odległość obiektu od granicy z działką nr ewid. 16. W sytuacji zaś niezachowania wymaganej dla ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi odległości 4,00 m przepisy dopuszczają wypełnienie otworów luksferami lub innym podobnym materiałem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył T. H., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, iż odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego nie wynikały z jego złej woli, lecz z faktu, że wybudowanie budynku mieszkalnego z podpiwniczeniem na terenie obejmującym jego działkę nr ewid. 17 powodowałoby ryzyko zalania tego budynku przez pobliską rzekę Wieprz. Podkreślił, iż zmiany te nie powinny być uznane za istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę, gdyż kubatura budynku tylko częściowo ulegała zmianie, a zmiana układu ścianek działowych nie wymaga zgody właściwych organów. Zdaniem skarżącego, odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy ponosi kierownik budowy, gdyż nie poinformował on skarżącego, że zmiany dokonane w czasie budowy naruszają przepisy, a ponadto to na nim spoczywał obowiązek wykonania obiektu zgodnie z zatwierdzonym projektem. Skarżący zarzucił również, iż termin zakreślony przez organy nadzoru budowlanego na wykonanie nałożonych obowiązków jest zbyt krótki, a sytuacja zdrowotna i materialna rodziny skarżącego nie pozwala na realizację tych obowiązków. W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w punkcie 1 wyroku oddalił skargę, a w punkcie 2 przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu w ramach prawa pomocy. Przypomniał, że decyzją Starosty Lubartowskiego z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego bliźniaczego o symbolu B-0257 wraz z przyłączem energetycznym, wodociągowym i lokalnej kanalizacji sanitarnej do dwóch zbiorników na działce nr ewid. 17 w miejscowości Ł. K., gm. Lubartów. Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany przewidywał budowę budynku mieszkalnego bliźniaczego parterowego o wymiarach 11,42 m x 16,22 m, z poddaszem użytkowym-mieszkalnym, częściowo podpiwniczonego (z garażem wbudowanym), usytuowanego w odległości 79,00 m od krawędzi jezdni drogi gminnej oraz 4,00 m od granicy działki sąsiedniej o nr ewid. 16. Za bezsporne Sąd uznał, że w trakcie realizacji budynku mieszkalnego skarżący dopuścił się odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego powołaną decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. Wbrew zapisom zawartym w tym projekcie skarżący zrealizował bowiem budynek mieszkalny bez podpiwniczenia, posiadający trzy kondygnacje nadziemne: parter, I piętro i poddasze, o wysokości do kalenicy wynoszącej 10,84 m, o innej kubaturze niż określona w projekcie, usytuowany w odległości 3,89 m od ogrodzenia pomiędzy działkami nr ewid. 17 i 16. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W myśl zaś ustępu 5 tego artykułu nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: 1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, 5) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, 6) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, 7) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie można przyjąć, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonana zmiana usytuowania budynku dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki, a zmiana wysokości budynku wpływa na zmianę charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, to jest wysokości obiektu. W wyniku robót budowlanych wykonanych przez inwestora nastąpiła również zmiana ilości kondygnacji nadziemnych, gdyż projekt przewidywał wykonanie częściowego podpiwniczenia oraz dwóch kondygnacji nadziemnych, to jest parteru i poddasza użytkowego, zrealizowano natomiast trzy kondygnacje nadziemne, to jest parter, I piętro i poddasze. Ponadto niezrealizowanie podpiwniczenia przedmiotowego budynku skutkuje zmianą charakterystycznych parametrów tego obiektu budowlanego. Opisane wyżej zmiany – jak wynika z art. 36a ust. 5 pkt 1 i pkt 2 ustawy a contrario – stanowią zatem istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Sąd odnotował, że skarżący nie uzyskał decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a więc na organach nadzoru budowlanego orzekających w sprawie ciążył obowiązek podjęcia działań zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z prawem w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w przypadkach innych, niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Według Sądu, organy administracji obu instancji trafnie stwierdziły, iż w związku z tym, że skarżący realizował budynek mieszkalny na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w sprawie nie może mieć zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, dotyczący obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, ani art. 49b ust. 1 tej ustawy, dotyczący obiektu budowlanego będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Nadto Sąd