II OZ 1114/10

SENTENCJA Dnia 16 listopada 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2010 roku, sygn. akt II SA/Kr 1761/09 o odrzuceniu sprzeciwu F.M. od zarządzenie z dnia 9 kwietnia 2009 roku sygn. akt II SA/Kr 1761/09 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi F.M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2009 roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw F.M. od zarządzenia z dnia 9 kwietnia 2010r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w powyższe zarządzenie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2010 r. Skarżący złożył sprzeciw pismem nadanym na poczcie w dniu 19 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że sprzeciw podlega odrzuceniu, ponieważ został wniesiony po terminie. Ostateczny termin do złożenia sprzeciwu przypadał w dniu 22 kwietnia 2010 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie alternatywnie o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu. Wskazał, że pouczenie w pismach sądu było niejasne i niezrozumiałe. Wyjaśnił również, że zarządzenie mogło zostać zagubione, a także, że niedochowanie terminu było efektem przebywania poza miejscem zamieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie [...] sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 ustawy). Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, odpis zarządzenia doręczony został skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2010 r. W tej sytuacji termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 22 kwietnia 2010 r. Skarżący wniósł sprzeciw od w/w zarządzenia w dniu 19 lipca 2009 r., a więc ze znacznym uchybieniem terminu. W związku z tym Sąd I instancji zobligowany był odrzucić sprzeciw. Wbrew twierdzeniom zażalenia skarżący został w sposób jasny i zrozumiały pouczony o trybie i terminie wniesienia zażalenia (kopia doręczenia wraz z pouczeniem – k. 63 akt sądowych). Wniosek o przywrócenie i argumenty z nim związane będą przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji i nie mogły mieć wpływu na zasadność zażalenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.