II SA/Bd 695/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz ( spr ) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019r. sprawy ze skargi K. D. i H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. D. i H. D. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku inwestora P. K., decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], znak: [...], Wójt Gminy D. ustalił warunki zabudowy dla budynku produkcyjno-magazynowego na działkach nr [...] położonej w miejscowości D., obręb D. , gmina D.. Decyzja ta nie została zaskarżona w toku instancji przez osoby uznane za strony postępowania i stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący K. i H. D. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, zarzucając jej, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływanej jako "kpa") z uwagi na naruszenie wskazanych we wniosku przepisów prawa. We wniosku wskazali ponadto, że posiadają uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym oraz legitymację do żądania stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zwrócili także uwagę na możliwości wszczęcia postępowania z urzędu. Skarżący podnieśli również, że w przedmiotowej decyzji m.in. nie wskazano sposobu ustalenia stron postępowania, nie wyznaczono zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji objętej przedmiotowymi warunkami zabudowy, nie określono rodzaju inwestycji ze względu na charakter prowadzonej tam działalności, nie przeprowadzono analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2015 r., a następnie rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy - wydanym w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy - postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...] - wskazując, że skarżący nie mają legitymacji do wniesienia o stwierdzenie nieważności ww. ostatecznej decyzji Wójta Gminy D.. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 1403/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Bydgoszczy uchylił powyższe postanowienia SKO - z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2017 r. nr [...] - wskazując w uzasadnieniu wyroku, że organ nie ustalił w żaden sposób, czy inwestycja w jakikolwiek sposób oddziałuje na nieruchomość skarżących, oraz czy potencjalne oddziaływanie powoduje ograniczenia w realizowaniu gwarantowanego im prawa własności, przy czym ustalenie to jest niezbędne dla określenia, czy skarżący posiadają przymiot strony postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wobec tego Sąd stwierdził, że organ przedwcześnie i bez przeprowadzenia stosownej analizy uznał skarżących za nieposiadających przymiotu strony, co stanowi naruszenie przepisów prawa, i w związku z tym zobowiązał go do powtórnego rozpatrzenia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności z dnia [...] lipca 2017 r. i przeprowadzenia analizy pod kątem ewentualnego istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa. W związku z powyższym, SKO - po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] – decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy D.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., że w sprawie spełnione zostały ustawowe wymogi dotyczące: wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 199, dalej powoływanej jako "upzp"]); analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak i stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 upzp); elementów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 54 pkt 2 upzp); przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust 1 upzp). Organ wskazał ponadto, że skarżący nie są właścicielami działek objętych decyzją o warunkach zabudowy oraz działek graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji, wobec czego nie przysługuje im status strony w przedmiotowym postępowaniu, oraz że prawo widoku nie podlega ochronie w obowiązującym systemie prawa. Jak podkreśliło SKO, kontrolowana decyzja Wójta Gminy D. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W następstwie wniesienia przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO, decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie nie jest kompletny, gdyż nie określono w nim granic obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, nie zawiera on szkicu planowanej inwestycji zawierającego wszystkie jej gabaryty oraz nie określono w nim zapotrzebowania na media, w związku z czym - jak wskazał organ - wniosek ten winien być uzupełniony, co dopiero pozwoliłoby na jego rozpatrzenie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. SKO zaznaczyło ponadto, że Wójt Gminy D. nie ujawnił w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. w jaki sposób ustalił krąg stron postępowania, a brak ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, uniemożliwia również organowi odwoławczemu odniesienie się do tejże kwestii, co skutkuje niemożnością zweryfikowania zarzutów skarżących. Jednocześnie organ wskazał, że przeprowadzenie postępowania administracyjnego bez udziału strony oznacza, iż strona ta bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co może stanowić ewentualnie przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. SKO podniosło ponadto, że organ I instancji - nie dysponując kompletnym wnioskiem i prawidłową analizą - dokonał naruszenia obowiązujących przepisów, w tym w szczególności: art. 52 ust. 1 i 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c upzp, poprzez wszczęcie postępowania, jego prowadzenie i wydanie decyzji na podstawie niekompletnego wniosku inwestora; art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2006 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589, dalej powoływanego jako "rozporządzenie MI"), poprzez brak określenia wymaganej ilości miejsc parkingowych; art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia MI, poprzez nieustalenie koniecznych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, m.in. dopuszczalnego poziomu hałasu, wibracji, co ma szczególne znaczenie z uwagi na charakter inwestycji. W ocenie SKO, istotne uchybienia polegające na naruszeniu procedury administracyjnej, którymi dotknięte było przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie, nie powodują jednak wadliwości samej decyzji, a wykazane naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogą być uznane za kwalifikowane naruszenie prawa. Jak wskazał organ, w rozpatrywanym przypadku wady kontrolowanej decyzji nie dotyczą podmiotu lub przedmiotu stosunku prawnego albo też jego podstawy prawnej. Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli K. i H. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz uznanie istnienia w niniejszej sprawie po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa i stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2015 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2019 r. i zobowiązanie SKO do uznania istnienia w niniejszej sprawie po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa i stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali na niezastosowanie się organu do zaleceń wynikających z wyroku wydanego dnia 20 czerwca 2018 r. przez WSA w Bydgoszczy (sygn. akt II SA/Bd 1403/17), a mianowicie nieprzeprowadzenie analizy pod kątem ewentualnego istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa. Podnieśli również, że z treści zaskarżonej decyzji nie wynika czy przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony czy z urzędu; że zaskarżona decyzja nie odnosi się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku skarżących z dnia [...] lipca 2017 r.; oraz że SKO nie uzasadniło swojego stanowiska, iż wskazane w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogą być uznane jako kwalifikowane naruszenie prawa. Wskazali także, że z uwagi na braki wniosku inwestora w przedmiotowej sprawie, nie było podstaw do wszczęcia postępowania, a tym bardziej do jego przeprowadzenia i wydania w tej sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływanej jako "ppsa"), doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu w sposób uzasadniający uchylenie decyzji obu instancji, tj. zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2019 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r., zostały wydane w następstwie wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 20 czerwca 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1403/17, uchylającego postanowienie SKO z dnia [...] września 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2017 r. Uwzględniając skargę WSA w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, stwierdził, że postanowienia obu instancji podjęte zostały z istotnym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazane naruszenie winno zostać wyeliminowane przez organ, który rozpatrując sprawę zobligowany jest wziąć pod uwagę poczynione przez Sąd rozważania i analizę powołanych przepisów oraz okoliczności, a sprawę rozstrzygnąć szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. I tak, tut. Sąd - nie przesądzając w ww. wyroku, o tym czy skarżący w niniejszej sprawie są podmiotami, które z uwagi na posiadany interes prawny mogą skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności decyzji - zobowiązał SKO do powtórnego rozpatrzenia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2015 r. i przeprowadzenia stosownej analizy pod kątem ewentualnego istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa. Jak stanowi art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle powołanego przepisu organ administracji jest zatem obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej i wskazań zawartych w zapadłym wcześniej wyroku bez względu na własne poglądy prawne, jak i poglądy wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje również art. 170 ppsa, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Mając zatem powyższe na uwadze i przechodząc do analizy podjętych w przedmiotowej sprawie działań oraz rozstrzygnięć wydanych w następstwie ponownego rozpatrzenia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D., w pierwszej kolejności wskazać należy, że SKO uchybiło nałożonemu na niego obowiązkowi – wynikającemu wprost z wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 20 czerwca 2018 r. – polegającemu na przeprowadzeniu analizy, która pozwoliłaby na ustalenie, czy oddziaływanie planowanej inwestycji na działkę budowlaną skarżących będzie skutkowało ograniczeniami w sprawowaniu władztwa nad ich nieruchomością, co w efekcie umożliwiłoby stwierdzenie ewentualnego istnienia po stronie skarżących