II SA/Wa 1928/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. S.i U. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE C. S. i U. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym w lokalu mieszkalnego, w której zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniośli, że wykonanie decyzji pozbawi ich miejsca zamieszkania, co negatywnie odbije się również na stanie emocjonalnym ich dzieci. Wyjaśnili przy tym, iż zakupionego przez siebie mieszkania mogą przenieść się nie wcześniej niż 1 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwane dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem wymagającym od skarżących powinnego zachowania, polegającego na zwróceniu dotychczas zajmowanego lokalu w stanie wolnym. Zatem jej wykonanie niewątpliwie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, skoro opróżniony lokal może być przez organ przydzielony innej osobie. W takim wypadku, nawet gdyby Sąd uwzględnił skargę, możliwość powrotu skarżących do tego lokalu byłaby znacznie utrudniona, co wypełnia przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2010 r. o sygn. akt I OZ 558/10; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż skarżący uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania ochrony tymczasowej. Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.