VI Ka 1072/25

<p>Warszawa, dnia 2 lutego 2026 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1072/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant: protokolant sądowy Dominika Mroczka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->bez udziału oskarżyciela publicznego Komendy Rejonowej Policji <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 2 lutego 2026 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">E. Z.</span> syna <span class="anon-block">Ł.</span> i <span class="anon-block">P.</span>, ur. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenia z art. 51 § 1 kw </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 12 maja 2025 r. sygn. akt III W 394/24</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżyciela posiłkowego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->VI Ka 1072/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">E. Z.</span> został obwiniony o to, że w dniu 16 lipca 2023 r. ok. godziny 01:00 i 22.00 w <span class="anon-block">N.</span> przy ul. <span class="anon-block">(...)</span> będąc organizatorem imprezy zakłócił spoczynek nocny <span class="anon-block">E. R.</span> poprzez puszczanie głośnej muzyki; tj. o czyn z art. 51 § 1 k.w.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południa w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt III W 394/24, obwinionego <span class="anon-block">E. Z.</span> uniewinnił od zarzucanych mu czynów.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację wniósł oskarżyciel posiłkowy, który zaskarżył wyrok w całości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja oskarżyciela posiłkowego nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zawarte w niej argumenty są bezzasadne i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.</p> <p>Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1</a> kpsw. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5)">art. 4 i 5 k.p.k.</a> w zw. z 8 kpsw. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).</p> <p>W związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 34 k)">art. 34 k.p.s.</a>w. pozostaje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 82;art. 82 § 1 k)">art. 82 § 1 k.p.s.</a>w.), który stanowi, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawa faktyczna wyroku nie może być przez sąd przyjęta dowolnie, lecz musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych ujawnionych podczas przewodu sądowego w konkretnej sprawie, czyli na tym co było przedmiotem postępowania dowodowego na rozprawie (zob. wyrok SN z 18.12.2002 r., II KK 297/02, Legalis).</p> <p>Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione.</p> <p>Wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za zarzucane obwinionemu wykroczenia.</p> <p>Nie doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 34)">art. 34 k.p.w.</a>, a więc sytuacji gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy. W ocenie kontroli instancyjnej, żadne z niniejszych uchybień nie miało miejsca podczas procedowania przez Sąd I instancji.</p> <p>W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych. Wbrew stanowisku oskarżyciela posiłkowego , w sprawie nie istniały podstawy do skierowania wniosku o ukaranie <span class="anon-block">E. Z.</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych trafnie uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego oraz świadków obrony, gdyż są one spójne, logiczne oraz znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika, że klub <span class="anon-block">(...)</span> prowadzony przez obwinionego przestrzega wszelkich poziomów dopuszczalnej głośności z uwagi na bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkalnej, a nadto działalność gospodarcza prowadzona jest zgodnie ze sporządzonym operatem akustycznym utworzonym w 2019 roku dla uzyskania zgody na prowadzenie działalności. Ponadto brak jest dowodów przeciwnych, które by jednoznacznie podważyły wskazania obwinionego, a przyznały rację pokrzywdzonemu.</p> <p>Na wstępie należy podkreślić, że sąd jest zawiązany zakresem oskarżenia. We wniosku o ukaranie wprost wskazano konkretny dzień, w którym miało dojść do zakłócenia spoczynku nocnego <span class="anon-block">E. R.</span>. Tym samym przedmiotem niniejszego postepowania jest wyłącznie ocena zdarzenia z tej określonej daty, a nie ogólnej działalności klubu czy całokształt relacji pomiędzy stronami. Owszem, wskazane przez oskarżyciela posiłkowego okoliczności mogą stanowić widoczne dla sądu tło istniejącego sporu wynikłym z funkcjonowania klubu a odczuć pokrzywdzonego, jednakże nie stanowią one dowodu na to, że w oznaczonym dniu doszło do popełnienia zarzucanego czynu przez <span class="anon-block">E. Z.</span>. Tło konfliktu nie może zastępować obiektywnych i jednoznacznych dowodów potwierdzających naruszenie prawa w konkretnym czasie i miejscu. Nie ulega wątpliwości, że działalność klubu może wiązać się z emisją dźwięku. Jednakże sama potencjalna możliwość wystąpienia hałasu i akurat z tego konkretnego klubu nie jest równoznaczna z przekroczeniem dopuszczalnych norm ani z realizacją znamion czynu z art. 51 kw.