II SA/Bk 518/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S.M. "M" w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania S. M. "M" w G. od decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcyjnego poprzez montaż dodatkowej linii produkcyjnej do wytwarzania tzw. pelletów w G., przy ul. E.[...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Po rozpatrzeniu wniosku "P" Sp.zo.o. z dnia [...] stycznia 2009 r. Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcyjnego poprzez montaż dodatkowej linii produkcyjnej do wytwarzania tzw. pelletów w G., przy ul. E. [...] oraz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przed wydaniem powyższej decyzji na skutek wniosku z dnia [...] stycznia 2009 r. Burmistrz Miasta G. wydał [...] marca 2009 r. postanowienie, w którym uznał przedmiotowe przedsięwzięcie za niewymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez S. M. "M" w G., zwaną dalej jako "S" do SKO w Ł., które postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2009 r. stwierdziło jego niedopuszczalność, a następnie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 29 września 2009 r. (sygn. akt II S.A./Bk 372/09) oddalił skargę. Następnie Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcyjnego poprzez montaż dodatkowej linii produkcyjnej do wytwarzania tzw. pelletów w G. przy ul. E. [...]. Na skutek odwołania wniesionego od powyższej decyzji SKO w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia [...].04.2009r. wydał decyzję środowiskową. Odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. wniosła S. W odwołaniu S. zarzuciła naruszenie prawa materialnego. Ponadto zarzuciła zaskarżonej decyzji, dopuszczającej przechowywanie odpadów płynnych w pomieszczeniu oddalonym od zakładu o ok. 100 m, gdzie zainstalowany został bezodpływowy zbiornik, brak informacji dotyczącej pojemności tego zbiornika. Podniosła również, że w decyzji organu I instancji nie wskazano firmy specjalistycznej zajmującej się utylizacją ścieków, lecz jedynie firmę, która będzie wywoziła ścieki. W ocenie odwołującej się brak jest również ścisłego oddziaływania wskazanej produkcji na istniejące obiekty-magazyn proszku mlecznego oraz biurowiec S. Odwołująca, wskazując na brak informacji na temat istniejącego zbiornika na ścieki, jego sposobu użytkowania i możliwości przyjęcia dodatkowych ścieków z nowej linii produkcyjnej, przedłożyła materiały świadczące o tym, że obiekt w którym znajduje się zbiornik na ścieki jest w złym stanie technicznym, jest nieużytkowany i brak jest do niego dostępu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO podkreśliło, że uzasadnienie odwołania stanowi niemal dosłowne powtórzenie odwołania skierowanego do Kolegium w dniu [...] grudnia 2009 r. Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące decyzji organu I instancji zostały wyczerpująco rozważone przez Kolegium, zaś odpowiedź na nie zawarto w uzasadnieniu decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], uchylającej decyzję Burmistrza Miasta G. z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, dotyczącego braku informacji na temat istniejącego zbiornika na ścieki, jego pojemności, sposobu użytkowania i możliwości przyjęcia dodatkowych ścieków z nowej linii produkcyjnej, Kolegium stwierdziło, że S. była informowana przez "P" Sp. z o. o. (pismo z dnia [...] marca 2010 r., znak:[...]), iż nowa linia do produkcji pelletów będzie postawiona w miejsce linii frytującej (konfekcjonującej wyprażane snacki), z której pochodziły niewielkie ilości odpadu w postaci zużytego tłuszczu, snacków jak i opakowań z tworzyw sztucznych, a także większość z produkowanych ścieków. Zdaniem SKO strona skarżąca wiedziała również, że demontaż linii konfekcjonującej pozwoli na ograniczenie ilości wytwarzanych ścieków oraz, że w bezodpadowej technologii produkcji pelletów spożywczych nie są wytwarzane żadne ścieki. Kolejny zarzut dotyczący braku ścisłego określenia oddziaływania wskazanej produkcji na istniejące obiekty - magazyn proszku mlecznego oraz biurowiec S., zdaniem Kolegium również jest chybiony. Argumentując swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł, że w decyzji (pkt 5) organ I instancji stwierdził, że nowa linia produkcyjna charakteryzuje się zaawansowanąi innowacyjną technologią, która jest praktycznie bezwonna, bezpyłowa, bezodpadowa i bezściekowa. Stwierdzenia powyższe zostały oparte na opinii Akademii Rolniczej w Lublinie sporządzonej przez