II SA/Bd 1105/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Prezydent Miasta W., po rozpatrzeniu wniosku strony odmówił I. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem A. S. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał stan faktyczny i stan prawny sprawy. Powołał art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i ustalił, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności A. S., natomiast ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 7 marca 2003 r. Niepełnosprawność nie powstała zatem w okresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1b ustawy, bowiem A. S. miał wówczas ukończone 53 lata. Organ podkreślił w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, że to na ustawodawcy spoczywa obowiązek zmiany przepisu w zakresie uznanym za niekonstytucyjny, co nie nastąpiło. Organ powołał się ponadto na art. 17 ust. 5 ustawy i w oparciu o ustalenia faktyczne stwierdził, że I. S. nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem jako osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, co stanowi negatywną przesłankę w myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Ponadto, organ zwrócił uwagę na fakt, że A. S., tj. osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, co również jest przesłanką negatywną w myśl art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy. W odwołaniu od decyzji I. S. zarzuciła decyzji: -naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zastosowanie normy wyrażonej w art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust 1 Konstytucji RP; -naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której przepis ten stanowi podstawę prawną przyznania świadczenia osobie pozostającej w związku małżeńskim, jako osobie należącej do kręgu osób obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym wobec współmałżonka; -dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że normuje on przypadki, w których o świadczenie pielęgnacyjne ubiega się osoba pozostająca w związku małżeńskim z osobą wymagającą opieki, podczas gdy - wedle powszechnej wykładni – ww. przepis powinien być rozumiany w ten sposób, że normuje on przypadki, gdy o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną, pozostającą w związku małżeńskim ubiega się osoba spełniająca kryteria z art. 17 ust. 1 (lub ust. 1a) ustawy o świadczeniach rodzinnych, niebędąca małżonkiem zobowiązanym w pierwszej kolejności do alimentacji; -naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że fakt pobierania przez stronę rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego pozbawią ją prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto, pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: -art. 17 ust 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 32 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co doprowadziło do nieprzyznania świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej w części stanowiącej różnicę między kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego uzyskiwanego przez odwołującą, mimo istnienia wszystkich przesłanek do przyznania świadczenia; -art. 7 i 77 kpa poprzez nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego, tj. brak ustalenia różnicy wysokości świadczeń tj. rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji brak rozważenia, czy różnica wysokości świadczeń, tj. rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego strony w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, uzasadnia przyznanie tego świadczenia chociażby w części stanowiącej tę różnicę; -art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kpa, poprzez zaniechanie poinformowania strony o uznaniu okoliczności pobierania przez nią rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego za negatywną przesłankę ustalenia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zobowiązania strony do usunięcia takiej przesłanki poprzez przedłożenie w toku postępowania dokumentów potwierdzających zawieszenie prawa do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, tym samym nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym, strona wniosła o uchylenie decyzji i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z [...] lipca 2021 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 735) w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020r. poz. 111 ze zm.) utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ powołał brzmienie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 17 ust. 1b ustawy, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ podał, że przedłożone akta sprawy świadczą o tym, że strona w dniu 12 marca 2021 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem A. S. Z załączonego do wniosku orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. z [...] czerwca 2004r. wynika, że A. S., jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Treść orzeczenia wskazuje ponadto, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje. Orzeczenie wydano na stałe. Z akt sprawy wynika także, że strona ma ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego - decyzją Prezesa ZUS z [...] maja 2019 r. znak: [...]. Okoliczność ta jest bezsporna, zarazem jednak skutkuje brakiem uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Normy zawarte w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie budzą wątpliwości. Osoba uprawniona do pobierania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, a taką jest strona, nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca nie pozostawił tu osobie posiadającej ustalone prawo do wskazanego świadczenia, możliwości wyboru pomiędzy nim, a świadczeniami z ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie jest możliwy zatem zbieg obu tych świadczeń ani ich wzajemna kompensata, na co wskazuje również art. 27 ust 5 ustawy. Organy nie mają podstawy prawnej by w zaistniałej sytuacji pomijać fakt, że stronie zostało ustalone prawo do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, co stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podobnie, w ocenie Kolegium, odmowy przyznania świadczenia nie może uzasadniać także pozostawanie przez A. S. w związku małżeńskim (z orzeczoną separacją). Uprawnionymi do świadczenia pielęgnacyjnego są między innymi osoby, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny (art. 17 ust 1 pkt 4 ustawy). W myśl art. 128 k.r.o., obowiązek dostarczenia środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Przepis art. 129 k.r.o. stanowi natomiast, że obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem, jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Analogiczne powinności w stosunku do małżonków przewidują przepisy art. 23 i 27 k.r.o. Z przepisów tych wynika, że małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie, są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności, współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli (art. 23 k.r.o.) oraz są zobowiązani, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, do przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny (art. 27 k.r.o.). Organ podkreślił, że z treści art. 130 k.r.o. wynika, że również w przypadku orzeczenia separacji obowiązek alimentacyjny jednego z małżonków względem drugiego małżonka wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych małżonka wymagającego opieki. Zgodnie z art. 614 § 3 kro, jeżeli wymagają tego względy słuszności, małżonkowie pozostający w separacji obowiązani są do wzajemnej pomocy. Na gruncie omawianego przepisu pozostawanie