</p> <p>Nie sposób udowodnić, że to właśnie wskazany klub w danym dniu zakłócił spoczynek nocny <span class="anon-block">E. R.</span>. Tego dnia również w <span class="anon-block">(...)</span> Narodowym w godzinach wieczorno nocnych odbywał się koncert muzyczny – wydarzenie o znacznie większej skali i natężeniu dźwięku niż działalność wskazanego klubu. W dużym prawdopodobieństwem to wydarzenie mogłoby być ewentualnym źródłem odczuwalnego hałasu.</p> <p>Analiza lokalizacji klubu oraz miejsca zamieszkania oskarżyciela posiłkowego wskazuje, że są to punkty oddalone od siebie, a pomiędzy nimi znajdują się również inne lokale rozrywkowe. Co więcej, obie lokalizacje znajdują się w centralnej części <span class="anon-block">N.</span>- miasta o charakterze metropolitarnym, które z natury cechuje się podwyższonym poziomem hałasu i intensywnym ruchem drogowym . Osoba decydująca się na zamieszkanie w takiej lokalizacji powinna liczyć się w typowymi dla centrum dużego miasta, wzdłuż strefy rekreacyjno-rozrywkowej niedogodnościami, w tym z podwyższonym poziomem hałasu w godzinach wieczornych i nocnych. Hałas w takich lokalizacjach jest więc wypadkową wielu czynników: ruchu pojazdów, transportu publicznego, odgłosu z innych lokali gastronomicznych i rozrywkowych, w tym położnych nad <span class="anon-block">N.</span> po obu jej brzegach a także wydarzeń okazjonalnych w przestrzeni miejskiej . Należy również podkreślić, że to w interesie oskarżyciela posiłkowego leży wykazanie, iż w konkretnym dniu i o określonej godzinie to właśnie ten klub nie stosował się do norm obowiązujących nagłośnienia. Oskarżyciel posiłkowy <span class="anon-block">E. R.</span> nie przedstawił jednakże żadnych obiektywnych dowodów (np. pomiarów natężenia dźwięku), które potwierdziły przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu przez klub w tej dacie . Pomiary dokonane w innym czasie są obojętne dla niniejszego postępowania , którego zakres wyznaczony jest treścią zarzutów. Co więcej z przedstawionych okoliczności wynika, że sam oskarżyciel posiłkowy dokonał rekonesansu i udał się pod klub który- jak twierdzi- był źródłem zakłócenia jego spokoju. Oznacza to, że obwiniony nie przebywał biernie w miejscu zamieszkania, lecz świadomie zbliżył się do domniemanego źródła hałasu. Tym samym trudno mówić o sytuacji, w której został on bezpośrednio i niezalenie od swojej woli narażony na oddziaływanie dźwięku. Jego działanie miało charakter dobrowolny, a więc w pewnym zakresie sam poddał się z bliska oddziaływaniu, które uznał za zakłócenie spokoju. Twierdzenia pokrzywdzonego , że to klub obwinionego generował najgłośniejszy hałas i to było źródłem jego negatywnych doznań mają charakter zatem subiektywnych przypuszczeń, a nie obiektywnie zweryfikowanych faktów. Brak jest dowodów potwierdzających, że klub używał niedozwolonego nagłośnienia lub przekraczał dopuszczalne normy hałasu w rozumieniu obowiązujący przepisów. Natomiast wnioskowane dowody z postaci przesłuchania świadków <span class="anon-block">Z. S.</span>, <span class="anon-block">D. L.</span>, <span class="anon-block">O. P.</span> nie były poparte wymaganymi dla przedmiotu sprawy tezami dowodowymi a zatem przeprowadzenie ich zmierzałoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania, gdyż nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższym Sąd Okręgowym nie dostrzega obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170)">art. 170 kpk</a>.</p> <p>Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje kwestia tego, czy klub może prowadzić działalność w lokalizacji w której miało dojść do rzekomego zakłócania spokoju <span class="anon-block">E. R.</span>. Okoliczność ta nie stanowi przedmiotu postępowania. Niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie ustalenia, czy w konkretnym dniu i czasie doszło do zarzucanego czynu zabronionego.</p> <p>Na marginesie należy wskazać, że postępowanie karne czy wykroczeniowe jako ultima ratio nie stanowi instrumentu służącego rozstrzyganiu sporów o charakterze prywatnym ani środka nacisku w konfliktach sąsiedzkich czy biznesowych. Nie może zastępować także decyzji samorządu w obszarze tworzenia warunków zgodnego funkcjonowania społeczności i biznesu gastronomiczno rozrywkowego, z którego co znamienne duża część społeczności korzysta. Jego celem jest ustalenie, czy doszło do popełnienia czynu zabronionego w rozumieniu ustawy i czy istnieją obiektywne i niewątpliwe dowody mające prowadzić do przypisania go konkretnemu podmiotowi.</p> <p>W tych warunkach Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska oskarżyciela posiłkowego co do niezasadności uniewinniania <span class="anon-block">E. Z.</span>. W związku z powyższym Sąd Okręgowy nie znajduje podstaw do uwzględniania wniosków apelacyjnych poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego .</p> <p>W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121)">art. 121 kpw</a> zwolnił oskarżyciela posiłkowego od opłaty i ponoszenia pozostałych kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państw, uznającą za niecelowe ich uiszczania przez skarżącego.</p> </div>