VII SA/Wa 1750/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącemu O. Sp. z o.o. w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE W dniu 17 września 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) O. Sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą O. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego z garażem podziemnym przy ul. [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...] oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia 16 października 2007 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę, gdyż nie zostały spełnione przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, określone w art. 60 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.