II SA/Ol 958/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 22 września 2010 r., nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Decyzją z dnia 22 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia 9 czerwca 2010 r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce "[....]". W złożonej skardze A.D. zarzucił m.in. rozpoznanie wniosku niezgodnie z jego treścią, bezprawną zmianę rodzaju inwestycji i pominięcie przez Kolegium wskazanych uprzednio naruszeń prawa i zaleceń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami, dalej jako p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku skargi przewodniczący wzywa wnoszącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2010 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącym dnia 10 listopada 2010 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął więc z dniem 17 listopada 2010 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił przedmiotowego braku formalnego wniesionej skargi, mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i § 3 powołanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji.