VII SA/Wa 562/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Wojewoda M. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735) - dalej Kpa, art. 11 g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1363) dalej ZRID, po rozpatrzeniu odwołania Pani Z. D., Pana K. K., Pana M. K., Pani D. L. Z. oraz Pani A. K. od decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia [...] października 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Rozbudowa drogi gminnej (ul. [...]) na odcinku od działki o nr ewid. [...] obręb M. do drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) w gminie R., w tym obejmująca budowę skrzyżowań typu rondo z drogami powiatowymi: nr [...] (ul. [...]), nr [...] (ul. [...]) i drogą gminną nr [...] (ul. [...]) praz przebudowę skrzyżowań z drogami (ul. [...] i ul. [...]) w ramach zadania inwestycyjnego pn.: Projekt drogi północnej łączącej ulicę [...] z ulicą [...] w R., Z., M."; I. Uchylił w zakresie rysunku nr 2.1, 2.la, 2.2, 2.2a, 2.2b, 2.3, 2.3a, 2.4, 2.5, 2.5a, 2.5b pt. "Projekt zagospodarowania terenu", znajdujący się na stronach od 80 do 88 projektu budowlanego (tom I. - projekt zagospodarowania terenu), będącego częścią Projektu budowlanego, stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji, i orzekekł w tym zakresie, poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, nowego rysunku nr 2.1, 2.la, 2.2, 2.2a, 2.2b, 2.3, 2.3a, 2.4, 2.5, 2.5a, 2.5b projektu zagospodarowania terenu, który tworzy załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, będący jej integralną częścią. II. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Starosta W. wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2019 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Rozbudowa drogi gminnej (ul. [...]) na odcinku od działki o nr ewid. [...] obręb M. do drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) w gminie R., w tym obejmująca budowę skrzyżowań typu rondo z drogami powiatowymi: nr [...] (ul. [...]), nr [...] (ul. [...]) i drogą gminną nr [...] (ul. [...]) praz przebudowę skrzyżowań z drogami (ul. [...] i ul. [...]) w ramach zadania inwestycyjnego pn.: Projekt drogi północnej łączącej ulicę [...] z ulicą [...] w R, Z, M", dla której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyżej decyzji odwołanie wnieśli: Pani Z. D., Pan K. K., Pan M. K., Pani D. L. Z. oraz Pani A. K. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda M. wskazał, że art. 11 g ust. 3 ustawy ZRID stanowi, że w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. W związku z powyższym, organ II instancji, pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. wezwał inwestora w terminie 30 dni do: 1) przedłożenia 5 egzemplarzy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu sporządzonej zgodnie z § 8 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) w następujący sposób: a) dołączyć część opisową do projektu zagospodarowania terenu, zgodnie z § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, należy zauważyć, że załączony opis nie zawiera wszystkich punktów wymienionych w rozporządzeniu, b) należy określić obszar oddziaływania obiektu wraz ze wskazaniem przepisów prawa, na podstawie których określono powyższy obszar, zgodnie z § 13a ww. rozporządzenia, c) na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu należy prawidłowo i jednoznacznie oznaczyć istniejącą granicę pasa drogowego i projektowaną linię rozgraniczającą teren inwestycji, zgodnie z mapami podziałowymi nieruchomości oraz linię ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z definicją linii rozgraniczających teren określoną w art. 12 ust. 2 ustawy ZRID, "Linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości", ponadto należy wskazać wszystkie działki przed i po podziale oraz należy dostosować wielkości obszaru przeznaczonego do ograniczenia w korzystaniu zgodnie z zakresem planowanych prac, w legendzie zamieszczonej na części graficznej projektu zagospodarowania terenu należy jednoznacznie określić wszystkie oznaczenia wraz z rodzajem robót i obiektów budowlanych, które są objęte wnioskiem o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, zaprojektować i określić rodzaj pobocza na podstawie m.in. § 37 i § 38, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), dalej rozporządzenie, d) parametry techniczne projektowanej zatoki autobusowej doprowadzić do zgodności z § 119 ww. rozporządzenia, e) projekt budowlany należy uzupełnić o prawidłowo sporządzoną informację BIOZ zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1126) - (dot. strony tytułowej), f) do projektu budowlanego należy dołączyć wszystkie wymagane przepisami prawa opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, opatrzone klauzulą ostateczności, oraz uzupełnić projekt budowlany o wskazanie, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i uwzględnione warunki realizacji przedsięwzięcia w nich zawarte, dot. m. in.: zgodności projektu z warunkami zawartymi w decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym znak: [...] z dnia [...] maja 2019 r., wydaną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w D., g) jednocześnie, wszystkie ewentualne poprawki należy parafować, podając datę zmiany i podpis, a także należy przedłożyć ważne zaświadczenia projektantów i sprawdzających, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualne na dzień dokonywania zmian w projekcie budowlanym oraz dołączyć aktualne na dzień wprowadzenia poprawek (uzupełnień) oświadczenie projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi w dniu złożenia projektu wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej - zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, 2) odniesienia się do zarzutów skarżących. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik inwestora w dniu 20 stycznia 2020 r. przedłoży 5 egzemplarzy rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz 5 egzemplarzy części opisowej do projektu zagospodarowania terenu, a także złożył wyjaśnienia w zakresie zarzutów wskazanych w odwołaniach. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że przed złożeniem wniosku do Starosty Wołomińskiego inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 i 2 ustawy ZRID, uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy ZRID do wniosku załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu w skali 1:500. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W myśl art. 11 d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.). Stosownie do treści art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane do projektu dołączono oświadczenia projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego oraz wyjaśnień inwestora Wojewoda M. stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Następnie po sprawdzeniu kompletności wniosku pod względem formalnym, zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na podstawie art. lid ust. 5 ww. ustawy Starosta W. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie wysłano wnioskodawcy, właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony Starosta W. zawiadomił w drodze obwieszczeń, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej BIP w Urzędzie Miasta i Gminy R., Starostwie Powiatowym w W. jako urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi, i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości organ uznał za skuteczne. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z dokumentacją oraz składać ewentualne uwagi i wnioski. Kolejno zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, starosta zawiadomił strony o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie o wydaniu decyzji ZRID wysłano wnioskodawcy, właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczeń, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej BIP w Urzędzie Miasta i Gminy R., Starostwie Powiatowym w W. jako urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi, i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości organ uznał za skuteczne. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę tutejszy organ stwierdził, że strony były właściwie i skutecznie zawiadomione oraz miały możliwość zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się w trakcie trwania postępowania. Zatem należy uznać, że postępowanie było przeprowadzone w sposób właściwy. Analizując decyzję Starosty W. organ odwoławczy wskazał, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy ZRID, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (przedstawione na mapie w skali 1:500 stanowiących graficzną część projektu zagospodarowania terenu zawartego w projekcie budowlanym). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapę z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik do decyzji). Ponadto na mocy decyzji ZRID zatwierdzono projekt budowlany. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej. W odniesieniu do punktu decyzji organu pierwszej instancji dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa., koniecznym było uchylenie projektu budowlanego w zakresie rysunku nr 2.1, 2.la, 2.2, 2.2a, 2.2b, 2.3, 2.3a, 2.4, 2.5, 2.5a, 2.5b pt. "Projekt zagospodarowania terenu", znajdujący się na stronach od 80 do 88 projektu budowlanego (tom I. - projekt zagospodarowania terenu), będącego częścią Projektu budowlanego, stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji, i zatwierdzenie w tym zakresie, w miejsce uchylenia nowego rysunku nr 2.1, 2.la, 2.2, 2.2a, 2.2b, 2.3, 2.3a, 2.4, 2.5, 2.5a, 2.5b, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, będącej jej integralną częścią. W związku z faktem, że na części rysunkowej projektu zagospodarowania teren, zmianie uległy opis zakresu robót budowlanych w projektowanych liniach rozgraniczających, w tym wskazaniu w sposób jednoznaczny działek ewidencyjnych przed i po podziale, wymiarowania projektowanych obiektów (w tym zatok autobusowych), a także skorygowaniu metryki. W przedłożonym projekcie wskazano w sposób jednoznaczny projektowaną linie rozgraniczającą, granice działek ewidencyjnych objętych wnioskiem. Podkreślić należy, iż projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276) na mapie zawierającej podpis osoby reprezentującej organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Ponadto, wskazać należy, iż projekt został sporządzony przez projektantów posiadających zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, i aktualnych na dzień opracowania projektu. Wszystkie strony oraz załączniki zostały ponumerowane