I SA/Bk 786/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. w N. na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę UZASADNIENIE W dniu [...] lipca 2020 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w B. wniosek M. sp. z o. o. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Sp. z o.o., w roku podatkowym 2018, prowadziła działalność rolniczą, przede wszystkim w zakresie uprawy zbóż, rzepaku, pszenicy, jęczmienia, kukurydzy i zajmuje się hodowlą trzody chlewnej oraz ww. działalnością rolniczą spółka zajmuje się także w roku podatkowym 2020 oraz zamierza się zajmować w następnych latach podatkowych. Strona jest czynnym podatnikiem VAT, w zakresie podatku od towarów i usług, zobowiązanym do składania deklaracji miesięcznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, rokiem podatkowym jest okres 12 miesięcy, liczonych w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia roku następnego. Aktualnie rokiem podatkowym jest okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., w roku podatkowym 2018 był to okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Spółka w przyszłości nie zamierza zmieniać roku podatkowego na zasadach określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406; dalej: "u.p.d.o.p." lub "ustawa o CIT"). W Krajowym Rejestrze Sądowym jako przedmiot przeważającej działalności przedsiębiorcy, spółka wskazała symbol PKD: 01.50.Z Uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt (działalność mieszana). W roku podatkowym 2018 strona wykonała oraz sprzedała, w ramach prowadzonej działalności, także opisane poniżej usługi oraz gnojowicę, gromadzoną przy hodowli trzody chlewnej, zwane dalej w skrócie usługami rolniczymi oraz sprzedaży gnojowicy: (1) faktura numer [...] z [...] marca 2018 r., sprzedaż 3.900 ton gnojowicy na rzecz Pana S.O., o wartości netto 66.000 zł, która to gnojowica została przez spółkę wywieziona i rozrzucona na polach użytkowanych przez powyżej opisanego rolnika, (2) faktura numer [...] z [...] września 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy, wykonana na rzecz Pana A.B., wartość usługi netto 3.073 zł, (3) faktura numer [...] z [...] września 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy, wykonana na rzecz Pana S.O., wartość usługi netto 42.000 zł, (4) faktura numer [...] z [...] września 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy, wykonana na rzecz Pana H.O., wartość usługi netto 16.450 zł, (5) faktura numer [...] z [...] października 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy, wykonana na rzecz Pana J.M, wartość usługi netto 3.990 zł, (6) faktura numer [...] z [...] października 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy, wykonana na rzecz Pana M.N., wartość usługi netto 19.600 zł, (7) faktura numer [...] z [...] listopada 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy, wykonana na rzecz Pana P.K., wartość usługi netto 3.500 zł, (8) faktura numer [...] z [...] listopada 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy, wykonana na rzecz Pana T.A., wartość usługi netto 9.450 zł, (9) faktura numer [...] z [...] listopada 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie gniecenie ziarna kukurydzy w rękaw, wykonana na rzecz Pana J.G., wartość usługi netto 6.600 zł, (10) faktura numer [...] z [...] listopada 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie gniecenie ziarna kukurydzy w rękaw, wykonana na rzecz Pana A.K., wartość usługi netto 4.800 zł, (11) faktura numer [...] z [...] listopada 2018 r., sprzedaż usługi o nazwie kombajnowanie kukurydzy oraz gniecenie ziarna w rękaw, wykonana na rzecz Pana H.O., wartość usługi netto 36.000 zł. Strona wskazała, że usługa kombajnowania kukurydzy, obejmuje zbiór kukurydzy na polu rolnika wraz z ewentualnym dowiezieniem i złożeniem zbiorów na miejsce ich przechowania, wskazane przez usługodawcę. Nadto, w roku podatkowym 2018, spółka sprzedała, na rzecz opisanych poniżej osób fizycznych, następujące maszyny i urządzenia techniczne, zwane dalej "środkami trwałymi" które były jej własnością oraz były wykorzystywane przez spółkę przy prowadzeniu działalności rolniczej, a mianowicie: (1) faktura numer [...] z [...] stycznia 2018 r., sprzedaż spalarki, wartość netto 4.000 zł, (2) faktura numer [...] z [...] stycznia 2018 r., sprzedaż opryskiwacza, wartość netto 3.000 zł. W roku podatkowym 2020 r. oraz w latach podatkowych następnych, spółka zamierza dokonywać sprzedaży opisanych powyżej usług rolniczych, między innymi w zakresie kombajnowania kukurydzy oraz gniecenia ziarna w rękaw wraz z ewentualnym zwożeniem ziarna i złożeniem zbiorów na miejsce ich przechowywania, sprzedaży wyprodukowanej w chlewni gnojowicy na rzecz rolników wraz z jej rozrzuceniem na polu, wskazanym przez rolnika, sprzedaży gnojowicy na rzecz biogazowni, prowadzącej działalność gospodarczą. Strona będzie dokonywała także w roku 2020 i przyszłości, sprzedaży