II FZ 457/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1594/03 w zakresie umorzenia należności sądowej z tytułu opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia 29 kwietnia 2003 r. nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 9 lipca 2007 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 1594/03) odmówił J. B. umorzenia należności sądowej z tytułu opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia 29 kwietnia 2003 r. w przedmiocie należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący złożył wniosek o umorzenie należności sądowej z tytułu opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł w momencie gdy kwota ta została już w dniu 2 maja 2007r. przekazana przez Komornika Sądowego na konto Sądu. W ocenie Sądu nie można przyjąć, iż w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w hipotezie normy prawnej wynikającej z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieziszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz.U. Nr 221, poz. 2194), dająca podstawę do umorzenia należności sądowej. W zażaleniu na powyższe zarządzenie strona wniosła o jego uchylenie w całości i zarzuciła mu naruszenie § 2 ust. 1 w związku z § 3 cytowanego rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię. W ocenie skarżącego założenie, ze skoro należność wyegzekwowano to znaczy, że egzekucja nie pociągnęła dla strony nadmiernego obciążenia, albo że nadmierne obciążenie zachodzi wówczas gdy egzekucja okazuje się bezskuteczna jest wewnętrznie sprzeczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 229 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a." należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywny, o której mowa w art. 154 § 1, mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami. W myśl § 2 ust. 1 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2194) umorzenie należności sądowych może nastąpić z urzędu lub na wniosek dłużnika. Wskazane należności mogą być umorzone na wniosek dłużnika w części lub w całości, jeżeli dłużnik wykaże, że z uwagi na swoją sytuację rodziną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie ich uiścić, a ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki. W rozpoznawanej sprawie Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zasadnie odmówił J. B. umorzenia przedmiotowej należności sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że z cytowanego rozporządzenia wynika, że umorzyć można jedynie nieuiszczone należności sądowe orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu 2 maja 2007 r. Komornik Sądowy Rewiru VII przy Sądzie Rejonowym dla W. przekazał wyegzekwowaną od skarżącego kwotę 100 zł na konto Sądu. Wobec powyższego nie została spełniona główna przesłanka powodująca rozważenie przez Sąd pierwszej instancji możliwości umorzenia należności skarżącego z tytułu opłaty kancelaryjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.