prof. dr hab. L. M. W opinii Kolegium również ostatni zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący stanu technicznego obiektu, w którym znajduje się zbiornik na ścieki, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy stwierdził, że organ prowadzący postępowanie (Burmistrz Miasta G.) był związany granicami wniosku. Natomiast ocena stanu technicznego tego obiektu, zakresu jego rozbiórki należy do właściwości organów nadzoru budowlanego, a zatem te zagadnienia zdaniem Kolegium nie wchodzą w zakres oceny dokonywanej w niniejszej sprawie. Końcowo Kolegium wskazało, że kwestią kluczową przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodność planowanej inwestycji z obowiązującym planem w zakresie jej wpływu na środowisko naturalne. Taka zgodność zdaniem SKO została w niniejszej sprawne wykazana, tym bardziej, że realizacja objętej niniejszym postępowaniem inwestycji spowoduje zmniejszenie uciążliwości w stosunku do tej, którą powodowała instalacja dotychczas istniejąca. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem S. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości jako naruszających prawo materialne i procesowe oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji S. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, w tym w szczególności naruszenie: - art. 84 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej ustawą, poprzez utrzymanie w mocy decyzji niezawierającej wymaganych załączników. Zdaniem strony skarżącej organ I instancji wydając decyzję nie mógł pominąć obligatoryjnych załączników, przeciwnie winny być one załączone do decyzji i to zarówno w aktach sprawy jak w odpisach doręczanych stronom postępowania. - art. 10 ust.1 i art. 9 k.p.a poprzez akceptację braku doręczenia skarżącemu i innym uczestnikom postępowania decyzji organu I instancji wraz z wymaganymi załącznikami, co uniemożliwiło czynny udział w postępowaniu, w szczególności sformułowanie szczegółowych zarzutów co do treści decyzji i załączników odwołania, - art. 109 § 1 k.p.a. przez akceptację zaniechania doręczenia stronom przez organ I instancji obligatoryjnych załączników do decyzji organu I instancji, -art. 77 § 1 k.p.a przez przyjęcie, że organy obu instancji są związane granicami wniosku i nie są uprawnione do samodzielnego zbadania prawdziwości zawartych we wniosku twierdzeń w zakresie stanu technicznego, w którym znajduje się zbiornik na ścieki, który ma według wnioskodawcy obsługiwać przedmiotowe przedsięwzięcie. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 k.p.a przez brak wszechstronnego i samodzielnego ustalenia i zbadania całego stanu faktycznego w sprawie a poprzestanie na kwestionowanych i budzących wątpliwości oświadczeniach wnioskodawcy oraz przedłożonych przez niego opiniach prywatnych. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego barku wymaganych załączników (charakterystyki przedsięwzięcia i karty informacyjnej przedsięwzięcia) do decyzji organu I instancji, Kolegium stwierdziło, że fakt, iż załączniki, o których mowa w art. 84 ust. 1 i 2 ustawy znajdują się w aktach sprawy i nie zostały dołączone do zaskarżonej decyzji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Powyższa ocena Kolegium wynikała ze zgromadzonych w aktach sprawy materiałach ( m.in. pismo S. nr [...]z dnia [...] lutego 2009 r. oraz pismo S. nr [...]z dnia [...] lutego 2010 r.). Organ odwoławczy dodał również, że niemal wszystkie informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia jak i w charakterystyce przedsięwzięcia zostały przeniesione do końcowego decyzyjnego rozstrzygnięcia. Ponadto Kolegium nie podzieliło tezy S., że przedmiotowe załączniki do decyzji nie są w sensie formalnym tym samym, co analogiczne dokumenty złożone przez wnioskodawcę wraz z wnioskiem. Zdaniem organu odwoławczego karta informacyjna przedsięwzięcia, która jest dołączona do decyzji jest niczym innym jak wiernym odbiciem trzech identycznych kart dołączonych do wniosku inwestora plus forma elektroniczna. SKO podkreśliło, że powyższy zarzut pojawił się dopiero w skardze do WSA w Białymstoku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego stanu technicznego obiektu, w którym znajduje się obiekt na ścieki, Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Końcowo organ II instancji stwierdził, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstawy do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powoływanych przez stronę skarżąca przepisów postępowania. Zdaniem Kolegium S. miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, z której to możliwości skorzystała, a sprawa została wyjaśniona ostatecznie w kwestiach mających i mogących mieć wpływ na jej wynik. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Rozstrzygając niniejszą sprawę, Sąd rozpatrzył nie tylko zarzuty skargi, ale oprócz tego zbadał legalność zaskarżonego aktu (poza zarzutami skargi), mając na względzie przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jeśli chodzi o zarzuty skargi, to sprowadzają się one do tego, że S. M. "M" w G., jako strona postępowania administracyjnego, nie otrzymała załączników do decyzji organu I instancji. Skarżąca wprawdzie nie podaje nazw tych załączników, jednakże nie ulega wątpliwości, że są to: charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia, bo takie dokumenty zostały wymienione na stronie 6-tej decyzji Burmistrza G. z dn. [...] kwietnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzut braku doręczenia Skarżącej tych załączników pojawił się, jak słusznie zauważa SKO, dopiero na etapie skargi sądowoadministracyjnej. Brak doręczenia Skarżącej tej dokumentacji wraz z doręczeniem decyzji przez organ I instancji stanowi, w ocenie Sądu, uchybienie procesowe, jednakże nie na tyle istotne, by mogło być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd administracyjny uchyla decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia proceduralne nie mają istotnego wpływu na wynik postępowania, jeśli w przypadku prawidłowego zastosowania przepisów, treść decyzji byłaby taka sama. Z kolei jeśli chodzi o naruszenie zasady czynnego udziału w sprawie, m. in. art. 10 § 1 k.p.a., to w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę (uchwała składu 7 sędziów z dn. 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, publ. ONSAiWSA 2005, z.4, poz. 66), w której zawarł stwierdzenie, iż warunkiem niezbędnym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide: wyroki NSA z dnia 15 maja 2003r., sygn. akt I SA/Gd 199/00; z dnia 29 marca 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 215/99; wyrok WSA w Opolu z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 15/08). Przechodząc do analizy zarzutów Skarżącej, stwierdzić należy, że przez fakt formalnego nie doręczenia jej dwóch załączników do decyzji pierwszoinstancyjnej, nie została pozbawiona możliwości działania w sprawie, ani też możliwości skutecznego zwalczania interesujących ją części decyzji. Świadczą o tym następujące okoliczności: - S. od początku postępowania wnosiła pisemne uwagi i postulaty, odnosząc się do istniejącej dokumentacji, przy czym "karta informacyjna" (s. 12-13 akt administracyjnych) została dołączona do akt razem z wnioskiem inwestora z dnia 28 stycznia 2009 r.; - "charakterystyka" przedsięwzięcia, jako załącznik do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. (formalnie nie doręczona Stronie) została oparta na "opinii" z dnia 5 marca 2008 r. Akademii Rolniczej w Lublinie, której treść Skarżąca znała, co wynika z jej pism z dnia [...] lutego 2009 r. i [...] marca 2009 r.; - w zażaleniu z dnia [...] marca 2009 r. Skarżąca powołuje się na "załączone materiały do wniosku", co świadczy o znajomości ich treści; - obydwa dokumenty: "Karta informacyjna przedsięwzięcia" i "Charakterystyka" zostały dołączone do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. (uchylonej) i wykorzystane do decyzji z [...] kwietnia 2010 r. pozostawały w aktach; - o wydaniu decyzji z dn. [...] kwietnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Burmistrz G. wywiesił zawiadomienie ogólnodostępne, w którym poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy; Skarżąca miała możliwość skorzystania z tej informacji; - z pisma Skarżącej z dnia [...] lutego 2010 r. wynika, że "dokonała analizy udostępnionych dokumentów"; - pismem organu z dnia [...] marca 2010 r. Skarżąca została powiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji (art. 10 k.p.a); - w dniu [...] marca 2010 r. Skarżąca składała pisemne zastrzeżenia. W ocenie Sądu można by twierdzić o niezgodnym z prawem doręczeniu decyzji w świetle art. 109 § 1 k.p.a., ale wówczas, gdyby sporne załączniki stanowiły integralną część tej decyzji (np. w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, projekt ten stanowi integralną część decyzji), lecz okoliczność taka nie zachodzi w sprawie niniejszej. Nie sposób zatem dać wiary Skarżącej, iż brak