maszyn i urządzeń rolnych, wykorzystywanych przez spółkę przy prowadzeniu działalności rolniczej oraz posiadanych pojazdów samochodowych, w tym samochodów osobowych, które są użytkowane przy prowadzeniu działalności. Spółka, przed dniem złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, złożyła korektę zeznania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2018, wskazując, iż z tytułu świadczenia usług rolniczych oraz sprzedaży gnojowicy w roku 2018 uzyskała przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych w wysokości 211.463 zł oraz przychód ze sprzedaży środków trwałych na kwotę łączną 7.000 zł. Strona, składając ww. korektę zeznania uznała, i całość przychodu ze sprzedaży środków trwałych podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, natomiast koszty uzyskania sprzedaży usług rolniczych oraz sprzedaży gnojowicy określiła szacunkowo, wskazując w złożonym zeznaniu, że nie są one mniejsze niż 20% uzyskanych przychodów z tego tytułu i określiła ww. koszty na kwotę 42.292,60 zł, zwane dalej "oszacowanymi kosztami uzyskania przychodu". Spółka uznała, że do kosztów uzyskania przychodu powinny być zaliczane wydatki na zakup paliwa do wykonania przedmiotowych usług, wydatki na nabyte części zamienne do ciągnika oraz kombajnu, amortyzacja środków trwałych, obliczona za okres, kiedy ww. usługi są świadczone na rzecz rolników, wydatki z tytułu należnego wynagrodzenia pracownika spółki, wykonującego ww. usługi wraz należnymi składkami na ubezpieczenia społeczne, płaconymi przez płatnika. Wnioskodawca, do kosztów uzyskania przychodów, nie zaliczył jakichkolwiek wydatków, związanych z zarządzaniem przedsiębiorstwa oraz z nabyciem usług księgowych. Spółka, w roku podatkowym 2018, prowadząc księgi rachunkowe, nie prowadziła dodatkowej ewidencji bilansowej, ani też pozabilansowej, w zakresie ewidencjonowania kosztów bezpośrednich oraz pośrednich, związanych z uzyskanymi przychodami, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca nie prowadzi także takiej ewidencji w roku podatkowym 2020. W roku podatkowym 2018 spółka uzyskała przychód ze sprzedaży produktów rolnych w wysokości 3.008.361.61 ł, przychód ze sprzedaży usług oraz sprzedaży gnojowicy w wysokości 211.463 zł oraz przychód ze sprzedaży środków trwałych w wysokości 7.000 zł. Wnioskodawca przewiduje, iż w roku podatkowym 2020 i latach podatkowych następnych przychody ze sprzedaży produktów rolnych będą stanowić większość uzyskiwanych przychodów z tytułu prowadzenia przez spółkę działalności oraz przewiduje, iż w przyszłości gnojowicę z chlewni będzie sprzedawać także dla biogazowi, prowadzącej działalność gospodarczą. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy spółce, składając korektę zeznania w zakresie podatku dochodowego za rok podatkowy 2018, w której to korekcie strona uznała, że przychód ze sprzedaży usług rolniczych, przychód ze sprzedaży i wywiezienia wyprodukowanej w chlewni gnojowicy i wywiezienia jej na pole rolnika oraz przychód ze sprzedaży środków trwałych, uzyskany w roku 2018, należy uznać przychód z działalności rolniczej, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, miała prawo określić koszty uzyskania ww. przychodów w sposób szacunkowy, opisany powyżej oraz czy strona będzie miała prawo do uznania, że niniejsze wydatki pomniejszają podstawę opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2018? 2. Czy spółka, składając zeznanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego za rok podatkowy 2020 i lata podatkowe następne, w których to zeznaniach strona będzie uznawała, że przychód ze sprzedaży usług rolniczych, przychód ze sprzedaży wyprodukowanej w chlewni gnojowicy i wywiezienia jej na pole rolnika oraz ze sprzedaży wyprodukowanej w chlewni gnojowicy do biogazowni oraz przychód ze sprzedaży środków trwałych, maszyn i urządzeń rolniczych oraz pojazdów samochodowych, uzyskany w roku 2020 w latach podatkowych następnych, należy uznać przychód z działalności rolniczej, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, będzie miała prawo określić koszty uzyskania ww. przychodów w sposób szacunkowy, opisany powyżej oraz strona będzie miała prawo do uznania, że niniejsze wydatki pomniejszają podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od os6b prawnych za rok podatkowy 2020 i lata podatkowe następne? