I OZ 1094/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Starosty Cieszyńskiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 482/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Starosty Cieszyńskiego na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 482/09, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...]. Wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego skarżący uzasadnił tym, że utrzymywanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne uszczuplenie środków finansowych Skarbu Państwa. Skarżący podnosił, że wydatek na wypłatę odszkodowania w wysokości ustalonej w zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury (242.148,00 zł słownie: dwieście czterdzieści dwa tysiące sto czterdzieści osiem złotych), nie jest przewidziany w budżecie. Dodatkowo skarżący wskazywał, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, zachodzi prawdopodobieństwo wystąpienia trudności w zakresie zwrotu wypłaconego stronom odszkodowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący, że spełnione zostały przesłanki "zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja Wojewody Śląskiego ustalająca pierwotne odszkodowanie za zajętą pod drogę nieruchomość, wydana została w dniu [...] lipca 2008 r., co oznacza, że skarżący już w tej dacie wiedział o możliwej konieczności wypłaty przyznanego odszkodowania i mógł zadbać o zabezpieczenie niezbędnych na ten cel środków w budżecie. Ponadto Sąd stwierdził, że trudności z wyegzekwowaniem wypłaconego stronom odszkodowania, nie mogą stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący Starosta Cieszyński, zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w postaci trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy nastąpi wypłata odszkodowania, a Sąd uchyli zaskarżoną decyzję. Starosta Cieszyński wskazuje m.in., że "Sąd I instancji beztrosko narzuca jednostce samorządu terytorialnego koszty kredytowania Skarbu Państwa poprzez ograniczenie własnych wydatków na podstawowe cele wspólnoty samorządowej". Skarżący w zażaleniu sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedziach na zażalenie, uczestnicy postępowania, na rzecz których zobowiązano Starostę Cieszyńskiego do wypłaty odszkodowania, wnoszą o oddalenie zażalenia. Uczestnicy postępowania podnoszą m.in., że Starosta Cieszyński swoje żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji opiera na założeniu, że są oni ludźmi niemajętnymi i w związku z tym, mogą nastąpić trudności z odzyskaniem pieniędzy, w przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto uczestnicy postępowania wskazują, że różnicowanie obywateli według kryterium stanu posiadania, jest naruszeniem przez organ administracji publicznej art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Dyspozycja normy prawnej, zrekonstruowanej z powyższego przepisu wskazuje, że Sąd może, w określonych okolicznościach wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności. Podstawą do wydania postanowienia tymczasowego mogą być jedynie okoliczności wskazane w powyższym przepisie, a ocena ich wystąpienia oderwana jest od merytorycznej oceny zasadności skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji lub do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd pierwszej instancji w pełni prawidłowo stwierdził, że podnoszone przez Starostę Cieszyńskiego okoliczności nie stanowią przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sam wywód skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne uszczuplenie środków finansowych w budżecie Skarbu Państwa, nie może zostać uznany za przekonujące wykazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oczywistą sprawą jest, że każdy obowiązek wypłaty określonej kwoty, spoczywający bądź to na osobie fizycznej bądź na osobie prawnej, spowoduje uszczuplenie jej środków finansowych. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest jeszcze wykazanie, że uszczuplenie to będzie "znaczne" dla danego podmiotu. Sąd nie może domniemywać, że określona w zaskarżonej decyzji kwota jest znacząca. Dla wykazania powyższej przesłanki należało więc przedstawić choćby proste zestawienie kwot, jakie w skali roku Starostwo Powiatowe przeznacza na wypłaty odszkodowań, i jak te kwoty prezentują się na tle rocznych dochodów i wydatków budżetowych. Budżet powiatu jest planem finansowym, obejmującym dochody i wydatki powiatu i w ramach wydatków powinny być w tym planie uwzględniane również ewentualne wydatki z tytułu odszkodowań. Z tego względu słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał konkretnych okoliczności pozwalających wywieść niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Trafnie również uznał Sąd pierwszej instancji, że nie można w niniejszej sprawie domniemywać niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, będących następstwem wypłaty odszkodowania i ewentualnego uchylenia decyzji. Zasadnie podnoszą uczestnicy postępowania, że samo przeświadczenie Starosty, iż są oni osobami niemajętnymi, nie może zostać uznane za wykazanie powyższej okoliczności spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Co prawda skarżący jako załącznik do zażalenia przedstawił wystawiony przez komornika dokument stwierdzający zajęcie wierzytelności jednego z uczestników, jednak wskazana w dokumencie kwota nie jest znaczna na tle całej kwoty odszkodowania, ustalonej zaskarżoną decyzją. Samo twierdzenie skarżącego o braku majątku uczestników postępowania i w związku z tym wskazanie na możliwe problemy z wyegzekwowaniem wypłaconego odszkodowania, nie zostało uzasadnione i tym samym nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.