II GZ 106/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 2 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. W. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II GZ 106/07 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r. o sygn. akt II GZ 106/07 w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego obejmującego należność pieniężną wynikającą z grzywny postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II GZ 106/07, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Z. W. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 106/07. Powyższe orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2008 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2008 r. wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Pismem z dnia 24 kwietnia 2008 r. – nazwanym "skarga" i "skarga kasacyjna" oraz skierowanym do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Z. W. zaskarżył powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II GZ 106/07, jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie jest środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje ono od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wyliczonych taksatywnie w tym przepisie (pkt 1-10). Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że od wyroków i postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje żaden ze wskazanych przez skarżącego środków odwoławczych. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Wskazać należy również, że skarżący wniósł środek odwoławczy w formie pisma skierowanego do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem w trybie, którego nie przewidują przepisy mające zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. PG