interesu prawnego w przedmiotowej sprawie w rozumieniu art. 28 kpa. Co istotne, obowiązek ten – związany z koniecznością zbadania przez organ w pierwszej kolejności przesłanek formalnoprawnych, warunkujących dopuszczalność wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności przez podmiot, wypływa wprost z przepisów obowiązującego prawa, tj. z art. 157 § 2 kpa w zw. z art. 61a § 1 kpa. Dopiero bowiem właściwe zbadanie zagadnień formalnych, w tym podmiotowych, umożliwia organowi dalsze procedowanie w zakresie merytorycznego rozpoznania wniosku. W przypadku natomiast, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie pochodzi od strony postępowania, organ zobligowany jest zareagować albo postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa, albo decyzją o umorzeniu postępowania, w sytuacji ustalenia dopiero w jego toku, że wniosek nie pochodzi od strony (por. wyroki NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2409/12; WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 787/16 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W niniejszej sprawie, organ poprzestał natomiast, jedynie na wezwaniu skarżących do wskazania okoliczności faktycznych i prawnych, potwierdzających posiadanie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu o stwierdzenie nieważności (pismo z dnia [...] listopada 2018 r.). W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący wskazali, że są właścicielami działki nr [...] znajdującej się w zasięgu oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowymi warunkami zabudowy i generującej uciążliwości dla otoczenia w postaci hałasu i drgań oraz zanieczyszczenia powietrza, które wynikają z procesu technologii produkcji oraz z ciągłego transportu ciężarowego. Organ nie przeprowadził jednak jakiejkolwiek analizy w zakresie podnoszonych przez skarżących argumentów, zarówno w toku I jak i II instancji. Świadczy o tym brak jakiegokolwiek odniesienia się do tychże kwestii w treści uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji i bezpodstawne przyjęcie, że wnioskodawcom nie przysługiwał status strony w tym postępowaniu oraz jednoczesnym wskazaniu, iż z dokumentów geodezyjnych wynika, że skarżący nie są właścicielami działek objętych decyzją o warunkach zabudowy oraz działek graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji. W decyzji II-instancyjnej natomiast, organ wadliwie wskazał, że z uwagi na okoliczności nieujawnienia przez Wójta Gminy D. w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. sposobu ustalenia kręgu stron postępowania oraz braku ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji – niemożliwym jest dla SKO odniesienie się do tychże kwestii, a tym samym zweryfikowanie zarzutów skarżących. Taką konstatację organu należy uznać nie tylko już za wadliwą, ale wręcz niedopuszczalną, albowiem organ powinien znać swoje kompetencje procesowe, a w tym obowiązek kontroli formalnoprawnych przesłanek warunkujących dopuszczalność wniosku – co może wiązać się, tak jak w niniejszej sprawie, z koniecznością przeprowadzenia w ramach postępowania wyjaśniającego stosownej analizy - zwłaszcza, kiedy stanowią one wykonanie wytycznych sądu zawartych w wiążącym organ wyroku. W związku z powyższym uznać należy, że organ w decyzjach obu instancji uchybił obowiązkowi wynikającemu wprost z przepisów kpa, do którego dodatkowo zobligował go WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r., polegającemu na rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności, poczynając od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu zbadania, czy podmiot wnoszący wniosek jest stroną postępowania, a tym samym w celu ustalenia dopuszczalności tego wniosku. Ponadto wskazać należy na nieuzasadnione rozpoznanie przez organ przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności pod względem merytorycznym, co przy jednoczesnym uznaniu skarżących za niebędących stroną postępowania, było przedwczesne i tym bardziej wskazuje na wadliwość procedowania organu w przedmiotowej sprawie. I tak, w decyzji I-instancyjnej organ, zaznaczając, że skarżącym nie przysługuje status strony, wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zachowane zostały wszelkie wymogi ustawowe dotyczące elementów decyzji o warunkach zabudowy, a następnie powołał się m.in. na regulację dotyczącą prawa widoku i stwierdził ostatecznie, że kontrolowana decyzja Wójta Gminy D. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Stanowi to niewątpliwie analizę sprawy pod względem merytorycznym. Natomiast w decyzji II-instancyjnej SKO wskazało na szereg naruszeń prawa materialnego - związanych m.in. z niekompletnością wniosku inwestora oraz nieprawidłową analizą obszarową, niepozwalającą na ocenę oddziaływania nieruchomości na nieruchomości sąsiednie – których to uchybień, w uznaniu organu, nie można jednak uznać jako kwalifikowane naruszenie prawa, które powoduje, iż w wyniku decyzji powstaje albo nieprawidłowo ukształtowany stosunek prawny albo w ogóle się nie nawiązuje, ponieważ wady kontrolowanej decyzji nie dotyczą podmiotu lub przedmiotu stosunku prawnego lub też jego podstawy prawnej. Ponadto SKO w decyzji II-instancyjnej przyznało, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dotknięte było istotnymi