właściwie. Przedłożona dokumentacja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 r. poz. 1935) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie zgodnie w sprawie warunków technicznych (Dz. U z 2016 r., poz. 124). W pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom ustawy ZRID oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w niniejszej decyzji. Następnie organ II instancji przeanalizował zarzuty zawarte w odwołaniu Pani Z. D., Pana K. K., Pana M. K., Pani D. L. Z. oraz Pani A. K. reprezentowanej przez adwokata Pana K. P., i ocenił jako bezzasadne. Odwołanie o tożsamej treści złożyli Pan K. K., Pan M. K., A. K., Pani Z. D. Odwołania złożyli też Pani D. L. Z. i Pani A. K. Treść wszystkich odwołań wskazywała na nieprawidłowości w zakresie określenia granic działek stanowiących ich własność Organ II instancji pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. wezwał inwestora do odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Inwestor w odpowiedzi na ww. uwagi zawarte w odwołaniach wyjaśnił, że "Prace geodezyjne związane z opracowaniem map sytuacyjnych z projektowanym podziałem nieruchomości były prowadzone na zlecenie biura projektowego "[...]" Sp. z o.o. przez firmę [...] Sp. z o.o. w trybie Ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U z 2017r. poz.1496 t j.), były wykonane zgodnie z Ustawą Prawo Geodezyjne oraz Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 07 grudnia 2004r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z2004r. nr 268, poz. 2663). Wykonywanie prac zostało zgłoszone w Starostwie Powiatowym w W., Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr [...] w dniu 01.02.2018 r. oraz po skontrolowaniu mapy podziałowe nieruchomości zostały przyjęte do zasobów PODGiK w W. w dniu 19.06.2018 r. pod nr [...] ". "Pani D. Z. została prawidłowo powiadomiona o ustaleniu przebiegu granic nieruchomości w dniu 16.04.2018 r. W terenie okazano przebieg granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi. Pani D. Z. nie wniosła uwag i podpisała protokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [...] z dnia 16.04.2018r.". "Właściciele działki nr ewid. [...]: Pani K. A., Pani D. Z., Pan K. K. i Pan K. M. zostali powiadomieni o wyznaczeniu punktów granicznych w dniu 14.12.2017 r. Na ten dzień zostały przez geodetę wyznaczone w terenie punkty załamania granic i odbyło się ich okazane w terenie. W/w osoby odmówiły podpisania protokołu wyznaczenia punktów granicznych z dnia 14.12.2017 r." "Przebieg granicy działki nr ewid. [...] z działkami sąsiednimi został przyjęty przez [...] Sp. z o.o. z operatu geodezyjnego - protokołu ustalenia granic geodezyjnych nr [...] z dnia 19.11.2009 r. znajdującego się w zasobach Starostwa Powiatowego w W., Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Zgodnie z w/w protokółem ustalenia granic geodezyjnych oraz szkicem przebiegu granic (...) granica pomiędzy działkami [...] i [...] została przyjęta wg wskazań stron, podobnie przebieg granicy działki [...] z działką [...] przyjęto z przeliczeń potwierdzonych przez strony. Strony odmówiły podpisania w/w protokołu ustalenia przebiegu granic. Ponieważ przebieg granic działki nr ewid. [...] był zgodny z protokółem ustalenia granic geodezyjnych nr [...] z dnia 19.11.2009 r., który został przyjęty do zasobów Starostwa Powiatowego w W., Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, oraz księgą wieczystą, a także zgodnie z § 6 ust. 1, 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2004r. nr 268, poz. 2663) o przebiegu granic stron nie zawiadamiano. Na tą okoliczność sporządzono protokół przyjęcia granic z dnia 20.04.2018r.. sprawozdanie techniczne z dnia 25.04.2018 r. (...) oraz mapy podziałowe nieruchomości, które po skontrolowaniu zostały przyjęte do zasobów Starostwa Powiatowego w W., Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 19.06.2018r. pod nr [...]". Organ odwoławczy podkreślił, że ustawa ZRID ma na celu uproszczenie i przyspieszenie procesu budowy istotnych dla rozwoju kraju dróg publicznych. Daleko idące uprawnienia organów i inwestora, co wiąże się zawsze z możliwością ograniczenia praw osób trzecich, jakie te wywodzą z prawa własności nieruchomości, które mają zostać przejęte pod budowę danej drogi lub znajdują się w obszarze jej oddziaływania. Wskazano, że zgodnie w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 727/17 "nałożenie przez ustawę na inwestora obowiązku sporządzenia mapy zawierające projekty podziału nieruchomości nie jest równoznaczne z nałożeniem na ten podmiot obowiązku prowadzenia postępowań rozgraniczeniowych w wypadku spornego pomiędzy właścicielami przebiegu granic ich nieruchomości. Projekt mapy takiego podziału nieruchomości, wykonywany w celu ustalenia przebiegu drogi i oznaczenia co do tożsamości nieruchomości (lub ich części) podlegających wywłaszczeniu na cel publiczny, tworzy wyłącznie te granice, które powstają w wyniku podziału gruntu i wyłącznie dla określenia przebiegu drogi. Granice już na gruncie istniejące i niezmieniane w wyniku podziału podlegają wyłącznie mechanicznemu odzwierciedleniu w projektowanej mapie; inwestor nie ma ani prawa, ani obowiązku odmiennego od ujawnionego w krajowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym ustalania przebiegu takich granic. (...) Nie jest rolą inwestora dokonywanie oceny ewentualnych niezgodności treści istniejących urzędowych dokumentów geodezyjnych; w szczególności inwestor nie ma ani prawa, ani obowiązku prostowania niezgodności w tej dokumentacji dotyczącej np. powierzchni nieruchomości. Wynika to z prostego faktu, że projekt podziału nieruchomości w celu wydzielania gruntów pod drogę w żaden sposób me ingeruje w istniejące linie rozgraniczenia geodezyjnego, - za wyjątkiem granic zaprojektowanych dla przejmowanych działek - zgodnie z założeniami takiej mapy projektowej - ani nie ustala na nowo powierzchni istniejących działek. Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2014 r., II OSK 1730/14 (ONSA) nie jest rolą organu, zatwierdzającego projekt podziału nieruchomości w procesie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji ocena racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Co więcej, jak wyjaśnił NSA (...) "Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. (...) Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo". Sprawdzenie koncepcji wnioskodawcy odbywa się w granicach kognicyjnych organu, co oznacza, że wojewoda orzekający w sprawie jest związany ustaleniami organów administracji publicznej, właściwych w sprawach geodezji i kartografii. Właściwym zaś organem administracji geodezyjnej i kartograficznej, wchodzącym w skład Służby Geodezyjnej i Kartograficznej jest starosta i tylko on może udostępniać wiążące informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; wyrysów z mapy ewidencyjnej i ew. kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego (art. 24 ust. 3 pkt. 1 - 3 w zw. z art. 6a ust. 1 pkt. 2 lit. b) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 193 poz.1287 ze zm.). Zgodnie z art. 7d pkt. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 cyt. ustawy zadaniem starosty jest m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 20 ust. 1 cyt. ustawy takie dane, jak położenie, granice i powierzchnia nieruchomości wynikają wyłącznie z ewidencji gruntów i budynków. Podstawę jakiegokolwiek planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, gospodarki nieruchomościami stanowią wyłącznie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 24 ust. 5 ww. ustawy starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków na żądanie organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis." Ponadto, zgodnie z powyższym wyrokiem "organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i zatwierdzający podział nieruchomości, zobowiązany jest działać na podstawie specustawy drogowej, która przedmiotowe kwestie reguluje; zaś skoro przepisy specustawy drogowej nie uprawniają organu do skutecznego kwestionowania ustaleń organów geodezyjno - kartograficznych, to nie może on poddawać pod wątpliwość zapisów określonych na mapie sytuacyjnej, jak również w ewidencji gruntów i budynków." Dodatkowo podkreślono, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2017 r., syg. akt VII SA/Wa 727/17 "skutek prawny nabycia nieruchomości pod drogi ograniczony jest przedmiotowo w art. 12 ust. 2 specustawy drogowej, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. W artykule tym mowa jest więc nie tylko o tym, że linie rozgraniczają drogę (pas drogowy) w celu ustalenia jej przebiegu w decyzji, ale również o tym, że podział nieruchomości dokonywany jest wyłącznie w celu określenia gruntu, przejmowanego na drogę. I tylko taki podział jest zatwierdzany decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 1 ustawy)". Mając na uwadze powyższe, wskazano, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest uprawniony do oceny zgodności prawidłowości wykonanych map zawierających podziały nieruchomości, zatwierdzone przez właściwy organ geodezyjno-kartograficzny. Poza tym zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy ZRID, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno starosta jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy ZRID, bowiem stosownie do przepisu art. Ile tejże ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej Wyjaśniono, iż zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 ustawy ZRID w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ww. ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno- budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1583/13). Natomiast decyzja Starosty W. Nr [...] z dnia [...] października 2019 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Rozbudowa drogi gminnej (ul. [...]) na odcinku od działki o nr ewid. [...] obręb M. do drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) w gminie R., w tym obejmująca budowę skrzyżowań typu rondo z drogami powiatowymi: nr [...] (ul. [...]), nr [...] (ul. [...]) i drogą gminną nr [...] (ul. [...]) praz przebudowę skrzyżowań z drogami (ul. [...] i ul. [...]) w ramach zadania inwestycyjnego pn.: Projekt drogi północnej łączącej ulicę [...] z ulicą [...] w R., Z., M., poza częścią uchyloną niniejszą decyzją, nie narusza prawa, oraz czyni zadość innym wymogom ustawy ZRID, tym samym brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w niniejszej decyzji. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć i rozważań uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 Kpa, ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Starosty W. było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te w pozostają zgodnie z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu I instancji. Mając powyższe na względzie, stwierdzono, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Starosty W., poza częścią uchyloną niniejszą decyzją, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na tę decyzję złożyła A. K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. błędne ustalenie, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, oraz czyni zadość innym wymogom ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, podczas gdy zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz fundamentalne normy postępowania administracyjnego wskazane w odwołaniu od ww. decyzji, II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki, podczas gdy zaskarżona decyzja obarczona jest naruszeniem przepisów prawa co do przyjęcia błędnych granic nieruchomości stanowiących własność skarżącej, co wpłynęło na wadliwość integralnej części będącej podstawą ww. decyzji, III. naruszenie przepisów postępowania wpływające na treść zaskarżonej decyzji w stopniu znacznym tj. art. 7 k.p.a. w zw. z 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i bezsprzecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co spowodowało nieuwzględnienie zarzutów podniesionych w odwołaniu co do błędnego ustalenia granic nieruchomości stanowiących własność skarżącej, IV. naruszenie przepisów postępowania wpływające na treść zaskarżonej decyzji w stopniu znacznym tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej decyzję Starosty W. w mocy, opierając swoją ocenę prawną na materiale dowodowym niezweryfikowanym przez biegłego, przyznanie oraz podtrzymanie stanowiska inwestora oraz brak rozpoznania zarzutów zawartych w odwołaniu, co doprowadziło do uznania stanowiska skarżącej za niezasługujące na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez ustalenie właściwych i zgodnych ze stanem rzeczywistym granic nieruchomości stanowiących własność skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Wojewody nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a., a więc z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, iż w przypadku inwestycji liniowych zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe powoduje, że o tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r., II OSK 1539/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2021 r., VII SA/Wa 1396/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny poszczególnych stron postępowania o wydanie tego rodzaju zezwolenia dotyczy tej części decyzji, która dotyczy nieruchomości danej osoby. Innymi słowy, każdy z właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości oraz osób mających inne prawa do nieruchomości jest stroną decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale tylko w części dotyczącej jego nieruchomości. W takim przypadku Sąd uprawniony jest do rozpatrywania skargi w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny skarżących, niezależnie od zakresu zaskarżenia, chyba że decyzja obarczona jest wadami naruszenia prawa rzutującymi na całą jej treść. W związku z tym Sąd rozpoznał skargę w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżącej wynikającego z własności nieruchomości objętych inwestycją drogwą. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1363 W ocenie Sądu Wojewoda przeprowadził postępowanie odwoławcze we wnikliwy i szczegółowy sposób. Przede wszystkim przeanalizował i uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz wydanej decyzji, jak również rozpatrzył zarzuty zawarte we wniesionych odwołaniach. Sąd wskazuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po uprzednim uzupełnieniu akt sprawy, z uwzględnieniem konieczności zachowania zasady dwuinstancyjności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szczegółową analizę przebiegu postępowania oraz wyczerpującą informację o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że organy zatwierdziły podział nieruchomości, przedstawiony na załączonej do wniosku dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, opatrzonej stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, co wyczerpało dyspozycję art. 11f ust. 1 pkt 5 w powiązaniu z art. 11d ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496 z późn. zm.; w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r.). Odnosząc się do okoliczności, które strona skarżąca przywołuje jako podstawy wniesionych zarzutów, naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a., a które sprowadzają się przede wszystkim do zaniechania przez organy administracji ustalenia prawidłowego przebiegu granicy nieruchomości, wskazać należy, że weryfikacji danych znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym można domagać się od organu, który prowadzi tego typu rejestry oraz odpowiada za zmiany danych w tych rejestrach. Z dyspozycji art. 11d ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej wynika, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami. Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości (art. 12 ust. 1 specustawy drogowej). Projekt takiego podziału, wykonywany w celu ustalenia przebiegu drogi i oznaczenia co do tożsamości nieruchomości (lub ich części) podlegających przejęciu na cel publiczny, tworzy wyłącznie te granice, które powstają w wyniku podziału gruntu i wyłącznie dla określenia przebiegu drogi. Granice już na gruncie istniejące i niezmieniane w wyniku podziału podlegają wyłącznie mechanicznemu odzwierciedleniu na mapie - inwestor nie ma ani prawa, ani obowiązku odmiennego od ujawnionego w krajowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym ustalania przebiegu takich granic. Dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do opracowania materiałów graficznych, w tym projektów podziałów nieruchomości, opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, nie może być w takiej sytuacji kwestionowana przez organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Klauzula przyjęcia map podziałowych do zasobów właściwego ośrodka geodezji i kartografii stanowi wystarczający dowód, że ww. mapy podziału zostały sporządzone z zachowaniem przepisów odrębnych. Skoro więc mapy projektowanych podziałów działek, stanowiące podstawę do zatwierdzenia podziału nieruchomości, zostały w sposób oficjalny zatwierdzony przez właściwy organ, z potwierdzeniem dokonania oceny projektu podziału przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, to organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do zakwestionowania takiego dokumentu i odmowy zatwierdzenia podziału. Zatem organy procedujące w niniejszej sprawie nie posiadają uprawnień do weryfikowania danych znajdujących się w mapach pozyskanych od właściwego organu. Natomiast podkreślić należy, że wszelkie dane, w tym powierzchnie działek, przebieg ich granic i kształt uwidocznione w urzędowych dokumentach (a takim jest mapa pozyskana z państwowego zasobu) korzystają z domniemania prawdziwości i wiarygodności. Dowód z takiego dokumentu można jedynie zakwestionować innym dokumentem urzędowym, a takiego na chwilę obecną strona skarżąca nie posiada. Nie mogło zatem dojść do naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania poprzez brak zbadania podnoszonych przez stronę okoliczności (kwestia poprawności w zakresie wyznaczonych granic przedmiotowej nieruchomości), które w tym wypadku nie mogą być przez organy orzekające oceniane przy wydaniu decyzji. Sąd podkreśla, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie są uprawnione do kwestionowania dokumentacji geodezyjno-kartograficznej opatrzonej stosownymi klauzulami powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. W ocenie Sądu opatrzenie tych opracowań stosownymi klauzulami stanowi potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowaną do tego rodzaju czynności służbę geodezyjno-kartograficzną w zakresie określonym w § 9 w zw. z § 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837). Badaniu organu w przedmiotowym postępowaniu nie mogła podlegać ani działalność starosty w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, ani czynności związane z wykonywaniem prac geodezyjnych, gdyż kwestie te pozostają poza zakresem postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Postępowanie w trybie specustawy drogowej inicjowane jest wnioskiem inwestora. Po otrzymaniu takiego wniosku organ zobligowany jest do zbadania jego kompletności. Poza zakresem jego kompetencji pozostaje natomiast możność kwestionowania otrzymanej dokumentacji geodezyjno - kartograficznej, opatrzonej stosownymi klauzulami powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1593/13, oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 208/12). Z akt sprawy wynika, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja geodezyjno - kartograficzna została sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w W. Opracowanie takiej dokumentacji należy do osób posiadających w tym zakresie stosowne uprawnienia, o czym stanowi art. 43 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 1 i art. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.), zwanej dalej "Prawem geodezyjnym i kartograficznym". Ponadto, osoby te są obowiązane wykonywać swoje zadania z należytą starannością zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa (art. 42 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Ponadto, jak trafnie wskazał organ, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ustalanie przebiegu granicy w razie powstania sporu co do tego przebiegu następuje w odrębnym postępowaniu - administracyjnym lub sądowym. Postępowanie to ma na celu ustalenie przebiegu granic określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Takie rozgraniczenie dokonywane jest przez wójtów lub prezydentów miast i wówczas - zgodnie z art. 31 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), biorąc pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej, a jeżeli jest brak takich danych, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy. Ten tryb postępowania dotyczy jednak wyłącznie postępowania rozgraniczeniowego, a nie sporządzania mapy z projektem podziału, czy też zatwierdzania takiego podziału przez właściwy organ na mocy przepisu szczególnego specustawy drogowej. W tym zakresie zarzuty skarżącej są bezzasadne. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.