odnotował, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubartowie postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem WINB z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], wstrzymał skarżącemu roboty budowlane polegające na budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego, z uwagi na prowadzenie ich w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009 r., II SA/Lu 555/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. H. na wskazane wyżej postanowienie organu drugiej instancji z dnia 15 lipca 2009 r. Sąd przytoczył treść art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, według którego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zauważył, ze nakaz zawarty w decyzji organu pierwszej instancji został wydany na podstawie tego przepisu. Uznając niezasadność zarzutów skarżącego, Sąd stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalny narusza zapisy zarówno wydanej na wniosek skarżącego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 15 listopada 1999 r. nr RG 7332/156/99, jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lubartów, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Lubartów, Nr XVII/94/2000, z dnia 13 marca 2000 r., w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lubartów (Dz. Urzęd. Wojew. Lubel. Nr 25, poz. 366 ze zm.). Powołana decyzja z dnia [...] listopada 1999 r. przewidywała wykonanie budynku mieszkalnego o dwóch kondygnacjach nadziemnych, z których drugą kondygnację stanowi poddasze użytkowe oraz o wysokości budynku do kalenicy do 10,00 m. Takie same wymogi przewiduje obecnie obowiązujący miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lubartów. Działka inwestorska znajduje się bowiem w obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem "MR – mieszkalnictwo rolnicze", na którym plan dopuszcza realizację zabudowy mieszkalnej rolniczej, a także zabudowy mieszkaniowej niskiej, z zastrzeżeniem, iż wysokość budynku nie może przekraczać dwóch kondygnacji nadziemnych, z których drugą stanowi poddasze użytkowe, a wysokość budynku do kalenicy nie może być wyższa niż 10,00 m od poziomu terenu (§ 3 ust. 1 pkt 1.1 ppkt 6 i 7 oraz pkt. 1.2 ppkt 6). Prawidłowo zatem organy obu instancji nakazały skarżącemu rozbiórkę trzeciej kondygnacji omawianego budynku mieszkalnego oraz przebudowę drugiej kondygnacji tego budynku na poddasze użytkowe, a następnie sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, celem doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, że trudna sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego i jego rodziny, a także zastrzeżenia skarżącego wobec kierownika budowy nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności decyzji organów obu instancji, których materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. Skargę kasacyjną wniósł T. H.. Zaskarżył wyrok w punkcie 1, tj. oddalającym skargę. Wniósł o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik wydanego orzeczenia, w myśl art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1a powołanej ustawy – poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji, kiedy organ wydający zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 51 ust.1 pkt 3 oraz art. 36a ust.1 i 5 pkt 2 Prawa budowlanego - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 51 ust.1 pkt 3 oraz art. 36a ust.1 i 5 pkt 2 Prawa budowlanego – polegającą na przyjęciu, ze inwestor T. H. dopuścił się istotnych odstępstw od projektu budowlanego - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wyrażający się w błędnej ocenie całokształtu okoliczności i stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wywodził, że postanowił podnieść teren swojej działki. Kondygnacja, która według projektu budowlanego powinna znajdować się częściowo w ziemi (część budynku stanowiąca częściowe podpiwniczenie) została wzniesiona nieco wyżej, gdyż zamierzał ją zaizolować obsypać ziemią, podnosząc poziom całej działki. Nie dopuścił się zatem istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Podkreślił, że nie zamierzał budować inwestycji pozbawionej charakterystycznych parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego pozwoleniem na budowę. Zauważył, ze w dacie kontroli nie zakończył procesu budowlanego. Dołączył opracowania dotyczące rosnącego zagrożenia powodziowego m. in. w dolinie rzeki Wieprz. Stwierdził, że organy państwowe powinny wychodzić naprzeciw obywatelom podejmującym działania zmierzając do zabezpieczenia mienia przed powodzią. Nadto, w ocenie skarżącego, przepis art. 36a jest przepisem nieprecyzyjnym. Dodał, że uznaniowość została ograniczona po noweli z dnia 16 kwietnia 2004 r. Zauważył, że w myśl art. 36a ust.6 kwalifikacji zamierzonego odstąpienia dokonuje projektant. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Nie są usprawiedliwione zarzuty proceduralnej podstawy skargi kasacyjnej. Nie można skutecznie podważać ustaleń faktycznych bez przytoczenia naruszonego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 403/05, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 196461). