II GZ 699/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/Po 321/13 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi P. B. na zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił przyznania P. B. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Sąd oddalił wniosek skarżącego, albowiem nie wykazał on, że nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych chociażby w części. Uznano, że oświadczenia majątkowe zawarte w treści formularza o prawo pomocy nie sprostały obowiązkowi wskazanemu w treści przepisu art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zawierał w szczególności pełnej informacji dotyczącej zdolności do poniesienia kosztów sądowych, chociażby w części. WSA wskazał na utrwalone orzecznictwo zgodnie z którym brak współpracy strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy skutkować musi odmową przyznania prawa pomocy. Uniemożliwia, bowiem wolną od wątpliwości ocenę sytuacji materialnej wnioskujących. Sąd uznał, że z dokumentów, którymi dysponował wynikało, że sytuacja rodzinna, majątkowa i finansowa wnioskodawcy nie uzasadnia stanowiska, że uiszczenie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru spowoduje zachwianie sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż skarżący nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślono, że P. B. dysponuje majątkiem w postaci budynków gospodarczych oraz ziemi uprawnej, a także pojazdów mechanicznych (3 auta osobowe, ciągnik oraz naczepa cysterna). Uznano, że co prawda wskazany przez wnioskodawcę ujemny wynik finansowy z prowadzonej działalności gospodarczej, może wpływać na sytuację finansową rodziny, jednak, przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie są wystarczające dla przyjęcia stanowiska, że nie posiada on możliwości zgromadzenia środków finansowych na uiszczenie kosztów pełnomocnika w sprawie. Podkreślono również że fakt istnienia zobowiązań ciążących na skarżącym, nie może samoistnie stanowić dowodu, jakoby sytuacja finansowa wnioskodawcy była bardzo zła i automatycznie zwalniała go od ponoszenia kosztów sądowych. W konkluzji uznano, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że nie ma obiektywnych możliwości poniesienia kosztów pomocy prawnej w żądanym zakresie bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego swojego utrzymania i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zażalenie od tego postanowienia wniósł P. B., wskazując ogólnie, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika, ponieważ jego firma upadła, a nieustanowienie prawa pomocy zamyka mu drogę dochodzenia swoich praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał, żeby jego sytuacja finansowa i majątkowa była na tyle zła, aby nie był on w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Okoliczności faktyczne wynikające ze zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz oświadczeń skarżącego uprawniały Sąd I instancji do stwierdzenia, że wskazany przez wnioskodawcę ujemny wynik finansowy z prowadzonej działalności gospodarczej, rolniczej oraz istnienie zobowiązań kredytowych i postępowań egzekucyjnych – mogą istotnie wpływać na sytuację finansową rodziny wnioskodawcy, lecz przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie są wystarczające dla przyjęcia stanowiska, że nie posiada on możliwości zgromadzenia środków finansowych na uiszczenie kosztów pełnomocnika w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że skarżący zadeklarował zaległości publicznoprawne w wysokości około 900.000 zł, lecz równocześnie podał, że spłaca je z przychodów osiąganych z dzierżawy budynków gospodarczych. Należy się również zgodzić ze stanowiskiem WSA, że nie można stwierdzić, czy i w jakim rozmiarze, prowadzone wobec skarżącego postępowania egzekucyjne ograniczają możliwości płatnicze wynikające z posiadanych przychodów. Z dokumentów nie wynika natomiast by raty nie były spłacane lub skarżący popadł w zaległości. Przedstawione przez skarżącego informacje należy uznać za niewystarczające do odtworzenia jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Należy podkreślić, że Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego nie są znane mimo istniejącego po stronie skarżącego ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy. Samo oświadczenie skarżącego, że pozostaje on w ciężkiej sytuacji, nie daje podstaw ku temu aby przyznać prawo pomocy w jakimkolwiek zakresie. Również w zażaleniu nie wskazano żadnych argumentów pozwalających podważyć stanowisko Sądu pierwszej instancji. W związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów pomocy prawnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie ----------------------- 4