II SAB/Wa 812/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Andrzej Góraj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. i M. S. na bezczynność Instytutu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Instytut [...] do rozpatrzenia wniosku skarżących K. K. i M. S. z dnia [...] stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Instytutu [...] na rzecz skarżących K. K. i M. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] stycznia 2015 r. K. K i M. S., skierowanym do Instytutu [...], w którym zażądano, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienia dokumentacji dotyczącej zawarcia i wykonywania umowy nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. zawartej pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej a Instytutem [...] oraz związanej z nią umowy [...] z [...] czerwca 2010 r. zawartej między T. z siedzibą w L. (D.) a Ministrem Obrony Narodowej w tym w szczególności: 1) dokumentacji dotyczącej przygotowania i przebiegu testów systemu obrony i ochrony własnej śmigłowców dostarczonego przez T. w ramach umowy [...] z [...] czerwca 2010 r., w tym wszystkich projektów i wersji Sprawozdania nr [...] sporządzonych przez Instytut [...] z badania ww. systemu obrony i ochrony własnej, 2) korespondencji z jednostkami Ministerstwa Obrony Narodowej w sprawach dotyczących ww. umów, 3) odpowiedzi Instytutu [...] lub Inspektoratu Uzbrojenia na pismo Przewodniczącego Grupy Testującej nr [...] z [...] stycznia 2012 r., 4) pisma Przewodniczącego Grupy Testującej nr [...] z [...] stycznia 2012 r. do Instytutu [...] wraz z załączoną wersją Sprawozdania nr [...] z badań typu i testów systemu obrony i ochrony własnej śmigłowców [...] i [...] Wojsk Lądowych; część I i II, do którego odwołuje się pismo Przewodniczącego Grupy Testującej nr [...] z [...] stycznia 2012 r. Instytut odpowiadając na powyższy wniosek, pismem z dnia 26 lutego 2015 r., wskazał, że nie jest w posiadaniu umowy: nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. zawartej pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej a Instytutem [...] oraz związanej z nią umowy [...] z [...] czerwca 2010 r. zawartej między T. z siedzibą w L. (D.) a Ministrem Obrony Narodowej. Instytut wyraził też wątpliwość, czy możliwe jest wnioskowanie o dokumenty związane z umową [...] z [...] czerwca 2010 r. zawartą między T. z siedzibą w L. (D.) a Ministrem Obrony Narodowej, gdyż I. nie jest jej stroną, a wnioskodawcy występują jako pełnomocnicy procesowi firmy T. Wnioskodawcy, ustosunkowując się do powyższej odpowiedzi, pismem z 10 marca 2015 r. podkreślili, że ich wniosek nie zawierał żądania udostępnienia umów powołanych na jego wstępie, lecz dokumentacji z nimi związanej. Ponowili więc swój wniosek, zgłaszając dodatkowo żądanie udostępnienia: - odpowiedzi Instytutu [...] z [...] czerwca 2012 r. na pismo Inspektoratu Uzbrojenia nr [...] z [...] maja 2012 r. wraz z załącznikami, tj. sprawozdaniem Instytutu [...] nr [...] wraz z aneksem nr [...] do tego sprawozdania, - odpowiedzi Instytutu [...] na pismo Inspektoraty Uzbrojenia nr [...] z [...] grudnia 2012 r. W odpowiedzi na powyższe pismo, Instytut pismem z 23 marca 2015 r. podał, iż dokumentacja objęta wnioskiem dotyczącym umowy [...] z [...] czerwca 2010 r. może zostać udostępniona w terminie dwóch miesięcy. Wyjaśnił też, iż nie posiada odpowiedzi Instytutu [...] z [...] czerwca 2012 r. na pismo Inspektoratu Uzbrojenia nr [...] z [...] maja 2012 r. wraz z załącznikami, tj. sprawozdaniem Instytutu [...] nr [...] wraz z aneksem nr [...] do tego sprawozdania, ani odpowiedzi Instytutu [...] na pismo Inspektoraty Uzbrojenia nr [...] z [...] grudnia 2012 r. Wnioskodawcy w dniu 25 czerwca 2015 r. wywiedli do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Instytutu, podnosząc, iż nie otrzymali żądanych informacji oraz wyjaśniając, że w ich ocenienie ma ona cechy informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Instytut wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wniosek w zakresie pkt 1 i 2 jest nieprecyzyjny. Zwrócił też uwagę na to, że nie jest właściwym adresatem żądań, gdyż wniosek dotyczy dokumentów wytworzonych lub adresowanych do innego podmiotu niż pytany Instytut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę uznać należy za zasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy Instytut rozpoznał wniosek skarżących o udostępnienie informacji publicznej. W pierwszym rzędzie należało więc ustalić, czy organ ustosunkował się do wszystkich elementów wniosku. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych świadczy o tym, ze Instytut nie zajął stanowiska odnośnie żądania oznaczonego we wniosku. W odpowiedzi na wniosek wskazał tylko, iż nie posiada umów wskazanych na wstępie wniosku. Zwrócić jednakże należało uwagę na fakt, że żądanie wniosku nie dotyczyło udostępnienia tych umów. Zostały one powołane we wniosku, gdyż żądaniem była objęta dokumentacja dotycząca tych umów i ich wykonywania. Wnioskodawcy nie domagali się jednakże udostępniania treści samych umów. Stąd odpowiedź Instytutu udzielona w dniu 26 lutego 2015 r. jawiła się jako pozostająca w oderwaniu od treści żądania. Brak zaś ustosunkowania się do samego żądania sprawia, iż Instytut popadł w bezczynność w rozpatrzeniu wniosku. Odpowiedź udzielona "obok" meritum wniosku, nie może bowiem zostać potraktowana jako zajęcie wiążącego stanowiska odnośnie żądania. Nie może więc być potraktowana jako ekskulpująca Instytut od zarzutu bezczynności. Od stwierdzenia istnienia bezczynności po stronie Instytutu nie zwolniły go także dywagacje zawarte w odpowiedzi z 26 lutego 2015 r., dotyczące możliwości zgłaszania żądań zawartych we wniosku. Odpowiadając na wniosek o udostępnienie informacji publicznej podmiot pytany musi bowiem udzielać stanowczych odpowiedzi i musi prezentować stanowcze poglądy. Z samego wyrażenia wątpliwości co do możliwości domagania się informacji oznaczonych we wniosku nie wynika zaś ani to, czy Instytut posiada żądane informacje, ani czy traktuje je jako posiadające walor informacji publicznej lub nie, ani też to, czy zamierza je udostępnić. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają również argumenty podnoszone przez Instytut w odpowiedzi na skargę, a zmierzające do stwierdzenia, iż pytania wniosku opisane w pkt 1 i 2 nie były precyzyjne. Takiej okoliczności Instytut nie podnosił bowiem w odpowiedzi na wniosek. Nie sygnalizował wtedy wnioskodawcom tego, iż nie jest pewny co do oznaczenia zakresu przedmiotowego wniosku. Skoro zaś pytany podmiot takich wątpliwości nie starał się wyjaśnić na etapie udzielania odpowiedzi na wniosek, to tym samym nie może obecnie na etapie odpowiedzi na skargę, podejmować prób zwolnienia się od odpowiedzialności za brak ustosunkowania się do żądania zawartego we wniosku inicjującym postępowanie. Również podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż żądane dokumenty nie były wytworzone ani adresowane do Instytutu, pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. W myśl zasad wynikających z treści ustawy o dostępie do informacji publicznej, istotną okolicznością jest jedynie sam fakt posiadania określonych informacji przez pytany podmiot. To natomiast, czy był on wytwórcą danych dokumentów, czy też ich adresatem, nie wpływa na samą możliwość zgłoszenia do podmiotu posiadającego określone dokumenty żądania ich udostępnienia. Na marginesie wyjaśnić należało, że tutejszy Sąd nie badał materii bezczynności organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na kolejny wniosek, zawarty w piśmie będącym stanowiskiem wnioskodawców odnośnie odpowiedzi Instytutu z dnia 26 lutego 2015 r. Wnioskodawcy w piśmie z 10 marca 2015 r. sformułowali bowiem de facto nowy wniosek dotyczący udostępnienia kolejnych informacji dotyczących odpowiedzi Instytutu [...] z [...] czerwca 2012 r. na pismo Inspektoratu Uzbrojenia nr [...] z [...] maja 2012 r. wraz z załącznikami, tj. sprawozdaniem Instytutu [...] nr [...] wraz z aneksem nr 1 do tego sprawozdania oraz odpowiedzi Instytutu [...] na pismo Inspektoraty Uzbrojenia nr [...] z [...] grudnia 2012 r. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za zasadną, orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Biorąc pod uwagę okoliczność, iż Instytut podejmował czynności związane z wnioskiem inicjującym postępowanie w terminach nie nadmiernie wydłużonych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, iż bezczynność Instytutu nie nosiła cech bezczynności kwalifikowanej.