II GSK 1485/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Cz. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1188/11 w sprawie ze skargi Cz. L. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 21 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1188/11 oddalił skargę Cz. L. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z 31 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: Cz. L. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w Cz. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej ONW) na rok 2006. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Cz. decyzją z 13 grudnia 2006 r., nr [...] przyznał skarżącej płatności ONW na rok 2006. W dniu 16 kwietnia 2010 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Człuchowie wpłynęło pismo Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w G. wraz z pismem z KRUS Oddział Regionalny w S. z 31 marca 2010 r. informujące o zawarciu umowy dzierżawy z 29 grudnia 1995 r. na okres 10 lat pomiędzy Cz. L., a M. P. Postanowieniem z 18 marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Cz. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W toku postępowania jako dowód w sprawie skarżąca złożyła zawarte umowy dzierżawy z 31 stycznia 2006 r., z 30 września 2008 r. i z 29 kwietnia 2010 r. oraz kopię wyroku Sądu Okręgowego w S. z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt V U 806/10. Cz. L. w piśmie z 16 maja 2011 r. oświadczyła, że w latach 2004-2010 nie była użytkownikiem działek rolnych zadeklarowanych do płatności ONW, zaś otrzymywane pieniądze przekazała każdorazowo wydzierżawiającym. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Cz. decyzją z 23 maja 2011 r., nr [...] uchylił decyzję z 13 grudnia 2006 r. i odmówił Cz. L. przyznania płatności ONW na rok 2006. Cz. L. wniosła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż przyznane jej płatności na rok 2006 przekazała dzierżawcy gruntów. Jednocześnie zarzuciła niczym nieuzasadnioną i nieusprawiedliwioną roczną zwłokę w podjęciu postępowania wyjaśniającego. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w G. decyzją z 31 sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołując się na brzmienie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolniczej (Dz. U. z 2003 r. Nr 229, poz. 2273) oraz ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76, ze zm.) organ stwierdził, że w roku 2006 skarżąca nie użytkowała działek wskazanych we wniosku o przyznanie płatności, o czym organ powziął wiadomość w 2010 r. Wspomniana okoliczność stanowiła podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Cz. L. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. zarzuciła organom błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, polegający na pominięciu faktu, że wszystkie przyznane i wypłacone jej płatności przekazała dzierżawcy gruntów, czym organ administracji publicznej naruszył jedną z zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób naruszający słuszny interes strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał skargę za niezasadną. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657, ze zm.; dalej: rozporządzenie RM). Sąd pierwszej instancji zauważył, że działalność rolnicza winna być prowadzona przez posiadacza zadeklarowanych działek. Wniosek taki wypływa z treści § 7 ust. 1 rozporządzenia RM, który stanowi, że w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności ONW nastąpi przeniesienie posiadania wszystkich działek rolnych położonych na obszarach ONW na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność ONW przysługuje temu podmiotowi, po spełnieniu wymogów formalnych. Sąd podniósł, że warunkiem otrzymania płatności jest łączne spełnienie kilku przesłanek: uznanie wnioskodawcy za producenta rolnego, który posiada grunty rolne i na których prowadzi działalność rolniczą zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej oraz złożenie wniosku obejmującego użytkowane grunty. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zmierzało do wyjaśnienia, czy skarżąca spełniła warunki do przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006, w tym w szczególności czy była posiadaczem i użytkownikiem deklarowanych gruntów, stosownie do obowiązującej regulacji prawnej. Z umowy dzierżawy z 29 grudnia 1995 r. wynika, że działki ewidencyjne nr 34/3, 109 i 64 użytkował M. P. Ponadto, w oświadczeniu z 16 maja 2011 r. skarżąca jednoznacznie wskazała, że w latach 2004-2010 nie była użytkownikiem działek rolnych deklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności obszarowych i ONW. Skarżąca podniosła przy tym, że otrzymane pieniądze zostały przekazane dzierżawcy. Sąd zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż posiadanie gruntów w ujęciu cywilistycznym jest niewystarczające i nie stanowi dostatecznej przesłanki do ubiegania się o płatności obszarowe, a pojęcie "posiadanie" na gruncie ustawy o płatnościach należy odczytywać w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. W tym stanie pojęcie posiadania gruntów rolnych, w rozumieniu ustawy o płatnościach, należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem przemawia cel płatności (dopłat), którym jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomoc rolnikom faktycznie użytkującym będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko formalnym posiadaczom gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności. W związku z tym, aby zostać beneficjentem pomocy nie wystarczy być posiadaczem samoistnym działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. W konkluzji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec bezspornego ustalenia, iż działki skarżącej użytkował dzierżawca, to on, a nie skarżąca, powinien być wnioskodawcą o płatności i on powinien być adresatem decyzji. W związku z tym bez znaczenia w sprawie pozostaje podnoszony w skardze fakt przekazania otrzymanych płatności dzierżawcy. W ocenie Sądu w sprawie niewątpliwie wystąpiła podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniosła Cz. L. zarzucając na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na subiektywnie selektywnym potraktowaniu dowodów przedstawionych przez Skarżącą, powyższe skutkowało: - błędnym niezastosowaniem w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; - utrzymaniem w mocy decyzji organu administracyjnego, który na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. orzekł o uchyleniu decyzji z 11 stycznia 2008 r., gdzie dla prawidłowego dokonania procesu subsumpcji konieczna była przesłanka nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, która to nie została spełniona, tym samym organy administracyjne nie uczyniły zadość art. 7 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu najczęściej wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega m.in. proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Podkreślić należy, że wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia jest związany wnioskiem skarżącego sformułowanym w skardze kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych (por. A. Skoczylas, glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04). Podkreślić ponadto należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się powinny do zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie zaś do decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, wydanych (podjętych) przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2455/11). Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały one oparte na naruszeniu prawa procesowego, a mianowicie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto naruszenie powołanych przepisów skutkowało niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz utrzymaniem w mocy decyzji organu administracyjnego, który na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. orzekł o uchyleniu decyzji z 11 stycznia 2008 r., gdzie dla prawidłowego dokonania procesu subsumcji konieczna była przesłanka nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, która to nie została spełniona, tym samym organy administracyjne nie uczyniły zadość art. 7 k.p.a. W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako oczywistą omyłkę powołanie w zarzucie decyzji z 11 stycznia 2008 r. W rozpoznawanej sprawie uchylona została bowiem decyzja o przyznaniu płatności ONW na rok 2006 z 13 grudnia 2006 r., a nie decyzja z 11 stycznia 2008 r. Przystępując do oceny tak sformułowanych zarzutów należy przypomnieć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżąca dopatruje się naruszenia tego przepisu poprzez to, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wszystkich jej twierdzeń odnoszących się do ustalonego w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego sprawy m.in. w zakresie wiedzy organu o fakcie wydzierżawienia przez skarżącą działek rolnych, w czasie przed uzyskaniem przez organ informacji z KRUS-u (kwiecień 2010) o zawarciu przez nią umów dzierżawy działek. Cz. L. podniosła ponadto, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana po upływie roku od powzięcia przez organ informacji z KRUS o zawartych umowach. W związku z tym podkreślenia wymaga, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ nie budzi wątpliwości i jest bezsporny, co potwierdziła sama skarżąca oświadczając organowi, iż w latach 2004-2010 nie użytkowała działek rolnych objętych pomocą. Sąd rozpoznał sprawę, która uprzednio była rozpatrzona przez organy administracji publicznej, a dotyczyła przyznania skarżącej płatności ONW na rok 2006. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można uznać za usprawiedliwiony, albowiem Sąd pierwszej instancji nie wyszedł poza ramy tej regulacji i orzekł w granicach danej sprawy na podstawie prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego. Dodać także należy, że w skardze kasacyjnej w żaden sposób nie wykazano, że naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na "subiektywnie selektywnym potraktowaniu dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą". W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zauważyć trzeba, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów w nim wymienionych. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej w części odnoszącej się do omawianego zarzutu daje podstawę do przyjęcia, że skarżąca kwestionuje w tym zarzucie przede wszystkim merytoryczną zasadność stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie warunków udzielania pomocy finansowej producentom rolnym na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, którzy to faktycznie uprawiają grunty rolne objęte pomocą zgodnie z § 2 w związku z § 7 ust. 1 rozporządzenia RM. W związku z tym zauważyć należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, jednakże ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera w pełni odniesienie się do zarzutów zawartych w skardze poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania lub niezastosowania w sprawie, jak ma to miejsce w zaskarżonym wyroku. Podkreślenia wymaga, że skarżąca także w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w żaden sposób nie wykazała, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co pozostaje w sprzeczności z postanowieniami art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Już tylko na marginesie zaznaczyć należy, że skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuciła nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji bezczynności organu trwającej od momentu otrzymania przez ARiMR informacji z KRUS-u (kwiecień 2010) o zawartych przez skarżącą umowach dzierżawy, upatrując w tym naruszenie art. 7 k.p.a. Podkreślić jednak należy, że zarzut ten nie został bliżej uzasadniony, a ponadto skarżąca także w tym przypadku nie wykazała, iż opisane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów błędnej subsumcji w zakresie zastosowania art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Powołany w treści zarzutu przepis art. 151 § 2 k.p.a. w sprawie nie miał w ogóle zastosowania, albowiem podstawę prawną decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Cz. po wznowieniu postępowania, na mocy której uchylona została decyzja z 13 grudnia 2006 r. nr [...] o przyznaniu płatności ONW na rok 2006 stanowił art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym miejscu należy zauważyć, że warunkiem koniecznym uznania zarzutu naruszenie przepisów postępowania za zasadny jest wykazanie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie ten warunek nie został spełniony co oznacza, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. W rozpoznawanej sprawie zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny został ustalony przez organy administracyjne, które stwierdziły między innymi zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Cz. wydając decyzję z 13 grudnia 2006 r. nie posiadał informacji o wydzierżawieniu przez skarżącą gruntów objętych płatnościami. Taką informację uzyskał dopiero w kwietniu 2010 r. W związku z tym zasadnie przyjęto wystąpienie podstawy do wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, których organ nie znał. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił postępowanie organu po uzyskaniu informacji z KRUS. WSA trafnie uznał, że z materiału dowodowego bezspornie wynika, iż skarżąca w latach 2004-2010 nie władała i nie użytkowała gruntów rolnych objętych pomocą ONW. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Cz. miał więc uzasadnioną podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 23 grudnia 2004 r. oraz uchylenia decyzji czasowej i odmowy przyznania Cz. L. płatności ONW na rok 2006 (art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybione jest także odwoływanie się przez skarżącą do art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej naruszeniem powołanego przepisu byłoby usankcjonowanie zasad dystrybucji środków finansowych z UE, wbrew wymogom ustawowym oraz przepisom UE, które jako beneficjenta wskazują podmiot faktycznie użytkujący posiadane grunty rolne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.