I OZ 1003/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SO/Wa 25/09 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi P.B. na Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie działania organu postanawia oddalić zażalenie 1 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SO/Wa 25/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek P.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie działania organu w zakresie nienależytego zajęcia się sprawą dotyczącą przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Stwierdzono, że z uwagi na brak właściwości sądów administracyjnych do rozpatrywania wniesionej skargi w niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Z akt sprawy wynika, iż skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na działania Ministra Sprawiedliwości w zakresie nienależytego zajęcia się sprawą w celu dokładnego jej wyjaśnienia. Sprawa dotyczy m.in. kwestii przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazane przez stronę nieprawidłowości dotyczące działań organu Ministra Sprawiedliwości nie są podejmowane w tych formach działania organów administracji publicznej, które w świetle przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegają kognicji sądu administracyjnego. Zatem sprawa ze skargi P.B. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie P.B. wskazał, że zważywszy na jego sytuację materialną i ,,osobistą", za niesprawiedliwe należy uznać działanie Sądu, który oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podał ponadto, że ,,do dnia dzisiejszego" organ nie przekazał Sądowi akt sprawy, w tym odpowiedzi na skargę, która została mu przekazana w dniu 24 czerwca 2009 r. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach, w których organy wydają decyzję administracyjną, postanowienie na które służy zażalenie, a także inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Będące przedmiotem skargi nieprawidłowości dotyczące działań Ministra Sprawiedliwości nie należą do wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 5 p.p.s.a. działań organów, które podlegają właściwości sądu administracyjnego. Skoro tak to wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie natomiast do zawartej w art. 247 p.p.s.a. regulacji, w razie zaistnienia oczywistej bezzasadności skargi, stronie nie przysługuje prawo pomocy. Skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi zatem w przypadku, gdy nie może być ona uwzględniona w świetle jasnych i bezwzględnie wiążących przepisów prawa administracyjnego i w dodatku niepodlegających różnej wykładni - por. np. wyr. NSA z 7 stycznia 2003 r., I S.A. 745/02 (niepubl.) Skoro zatem skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna to jest ona oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Zasadnie zatem w takiej sytuacji skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić. ----------------------- 1