II OSK 996/08

SENTENCJA Dnia 1 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 380/08, odrzucające skargę W. J. w sprawie ze skargi W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu z drogi krajowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008r. odrzucił skargę W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu z drogi krajowej. Sąd w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że radca prawny działając w ramach udzielonego pełnomocnictwa wniósł w imieniu W. J. skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Od wniesionej skargi został opłacony wpis w wysokości 200 zł. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie jest należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego, zaskarżyła decyzję organu nakazującą rozbiórkę zjazdu z drogi krajowej, co oznacza, że sprawa dotyczy spraw z zakresu prawa budowlanego. Opłata sądowa z tytułu wniesienia skargi w sprawach, w których zaskarżona jest decyzja z zakresu prawa budowlanego jest opłatą stałą bowiem jest wyszczególniona w przepisie § 2 ust 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003r. Nr 221, poz. 2193 dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z tym przepisem wpis stały wynosi w tego typu sprawach 500 zł, a nie 200 zł, jak uiściła strona. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł W. J., reprezentowany przez radcę prawnego R. F., domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności: - § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że skarga została wniesiona w sprawie z zakresu budownictwa i architektury, - § 2 ust. 6 rozporządzenia, poprzez jego błędne niezastosowanie, - art. 221 P.p.s.a poprzez błędne ustalenie, że skarga wniesiona przez pełnomocnika została nienależycie opłacona, co skutkowało jej odrzuceniem. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje na nieprawidłową wykładnię § 2 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia przez Sąd I instancji, z uwagi na to, że ustawodawca posługuje się w rozporządzeniu kategorią "sprawy z zakresu budownictwa i architektury" co nie jest tożsame wnoszeniu skarg na decyzje wydane na podstawie ustawy prawo budowlane. W niniejszej sprawie skarżona decyzja jest wydana w oparciu o ustawę prawo budowlane, natomiast całokształt sprawy wynikający z treści skargi wskazuje, że nie jest to sprawa tylko z zakresu budownictwa. W toku postępowania administracyjnego, jak dalej wskazuje pełnomocnik skarżącego, zakres sprawy był znacząco szerszy niż tylko "budowlany". Sprawa dotyczy statusu zjazdu z drogi publicznej na nieruchomości skarżącego, wobec czego w sprawie pojawia się istotny wątek dotyczący regulacji odnoszących się do zarówno "nieruchomości" jak i "dróg publicznych", co zdaniem skarżącego zdecydowanie wykracza poza zakres "sprawy skarg z zakresu budownictwa", o której mowa w rozporządzeniu. W świetle powyższego w sprawie występują również przesłanki zastosowania § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia, który mówi o "sprawach skarg z zakresu nieruchomości" i przewiduje wpis stosunkowy w wysokości 200 zł. W ocenie skarżącego zarówno norma § 2 ust. 3 pkt 5 jak i norma § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, nie oddają do końca istoty sprawy, w której wniesiono skargę, wobec czego prawodawca dla przedmiotowej sytuacji przewidział normę § 2 ust. 6 rozporządzenia, z której wynika wpis stosunkowy w wysokości 200 zł. Jest to swoista norma kolizyjna, która jasno przewiduje, że w przypadku braku odpowiedniej kategorii spraw, spośród wymienionych w ust. 1-5 rozporządzenia, do której można przyporządkować daną sprawę, jako właściwą opłatę należy przyjąć kwotę 200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Od skargi, należącej do pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 P.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się tylko w tych sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Natomiast w pozostałych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie wniesiono skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu z drogi krajowej. Z uwagi na fakt, iż skarga wniesiona została przez radcę prawnego, należny wpis sądowy należało uiścić wraz wniesieniem skargi, bez uprzedniego wezwania Sądu. Skarga stosownie do przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia podlegała wpisowi stałemu w wysokości 500 złotych, jako że sprawa bezspornie dotyczy "budownictwa i architektury", skoro przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu z drogi krajowej. W takiej zatem wysokości wpis powinien zostać uiszczony bez wezwania i w terminie otwartym do wniesienia skargi. Nie ulega zaś wątpliwości, że podlegająca opłacie stałej, wniesiona przez pełnomocnika skarga, nie została należycie opłacona w terminie. Stąd należało ją odrzucić w świetle art. 221 P.p.s.a., zwłaszcza że zgodnie z art. 219 § 1 P.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W związku z powyższym, zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za nieuzasadnione. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.