II SA/Bk 1070/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. i C. B. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wiaty postanawia odrzucić skargę C. B. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. odmówił wszczęcia na wniosek J. B. postępowania w sprawie wiaty o konstrukcji stalowej, zrealizowanej przez T. i J. M. na działce nr geod. [...] przy ul. P. w S. Zażalenie od tego postanowienia wniósł J. B. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Skargę od decyzji organu odwoławczego do sądu administracyjnego złożyli J. B. i C. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje. Skarga C. B. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie i doktrynie prawa wskazuje się jednolicie, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu musi znajdować oparcie w przepisach prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, aczkolwiek mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Taki interes przejawia się w tym, że wnoszący skargę działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (zob. np. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, opubl. ONSA 1997, nr 2, poz. 89; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 50, Lex 2011). W związku z powyższym Sąd zauważa, że C. B. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, nie była adresatem zarówno postanowienia wydanego przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. Nie ma więc legitymacji skargowej do złożenia skargi do Sądu, co czyni jej skargę niedopuszczalną. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.