III SAB/Wr 334/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.O. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 2 lutego 2022 r. D.O. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem z 22 kwietnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału III wezwał stronę skarżącą do uiszczenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi – wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2022 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął bezskutecznie 8 czerwca 2022 r. (środa). Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 2 czerwca 2022 r. skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 zdanie 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skoro w sprawie skarżący, pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braku skargi w wyznaczonym terminie, nie uiścił należnej opłaty do dnia dzisiejszego, skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze, że skarżący oświadczył, że cofa wniesioną skargę należy na marginesie stwierdzić, że jeśli strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, Sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi lecz odrzuca ją w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87. OSP z 1990 r. Nr 4, poz. 207). Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.