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie mógł być zatem merytorycznie rozważony. Dodać jeszcze w tym zakresie warto, że wadliwość proceduralnej podstawy kasacji w tym zakresie nie polegała tylko na niepowołaniu, zarówno w podstawie kasacji, jak i w uzasadnieniu, naruszonego przepisu. Nadto, skarżący nie podał na czym konkretnie polegało "błędne ustalenie stanu faktycznego". W tej sytuacji, miarodajny jest stan faktyczny, który był podstawą wydania zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 764/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 443689; wyrok NSA z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt GSK 843/04, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wadliwie został wyartykułowany także zarzut "błędnej oceny całokształtu okoliczności". Nie należy mylić ustaleń faktycznych z ich prawną oceną. Faktami są zdarzenia, zjawiska lub sytuacje, które miały miejsce. Ocena prawna faktów jest procesem subsumpcji stanu faktycznego (patrz: Bogusław Gruszczyński [w} B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2011, teza 12 do art. 183). Ocena, czy doszło do istotnych odstępstw od projektu budowlanego wynika ze stanu faktycznego. Konieczne jest jednak precyzyjne wskazanie zakresu zarzutu: kwestionowanie faktów, czy też kwestionowanie oceny prawnej tych faktów. Pamiętać przy tym trzeba, iż już w samej ocenie mogą zawierać się elementy stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 744/10, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W niniejszej sprawie taki dwoisty charakter ma "istotność odstępstw". W skardze kasacyjnej nie sformułowano w zakresie tej "istotności odstępstw", ani zarzutu naruszenia przepisów postępowania normujących ustalanie stanu faktycznego, ani nie podniesiono zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie. Nieusprawiedliwiona jest podstawa proceduralna skargi kasacyjnej w części odnoszącej się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Zarzut ten podlegałby uwzględnieniu tylko w razie jednoczesnego podzielenia trafności zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem norm prawa materialnego. Tymczasem materialna podstawa skargi kasacyjnej, błędnej wykładni przepisów art. 51 ust.1 pkt 3 oraz art. 36a ust.1 i 5 pkt 2 Prawa budowlanego nie jest usprawiedliwiona. Nie sposób znowu nie dostrzec wadliwości omawianej podstawy kasacji. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1026/04, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 171170; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 24/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 266229). Odnotować trzeba, iż takiego wywodu zabrakło zarówno w podstawie kasacji, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zamiast argumentacji odnoszącej się do zarzutu błędnej wykładni, skarżący w tej podstawie kasacji i w jej uzasadnieniu wywodził, że nie dopuścił się odstępstw od projektu budowlanego. Raz jeszcze przypomnieć należy, że nie zgłosił w tym zakresie ani zarzutu proceduralnego, ani zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie. Niezależnie od wadliwości kasacji, skoro skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w istocie nawiązał do niewłaściwego zastosowania, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 51 ust.1 pkt 3 oraz art. 36a ust.1 i 5 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto, trafnie ocenił, że w sprawie należało zastosować dyspozycję art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zachodziły bowiem warunki hipotezy art. 51 ust.1 pkt 3 w związku z art. 36a ust.1 i 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Niewątpliwie inwestor dokonał zmiany usytuowania budynku, czym wyczerpał przesłankę określoną w art. 36a ust.5 pkt 1 oraz wykonał budynek ze zmianą charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (niewykonanie podpiwniczenia oraz wykonanie trzech zamiast dwóch kondygnacji nadziemnych), czym wyczerpana została przesłanka określona w art. 36a ust.5 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto, nie można było poprzestać na nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Zachodziła potrzeba wykonania określonych w decyzjach robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Legalizacja opisanych wyżej odstępstw w zakresie ilości kondygnacji i wysokości budynku byłaby sprzeczna z obowiązującymi zapisami planu miejscowego. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę na to, że argumentacja skarżącego nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Podkreślić jeszcze można, iż uwzględnienie przez inwestora okoliczności niebranych przezeń pod uwagę przed rozpoczęciem inwestycji może nastąpić jedynie w trybie wskazanym w art. 36a ust.1 prawa budowlanego, tj. po uzyskaniu decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.