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., między innymi prowadzenie działalności rolniczej jest wyłączone z opodatkowania uzyskanych z niej przychodów podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zdaniem spółki, wszystkie wykonywane przez nią usługi rolnicze, a także sprzedaż gnojownicy oraz środków trwałych jest ściśle związane z prowadzoną przez spółkę działalnością rolniczą. Z ostrożności spółka złożyła jednak korektę zeznania podatkowego za rok 2018. Wskazała, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Zdaniem strony, opisane powyżej wydatki są bezpośrednio związane z uzyskanymi przychodami. Dlatego należy uznać, iż spółka, składając korektę zeznania w zakresie podatku dochodowego za rok podatkowy 2018, w której uznała, że przychody ze sprzedaży usług rolniczych, przychód ze sprzedaży gnojowicy, wyprodukowanej w chlewni i wywiezienia jej na pole rolnika oraz przychód ze sprzedaży środków trwałych, uzyskany w roku 2018, należy uznać przychód z działalności rolniczej, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, miała prawo określić koszty uzyskania ww. przychodów w sposób szacunkowy, opisany powyżej oraz miała prawo do uznania, że niniejsze wydatki pomniejszają podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2018. W punkcie 2 spółka powtórzyła argumentację z pkt 1, odnosząc ją do kolejnych lat podatkowych. W dniu [...] września 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Znak: [...] w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Strona, nie zgadzając się z powyższą interpretacją indywidualną wniosła skargę do tut. Sądu zarzucając naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., z uwagi na błędne ustalenie, iż w przypadku spółki, w roku podatkowym 2018, w roku podatkowym 2020 oraz w latach podatkowych następnych, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stosuje się do przychodów, uzyskiwanych przez spółkę z tytułu sprzedaży usług wykonywanych maszynami rolniczymi na rzecz rolników, skutkiem czego podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, 2) art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p., poprzez błędne uznanie, iż przychód ze sprzedaży przez spółkę rolnikowi gnojowicy i następnie jej wywiezienie na pole tegoż rolnika oraz przychód uzyskany ze sprzedaży gnojowicy biogazowni będzie podlegał, w roku 2018, w roku 2020 i w latach podatkowych następnych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, 3) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. z uwagi na błędne ustalenie, iż spółka, w roku podatkowym 2018, w roku podatkowym 2020 i w latach podatkowych, przy uznaniu, iż wykonywane przez nią usługi rolnicze maszynami rolniczymi na rzecz rolników, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, to skarżąca nie będzie miała prawa określić, na podstawie poniesionych wydatków, kosztów uzyskania w sposób szacunkowy oraz nie będzie miała prawa do uznania, że niniejsze wydatki pomniejszają podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2018 i rok podatkowy 2020 i lata podatkowe następne, 4) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: "o.p."), polegające na bezpodstawnym uznaniu przez organ interpretacyjny, iż stanowisko spółki, przedstawione we wniosku z 30 lipca 2020 r., jest nieprawidłowe. Z uwagi na powyższe, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji jako niezgodnej z prawem oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego. Organ wywiódł odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu, odzwierciedlona zarzutami skargi, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przychód z działalności spółki, polegającej na sprzedaży usług rolniczych, sprzedaży i wywiezieniu wyprodukowanej w chlewni gnojowicy oraz sprzedaży środków trwałych, należy uznać za przychód z działalności rolniczej, podlegający wyłączeniu przedmiotowemu, mocą art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 tego przepisu, czy też za przychód jedynie związany z prowadzoną przez spółkę działalnością rolniczą, niepodlegający wyłączeniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. W pierwszej kolejności należy powołać treść art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., który stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej. Pojęcie działalności rolniczej dla celów podatku dochodowego od osób prawnych zostało określone w art. 2 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym działalnością rolniczą w rozumieniu ust. 1 pkt 1 jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej: (...) licząc od dnia nabycia. Powyższy zabieg legislacyjny nakazuje odczytywać treść art. 2 ust. 1 pkt 1 bezpośrednio w powiązaniu z ust. 2 tego artykułu, który w sposób precyzyjny i wyczerpujący (zamknięty) określa zakres i charakter działalności rolniczej, najogólniej polegającej na wytwarzaniu produktów roślinnych i zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym lub przetrzymywaniu (hodowli) zakupionych zwierząt i roślin przez określone w ustawie okresy minimalne. Ponadto zawarty w art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. zwrot normatywny "przychodów z działalności rolniczej" oznacza, że ustawodawca odwołuje się w nim do efektów działalności rolniczej (jej przychodów), a nie do działalności rolniczej jako takiej. W związku z tym, omawianym zwolnieniem przedmiotowym, którego zakresu nie można interpretować rozszerzająco, objęte są tylko te czynności (zdarzenia gospodarcze), które zostały wprost wymienione w art. 2 ust. 2 u.p.d.o.p. (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2010 r., II FSK 746/09, LEX nr 784860). Przychody z czynności wykraczających poza ustawowo zdefiniowany zakres działalności rolniczej należy traktować jako przychody z innych źródeł przychodów (pozarolniczych), podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (por. także R. Pęk w: S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz 2010, Wrocław 2010, str. 27). W świetle powyższych rozważań należy uznać, że przychody, uzyskane z czynności wykraczających poza ustawowo zdefiniowany zakres działalności rolniczej, należy traktować jako "pozarolnicze" i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych według zasad określonych w ustawie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka domagała się uznania za przychód z działalności rolniczej, przychodu: ze sprzedaży usług rolniczych, ze sprzedaży wyprodukowanej w chlewni gnojowicy (na rzecz rolnika i biogazowni) i jej wywozu oraz rozrzuceniu (na polu rolnika) oraz ze sprzedaży środków trwałych - maszyn i urządzeń rolniczych oraz pojazdów samochodowych, wykorzystywanych przy świadczeniu ww. usług. Stwierdzić jednak należy, że przychody z tytułu świadczenia powyższych usług, pomimo ich niewątpliwego związku z wykonywaną przez skarżącą spółkę działalnością rolniczą, nie stanowią przychodów z działalności rolniczej, lecz jedynie przychód z tą działalnością związany. Przymiot "związania" z określonym źródłem przychodu nie oznacza pochodzenia z tego źródła. Nie można zatem uznać ww. przychodów, za przedmiotowo wyłączone, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Wspomniane wyłączenie nie ma zastosowania do przychodów pochodzących, np. z działalności przetwórczej płodów rolnych, czy też świadczenia usług związanych z działalnością rolniczą (np. takich jak objęte niniejszym postępowaniem, tj. wywóz i rozrzucenie gnojownicy czy też kombajnowanie oraz gniecenie ziaren kukurydzy w rękaw). Przychody z takich rodzajów działalności, jako przychody pochodzące z innej niż rolnicza działalności, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Również przychód ze sprzedaży środka trwałego skarżącej spółki nie jest efektem sprzedaży produktów rolnych wymienionych w tym przepisie, a zatem nie jest on wyłączony z podatku dochodowego, podlegając opodatkowaniu tym podatkiem, jako osiągnięty z tytułu działalności pozarolniczej. Z uwagi na powyższe, za bezzasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a także art. 2 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Wyłączenia, określonego w art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o CIT, nie stosuje się do przychodów osiąganych z tytułu prowadzenia działalności związanej z działalnością lub produkcją rolniczą, a za taką należy uznać wywiezienie i rozrzucenie wyprodukowanej w chlewni gnojowicy, sprzedaż usług rolniczych, środków trwałych, maszyn i urządzeń rolniczych oraz pojazdów samochodowych. Podkreślić przy tym należy, ze organ interpretacyjny uznał, że przychód ze sprzedaży wyprodukowanej w chlewni gnojownicy, można uznać za przychód z działalności rolniczej, który nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, uznając jedynie, że dalsze usługi, związane z jej wywiezieniem i rozrzuceniem, temu opodatkowaniu podlegają. Działalność, polegająca na świadczeniu usług na rzecz innych podmiotów (nawet, jeśli usługi te same w sobie wypełniają definicję działalności rolniczej) nie została wskazana w art. 2 ust. 2 ustawy o CIT, w związku z czym osiągane z tego tytułu przychody będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 15 ust 1 u.p.d.o.p. należy zgodzić się z organem, że w stanie faktycznym wskazanym przez skarżącą w treści wniosku, wysokość kosztów uzyskania przychodów należy ustalić w wartości kosztów rzeczywiście poniesionych, zgodnie z przepisami art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, z uwzględnieniem art. 16 ustawy o CIT, a nie określonych w sposób szacunkowy, gdyż w przedstawionym stanie faktycznym brak jest podstaw do zastosowania szacunkowego wyliczenia kosztów uzyskania przychodów. Dodatkowo, wskazać należy, że w przypadku sprzedaży środków trwałych zastosowanie może znaleźć art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Jak słusznie wskazywał organ, trudność z ustaleniem kosztów uzyskania przychodów nie może być argumentem, pozwalającym na możliwość szacowania tych kosztów, bowiem takiej możliwości nie przewidują przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 120 o.p., przy czym strona w żaden sposób nie uzasadniła w czym dopatruje się tego naruszenia. Samo niezadowolenie strony z wydania rozstrzygnięcia odmiennego od jej oczekiwań nie świadczy automatycznie, że w sprawie doszło do naruszenia zasady działania organów podatkowych w sposób budzący do nich zaufanie. W tym stanie rzeczy, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), skargę należało oddalić.