doręczenia jej załączników do decyzji organu I instancji był przyczyną niemożności obrony jej praw jako strony postępowania. Co więcej, Skarżąca w odwołaniu z dnia [...] maja 2010 r. skierowanym do SKO w Ł. pomija milczeniem okoliczność nie doręczenia jej załączników, co świadczy o posiadaniu przez Skarżącą wiedzy z akt administracyjnych umożliwiającej złożenie precyzyjnych zarzutów odwoławczych. Stąd też Sąd uznał za uzasadnione przekonanie SKO, iż Skarżąca nie może skutecznie powoływać się na formalne nie doręczenie jej załączników do decyzji, skoro nie mogło to mieć wpływu na wynik postępowania przed organem II instancji. Zatem zarzut naruszenia art. 10 ust. 1, art. 9, art. 109 § 1 k.p.a. nie jest zasadny. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie... poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji niezawierającej wymaganych załączników. Otóż należy odróżnić okoliczność nie doręczenia Stronie odpisów załączników od ich faktycznego załączenia do wydanej decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Świadczy o tym nie tylko wyszczególnienie na końcowej stronie decyzji: "Charakterystyki przedsięwzięcia" i "Karty informacyjnej przedsięwzięcia", ale fakt istnienia tychże dokumentów w aktach sprawy, sporządzonych co prawda na datę [...] grudnia 2009 r., lecz aktualnych w dacie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. (powodem było uchylenie wcześniejszej decyzji przez organ II instancji). Mylne jest przekonanie Skarżącej, iż decyzję wydano bez wymaganych załączników. Należy zauważyć, że Skarżąca nie zawarła w skardze żadnych merytorycznych zarzutów od decyzji, wskazując tylko jednozdaniowo, że "podtrzymuje pozostałe zarzuty i twierdzenia zgłoszone w toku postępowania administracyjnego", w tym nie zgodziła się z brakiem oceny technicznej zbiornika na ścieki. Oceniając merytorycznie zaskarżoną decyzję (poza zarzutami konkretnymi skargi z racji art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd stwierdza, że jest ona zgodna z prawem. Planowana inwestycja ma polegać na rozbudowie zakładu produkcyjnego poprzez montaż dodatkowej linii produkcyjnej do wytwarzania tzw. pelletów, czyli półproduktów do wytwarzania snacków. Art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", określa potrzebę dokonywania oceny oddziaływania na środowisko z zależności od rodzaju przedsięwzięcia. Nie ma podstaw prawnych do podważenia decyzji Burmistrza G., który nie żądał takiej oceny, skoro projektowana linia produkcyjna zalicza się do inwestycji mogących "potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", zaś organy opiniodawcze, tj. Starosta G. jako organ ochrony środowiska oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., wyraziły pozytywne stanowisko w tym zakresie. SKO w Ł. słusznie oceniło decyzję organu I instancji jako odpowiadającą wymogom art. 85 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy. Decyzja określa bowiem rodzaj i charakterystykę przyszłej inwestycji, szczegółowo podając niezbędne warunki do jej realizacji. W punkcie II decyzji Burmistrz G. określił m. in., że ścieki sanitarne mają być przechowywane w szczelnym szambie i mają być okresowo wywożone. Należy zwrócić uwagę, że decyzja środowiskowa ma na celu ochronę środowiska poprzez zawarcie w swej treści wymogów, nakazów i poleceń dla inwestora, który ma obowiązek ich realizacji w przyszłych etapach wznoszenia przedsięwzięcia. Obawy Skarżącej co do złego stanu technicznego budynku, w którym znajduje się zbiornik na ścieki, nie mogą być rozstrzygane w tym postępowaniu. Ocena stanu technicznego obiektu budowlanego (jakiegokolwiek) należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego, jak słusznie zauważa SKO. Zanim dojdzie do realizacji przedsięwzięcia, niezbędne będzie wydanie pozwolenia na budowę, a jest ono poprzedzone niniejszą decyzją (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy). Organ architektoniczno-budowlany w decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek wypowiedzenia się (w oparciu o przedłożony projekt budowlany) co do wszelkich wymogów obiektów budowlanych objętych projektem. W ocenie Sądu co najmniej przedwczesny jest zarzut Skarżącej polegający na dyskwalifikowaniu obecnego zbiornika na ścieki. Zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie przez organ stanu technicznego zbiornika jest chybiony, gdyż nie mieści się w ramach tego postępowania. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.