II GZ 689/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1446/13 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. D. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie podjęcia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranej pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przywrócił W. D. termin do wniesienia skargi na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 30 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 marca 2013 r. Pełnomocnik skarżącego uzasadnił wniosek chorobą uniemożliwiającą złożenie skargi w terminie oraz faktem, iż nie współpracuje z żadnym radcą i adwokatem oraz nie zatrudnia aplikanta. Do wniosku pełnomocnik załączył zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy w okresie od 16 kwietnia 2013 r. do 29 kwietnia 2013 r. W dniu 30 sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zaliczające go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z wymogami m.in. korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uwzględniając wniosek miał na uwadze chorobę pełnomocnika skarżącego trwającą od 16 kwietnia 2013 r. do 29 kwietnia 2013 r., która w ocenie Sądu uprawdopodabniała brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, a tym samym uzasadniała jego przywrócenie. Zażalenie na to postanowienie wniósł Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi, mimo niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że w sprawie pełnomocnik skarżącego złożył skargę po terminie bez wniosku o jego przywrócenie, a przyjęcie przez Sąd I instancji, że taki wniosek został złożony wraz ze skargą było błędne. Wniosek o przywrócenie terminu został co prawda złożony ale w innej, odrębnej sprawie i do konkretnej skargi. W żaden sposób, zdaniem organu, nie można go traktować jako wniosku złożonego również w sprawie niniejszej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu wpadkowym jest dopuszczalność przywrócenia przez Sąd I instancji terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy jak twierdzi organ, w niniejszej sprawie stosowny wniosek w ogóle nie został złożony. Wobec tak postawionego zarzutu należy stwierdzić, że Sąd mając na uwadze całokształt występujących w sprawie okoliczności, prawidłowo ocenił, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi został złożony. Należy wyjaśnić, że, jak sam przyznał Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, do skargi W. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], która to skarga została złożona w dniu 2 maja 2013 r. (sprawa o sygn. akt V SA/Wa 1447/13), pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wobec braku wskazania, której sprawy ze skargi W. D. wniosek dotyczy (brak oznaczenia, numeru decyzji), Sąd I instancji zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o wyjaśnienie, jakiej sprawy dotyczy złożony wniosek o przywrócenie terminu: czy ze skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r., czy ze skargi na postanowienie tego organu z dnia [...] marca 2013 r., czy też obu spraw. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego wskazał, że wniosek dotyczył obu spraw. Odpisy zarządzenia, pism procesowych i dokumentów z powyższego postępowania wyjaśniającego zostały włączone do akt sprawy niniejszej (sygn. akt V SA/Wa 1446/13) – k. 14-19 akt. Wobec powyższego należy przyjąć, że Sąd I instancji miał podstawy do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, choć, jak słusznie zauważył organ, stwierdzenie w uzasadnieniu postanowienia, że skarga została wniesiona wraz z wnioskiem, jest nieco niefortunne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak, że Sąd I instancji wobec zaistniałych wątpliwości a także mając na uwadze obowiązek zapewnienia stronie należnego jej prawa do sądu miał pełne prawo, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, a następnie ocenić, że wniosek złożony przy skardze w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1447/13 dotyczył również sprawy niniejszej. Należy też podzielić ocenę wniosku dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. i argumentację przemawiającą za przywróceniem W. D. terminu do wniesienia skargi. Skoro bowiem pełnomocnik skarżącego, niebędący osobą pełnosprawną, niewspółpracujący z innymi profesjonalnymi pełnomocnikami przebywał na zwolnieniu lekarskim i załączył do akt zaświadczenie o niezdolności do pracy w okresie od 16 kwietnia 2013 r. do 29 kwietnia 2013 r., tj. w czasie kiedy upływał termin do złożenia skargi, przywrócenie terminu do wniesienia skargi było zasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.