uchybieniami, polegającymi na naruszeniu procedury administracyjnej, wskazując jednocześnie, iż w rozpatrywanej sprawie nawet gdyby rażące naruszenie prawa nie wystąpiło, to nie można wykazać, że wydane rozstrzygnięcie byłoby diametralnie inne. Wobec powyższego (niezależnie od tego, że w ocenie Sądu analiza wniosku pod kątem merytorycznym była przedwczesna) na marginesie wskazać należy, iż nawet argumentacja w zakresie merytorycznego rozpoznania wniosku, przedstawiona w uzasadnieniach obydwu decyzji jest niewystarczająca i nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, przy czym jej zasadność jest tym bardziej wątpliwa, że organ w II instancji, wskazując na liczne naruszenia przepisów upzp w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy, stwierdził jednocześnie, iż uchybień tych nie można uznać jako kwalifikowane naruszenie prawa, nie uzasadniając należycie tak obranego stanowiska. Należy mieć również na uwadze, że istotne uchybienia polegające na naruszeniu procedury administracyjnej, którymi - jak przyznało SKO - dotknięte było postępowanie poprzedzające wydanie decyzji Wójta Gminy D., mogą powodować wadliwość decyzji, a w związku z tym prowadzić również do jej nieważności; w przedmiotowej sprawie w uznaniu organu nie miało to miejsca, ponieważ - jak wskazał - nie można wykluczyć, że w sytuacji przeprowadzenia postępowania zgodnie z przepisami kpa, rozstrzygnięcie w sprawie również byłoby korzystne dla inwestora. W ocenie Sądu stanowisko to jest bezpodstawne i pozbawione należytego uzasadnienia wyjaśniającego je w kontekście poczynionych w sprawie ustaleń. Pośród nieprawidłowości kontrolowanych w sprawie decyzji wskazać należy również na kwestię niewskazania w wydanych rozstrzygnięciach, czy postępowanie zostało wszczęte na żądanie skarżących, czy z urzędu, przy jednoczesnym przyjęciu w decyzji I-instancyjnej, że WSA w Bydgoszczy w uzasadnieniu wyroku wskazał na konieczność wszczęcia postępowania zgodnie z wnioskiem strony, co nie miało miejsca w sprawie. Nie można bowiem utożsamiać rozpatrzenia wniosku wraz z przeprowadzeniem stosownej analizy pod kątem istnienia interesu prawnego skarżących, co może niechybnie wiązać się z przeprowadzeniem w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, ze wszczęciem postępowania zgodnie z wnioskiem skarżących, rozumianego jako merytoryczne postępowanie zakończone decyzją rozstrzygającą sprawę co do meritum. Innymi słowy, nakazane przez Sąd rozpatrzenie wniosku i ustalenie ewentualnego istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego nie oznacza konieczności merytorycznego rozpoznania sprawy. W tym przypadku konieczne może być co najwyżej przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie weryfikacji legitymacji skarżących do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności. od którego wyniku będzie zależeć dalszy bieg sprawy, w tym także ewentualność prowadzenia merytorycznego postępowania w sprawie. Sąd podzielił również zarzut skarżących w zakresie nieodniesienia się do wszystkich zarzutów przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności w uzasadnieniach obydwu kontrolowanych decyzji SKO, m.in. do - zdaniem skarżących - naruszającej prawo okoliczności oddziaływania planowanej inwestycji objętej przedmiotowymi warunkami zabudowy z uwagi na charakter prowadzonej w tym zakładzie działalności przemysłowej, skutkującej uciążliwościami dla otoczenia w postaci hałasu i drgań oraz zanieczyszczenia powietrza, wynikających z procesów technologii produkcji oraz transportu ciężarowego, przy jednoczesnym wskazaniu na ewidentne naruszenie nakazów i zakazów nałożonych na inwestora w decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym uznać należy, że obydwie kontrolowane przez Sąd decyzje są niespójne, sprzeczne wewnętrznie oraz wadliwe, oraz że naruszają przepisy obowiązującego prawa, zwłaszcza w zakresie art. 153 ppsa, ponieważ pomimo związania wyrokiem w przedmiotowej sprawie organ nie przedsięwziął zalecanych mu działań, a także w zakresie obowiązku wynikającego z art. 157 § 2 w zw. z art. 61a § 1 kpa, który obliguje organy do poprzedzającej merytoryczne rozpoznanie wniosku, weryfikacji zagadnień formalnych - w tym podmiotowych – od wyników której to zależy dalszy kierunek działań podejmowanych przez organy. Sąd stwierdził, że zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ, który zastosuje się do wytycznych przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu oraz wytycznych wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 20 czerwca 2018 r. o sygn. akt II SA/Bd 1403/17. Należy podkreślić, że w świetle tych wytycznych, należy w pierwszej kolejności w sposób prawidłowy zweryfikować, czy skarżący posiadają uprawnienia strony w postępowaniu w przedmiocie wydania warunków zabudowy, a tym samym, legitymację do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2015 r. Ewentualne pozytywne przesądzenie tej okoliczności uczyni dopiero możliwym merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, orzeczono jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu (100 zł), wynagrodzenia pełnomocnika skarżących (480 zł) oraz opłaty skarbowej od tego pełnomocnictwa (17 zł) orzeczono jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2018 r., poz. 265).