I GZ 453/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F.S.A. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1084/18 w zakresie uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi F.S.A. w S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1084/18, działając na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), uzupełnił postanowienie tego Sądu z dnia 22 sierpnia 2018 r. w ten sposób, że w sentencji po słowach ,,odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji" dopisał ,,oraz decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] lutego 2017 r. nr [...]". Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis ww. postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu [...] sierpnia 2018 r. W dniu [...] września 2018 r. pełnomocnik skarżącej spółki złożył wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia o rozstrzygnięcie co do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji tj. decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] lutego 2017 r. nr [...] określającej przypadającej do zwrotu kwotę dofinasowania. Sąd I instancji uznając, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 157 § 1 p.p.s.a. uwzględnił przedmiotowy wniosek, dokonując uzupełnienia postanowienia z dnia 22 sierpnia 2018 r. WSA stwierdził, że w ww. postanowieniu nie orzekł co do całości złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu II jak i I instancji. Spółka złożyła zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 października 2018 r. wskazania przyczyn, dla których Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] lutego 2017 roku, co uniemożliwia kontrolę toku rozumowania Sądu I instancji, a w konsekwencji dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia w zakresie obejmującym odmowę wstrzymania wykonania decyzji. 2/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji PARP (a także zaskarżonej decyzji Ministra), a w konsekwencji poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji PARP, mimo przedstawienia przez skarżącą we wniosku zawartym w skardze szeregu okoliczności wskazujących na realizację przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie, a także przedstawienia przez skarżącą szerokiego materiału dowodowego, pozwalającego ustalić Sądowi I instancji zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. 3/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na postawieniu skarżącej wymogu udowodnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji PARP (a także decyzji Ministra), co doprowadziło w konsekwencji do odmowy wstrzymania wykonania decyzji PARP (a także decyzji Ministra), podczas gdy przepis ten wymaga jedynie uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji; 4/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 ustawy z dnia z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2018, poz. 1360), dalej: "k.p.c.", mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wszechstronnej analizy całego materiału dowodowego zaoferowanego przez skarżącą zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji PARP (a także decyzji Ministra), jak i w pismach procesowych z dnia [...] oraz [...] lipca 2018 r., w szczególności w postaci wydruków raportów bieżących dotyczących emisji obligacji, a także dokumentów dotyczących warunków obligacji, z których wynikają przyczyny, cel i warunki emisji, zawarcia umów przez spółkę, jak również pominięcie prezentowanych we wniosku okoliczności faktycznych oraz wskazanych dowodów świadczących o realizacji przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, analizę jedynie niektórych dokumentów świadczących o stracie finansowej w 2017 r., jaką poniosła spółka, w konsekwencji czego stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonego postanowienia został ustalony w sposób nieprawidłowy, w sytuacji gdy przedstawiony przez spółkę materiał potwierdza zasadność twierdzeń spółki dotyczących jej sytuacji finansowej oraz gospodarczej, a tym samym zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. 5/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dowolną i niepełną analizę materiału dowodowego, nieuwzględniającą okoliczności faktycznych sprawy przedstawianych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, i całkowite pominięcie konsekwencji poniesionej przez spółkę straty finansowej w 2017 roku, nieuzasadnione przyjęcie, że w latach poprzednich spółka uzyskiwała znaczny dochód, pominięcie warunków i przyczyn emisji obligacji, w połączeniu z koniecznością zwrotu dofinansowania, dla niezbędności dalszego rozwoju spółki i inwestowania tak, aby spółka prowadząc nowatorską na skalę światową, acz rzadko spotykaną działalność gospodarczą mogła nadal funkcjonować, podczas gdy Sąd I instancji rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien był działać w granicach swobodnej, acz nie dowolnej oceny dowodów; 6/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia przyczyn, dla których Sąd uznał za niespełnione przesłanki warunkujące zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że autor zażalenia zdaje się nie rozumieć przedmiotu postępowania o uzupełnienie postanowienia. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 października 2018 r. o uzupełnieniu postanowienia z dnia 22 sierpnia 2018 r. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślenia wymaga, że postanowienie z dnia 5 października 2018 r. w przedmiocie uzupełnienia postanowienia było konsekwencją wniosku skarżącej o jego uzupełnienie. W niniejszym postępowaniu Sąd nie bada przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie czy postanowienie WSA z dnia 5 października 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1084/18 o uzupełnieniu postanowienia zostało wydane zgodnie z prawem. Wbrew zarzutom zażalenia, WSA prawidłowo odniósł się do zawartego w piśmie z dnia [...] września 2018 r. wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 22 sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Sąd, zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a. orzekł bowiem w przedmiocie uzupełnienia postanowienia, podzielając ocenę skarżącej, że w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2018r. nie zamieścił całego wniosku o wstrzymanie wykonania zarówno decyzji II jak i I instancji, które powinien był zamieścić. Pomięcie w postanowieniu wniosku o wstrzymanie wykonania również decyzji I instancji, nie czyni jednak rozstrzygnięcia Sądu I instancji niezgodnym z prawem. Wprawdzie WSA w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2018 r. odmawiającym wstrzymania wykonania decyzji, nie zawarł w sentencji całego wniosku strony (zawartego w skardze do WSA) pomijając decyzję I instancji, jednak nie oznacza to, że nie ocenił zasadności tego wniosku w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. czemu dał wyraz w uzasadnieniu tego postanowienia. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.