A. S. w związku małżeńskim nie stanowi przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jego żonie, na której ciąży obowiązek alimentacyjny wyprzedzający obowiązek alimentacyjny krewnych. Brak legitymowania się przez zainteresowaną orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności także nie może stanowić przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W przedstawionych okolicznościach, stanowisko organu I instancji odnośnie stosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy, jest wadliwe i nie uzasadnia decyzji odmownej. Zasadność zarzutów w omówionym zakresie nie miała jednak wpływu na rozstrzygnięcie, z przyczyn omówionych na wstępie (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy). Skargę do Sądu złożyła I. S., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej powołanego przepisu i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że fakt pobierania przez skarżącą rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego pozbawia ją prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto, skarżąca zarzuciła organowi: -naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 32 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co doprowadziło do nieprzyznania świadczenia pielęgnacyjnego przynajmniej w części stanowiącej różnicę między kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a rodzicielskim świadczeniem uzupełniającym uzyskiwanym przez skarżącą, mimo istnienia wszystkich przesłanek do przyznania świadczenia; -naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego, tj. brak ustalenia różnicy wysokości świadczeń tj. rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji brak rozważenia, czy różnica wysokości świadczeń, tj. rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego Skarżącej w stosunku do świadczenia pielęgnacyjnego, uzasadnia przyznanie tego świadczenia chociażby w części stanowiącej tę różnicę oraz naruszenie tego przepisu poprzez brak uwzględnienia przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. Ewentualnie, naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 9 kpa w zw. z art. 79a kpa oraz art. 77, art. 7 w zw. z art. 80 kpa, poprzez zaniechanie poinformowania skarżącej o uznaniu okoliczności pobierania przez Skarżącą rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego za negatywną przesłankę ustalenia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zobowiązania Skarżącej do usunięcia takiej przesłanki poprzez przedłożenie w toku postępowania argumentów potwierdzających zawieszenie prawa do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] lipca 2021r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z [...] maja 2021r. nr [...] znak [...] o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem A. S. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepis cyt. wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020r. poz. 111 ze zm.), dalej zwanej ustawą. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei po myśli art. 17 ust. 1b ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W przepisie art. 17 ust. 5 ustawy określono natomiast przesłanki wykluczające możliwość uzyskania powyższego świadczenia, w tym w pkt 2 lit. a, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać stanowisko Kolegium co do wykładni art. 17 ust. 1b ustawy. Trafnie w tym zakresie przyjęto - stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 , że art. 17 ust. 1b ustawy należy wykładać w ten sposób, że w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego trzeba dokonywać z pominięciem tego kryterium. Uwzględniając ww. wyrok Trybunału, Kolegium prawidłowo uznało, że moment powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wobec czego brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z tego powodu, że nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b ustawy. Skarżąca domaga się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem A. S. A.S. orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. z [...] czerwca 2004r. został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Z orzeczenia tego wynika, że nie można ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 7 marca 2003r. Małżonkowie mają orzeczoną separację od 28 lutego 2006r. (wyrok Sądu Okręgowego we W. V Wydział Cywilny Rodzinny , sygn. [...] ). W stanie faktycznym sprawy jest również bezsporne, że Skarżąca pobiera uzupełniające świadczenie rodzicielskie, przyznane na jej wniosek złożony 9 maja 2019r. Uprawnienia w tym zakresie Skarżąca nabyła 21 maja 2019r. na mocy decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych , znak sprawy [...] . Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca złożyła 12 marca 2021r., czyli po prawie dwóch latach od nabycia uprawnień do uzupełniającego świadczenia rodzicielskiego oraz 17 latach od zaliczenia A. S. do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe ( 30 czerwca 2004r.). Dowody sprawy przeczą stanowisku Skarżącej, że nie podejmuje zatrudnienia z uwagi na niepełnosprawność męża. W wywiadzie, o którym mowa w art. 23 ustawy, pracownik socjalny zapisał , że Skarżąca oświadczyła, że " (...) nie ma innych osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury na osobę wymagającą opieki". Powyższe stanowisko zaprzecza, że Skarżąca z uwagi na niepełnosprawność męża nie podejmowała zatrudnienia. Fakty są następujące: niepełnosprawność męża została orzeczona w 2004r.; Sąd orzekł separację w 2006r.; uprawnienia do uzupełniającego świadczenia rodzicielskiego Skarżąca nabyła w 2019r.; dopiero w 2021r. Skarżąca podjęła starania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd nie daje wiary twierdzeniom Skarżącej, że nie podejmuje zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem. Skarżąca nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem i pozostaje w błędnym przekonaniu , że to nabycie uprawnień do wcześniejszej emerytury otwiera drogę do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Jej celem nie jest sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną, ale poprawa sytuacji materialnej. W ocenie Sądu, na gruncie okoliczności przedmiotowej sprawy, nie było potrzeby odstąpienie od literalnej, językowej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a. i oparcie się na efektach zastosowania wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Wykładnia celowościowa i funkcjonalna art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a. w związku art. 27 ust. 5 ustawy, pozostaje w ścisłej zależności od przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy- rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, tj. niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Sąd dostrzega, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji oparte zostało przede wszystkim na wykazaniu spełnienia przez Skarżącą negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z uwagi na pobieranie przez nią rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie pozostawia jednak wątpliwości, że przede wszystkim Skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy - niepodejmowania lub rezygnowania z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W świetle powyższych wywodów, zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a oraz art. 27 ust. 5 ustawy, należało uznać za niezasadne. Stosownie do powyższego Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 9 i art. 79 a K.p.a. Rozstrzygnięcie organu odpowiada przepisom prawa. Sąd nie dopatrzył się z urzędu wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.