I OSK 1669/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2045/12 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2045/12, oddalił skargę E. G. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: E. G. raportem z 4 lipca 2011 r. zwróciła się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zwolnienie jej ze służby w ABW z dniem 25 sierpnia 2011 r. w związku z nabyciem praw emerytalnych i pogarszającym się stanem zdrowia. Raportem z 9 sierpnia 2011 r. skarżąca wystąpiła o anulowanie powyższego raportu, a następnie raportem z 19 sierpnia 2011 r., w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze, zwróciła się z prośbą o zwolnienie jej ze służby w ABW z dniem 15 października 2011 r. Postępowanie wszczęte tym raportem zostało zawieszone 13 września 2011 r., w związku ze zwróceniem się przez organ do Instytutu Pamięci Narodowej o wskazanie, czy okresy służby skarżącej należy traktować jako okresy służby w organach bezpieczeństwa państwa liczone po 0,7% za każdy rok służby zgodnie z art. 15b ust. 1 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (...). Raportem z 22 września 2011 r. skarżąca wystąpiła o zwolnienie jej ze służby w ABW z dniem 15 października 2011 r. na własną prośbę. Szef ABW rozpatrzył powyższy raport pozytywnie i rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2011 r., na podstawie art. 50 oraz art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2010 r. nr 29, poz. 154, dalej zwanej "ustawą o ABW") oraz § 1 ust. 1 pkt 2 zarządzenia nr 52 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, zwolnił E. G. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem 21 października 2011 r. W dniu 10 kwietnia 2012 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej wzywający do wypłaty świadczenia rocznego przysługującego funkcjonariuszom zwalnianym ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze. Wezwana do sprecyzowania treści żądania i jego podstawy prawnej, skarżąca pismem z dnia 10 maja 2012 r. wniosła o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z [...] października 2011 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wezwała do skierowania jej na roczną pensję do końca października 2012 r. i wypłacenie wyrównania za okres od listopada 2011 r. do daty wniosku. Decyzją z [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a., Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z [...] października 2011 r. Zdaniem organu rozkaz personalny z [...] października 2011 r. nie jest dotknięty wadą braku podstawy prawnej, albowiem posiada on podstawę prawną stosowną do ustaleń wynikających z postępowania wyjaśniającego. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut rażącego naruszenia prawa, albowiem organ, przy wydawaniu rozkazu, wziął pod uwagę raport funkcjonariusza oraz dokonane w sprawie ustalenia stanu faktycznego. Organ, wydając rozkaz personalny, którego podstawą prawną był art. 60 ust. 3 ustawy o ABW, przychylił się do woli strony. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z [...] września 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ocenił, że w zaistniałej sytuacji faktycznej zarzut rażącego naruszenia prawa nie znajduje uzasadnienia. Wyjaśnił, że z dniem 16 marca 2009 r. uległy zmianie zasady naliczania emerytur osobom, które pełniły służbę w organach bezpieczeństwa państwa, a tym samym ustalenia prawa do odejścia na tzw. pełną emeryturę, tj. na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW. Organ, w celu ustalenia stanu faktycznego, wystąpił zatem do IPN z wnioskiem o wskazanie, jak należy traktować okresy służby skarżącej w organach bezpieczeństwa państwa, zaś postępowanie zainicjowane raportem o zwolnienie ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW zawiesił. Wobec złożenia przez skarżącą raportu o odejściu ze służby na własną prośbę, organ raport ten uwzględnił i wydał rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby. Oznacza to, że organ zbadał wolę strony i przychylił się do niej. Nadto organ podał, że z informacji uzyskanych z ZER wynika, że wymiar emerytury skarżącej wynosi poniżej 75% podstawy wymiaru, co w konsekwencji nie uprawnia jej do otrzymania świadczenia, o które się ubiega. E. G. w skardze na powyższą decyzję zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 132 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW przez to, że zgodnie z tymi przepisami skarżąca nabyła prawo do rocznego świadczenia pieniężnego, comiesięcznego, w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym po zwolnieniu ze służby (przejściu na emeryturę). Zaskarżaną decyzją oraz decyzją poprzednią, a także rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2011 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bezprawnie pozbawił skarżącą przedmiotowego rocznego wynagrodzenia, czym naraził ją na straty w skali roku na kwotę 8121,48 zł; 2) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: a) art. 6, art. 7 i art. 8 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez to, że pomimo wykazania przez skarżącą w postępowaniu dowodowym przed Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, że zgodnie z art. 132 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW skarżąca nabyła prawo do świadczenia pieniężnego odpowiadającego wynagrodzeniu w ostatnim dniu przed zwolnieniem ze służby, co w sposób oczywisty wynika z jej akt personalnych znajdujących się w dyspozycji ABW oraz okoliczności odejścia ze służby, to Szef tej Agencji jako organ publiczny, z naruszeniem zasady praworządności, odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z [...] października 2011 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Rozkaz ten w podstawie prawnej nie zawiera materialnego przepisu zwolnienia ze służby skarżącej, tj. art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW, a jedynie podano art. 60 ust. 3 tej ustawy, który w decyzji należy traktować jako przepis o charakterze proceduralnym, stanowiącym jedynie o okresie zwalnia funkcjonariusza ze służby po zgłoszeniu przez niego wystąpienia ze służby. Najpierw należało podać przepis materialny, który uprawniał skarżącą zgodnie z art. 132 ust. 1 do przedmiotowego świadczenia pieniężnego i zgodnie z art. 132 ust. 2 ustawy o ABW organ publiczny powinien poinformować o tym prawie skarżącą i stworzyć jej możliwość wyboru. W przedmiotowym postępowaniu pozbawiono skarżącą tego prawa i nie stworzono jej możliwości wyboru, czym rażąco naruszono wspomniane przepisy ustawy o ABW, a także przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego; b) art. 107 § 3 k.p.a. przez to, że Szef ABW w zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającej ją decyzji, nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparła oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Pominął fakty związane ze służbą znajdujące się w aktach personalnych skarżącej, które kwalifikują jej sytuację do zastosowania art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ABW. Są to poważne uchybienia, które w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. dyskwalifikują tę decyzję. Skarżąca zarzuciła też błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na tym, że w uzasadnieniu Szef ABW nie przytoczył istotnych faktów w sprawie, że skarżąca po 34 latach służby wystąpiła o zwolnienie jej ze służby, zaznaczając wielokrotnie, że chce skorzystać z przysługującego jej prawa świadczenia pieniężnego, o jakim mowa w art. 132 ust. 1 ustawy o UOP. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że rozkaz personalny z dnia [...] października 2011 r. został wydany na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W orzecznictwie ukształtowanym na bazie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, które zdaniem Sądu w sprawie znajduje pełne zastosowanie z uwagi na analogiczne uregulowanie omawianej kwestii, utrwalone jest stanowisko, że przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wyraźnie przewiduje, że organ policji ma obowiązek rozwiązania stosunku służbowego. Wystąpienie funkcjonariusza o zwolnienie na własną prośbę wszczyna postępowanie administracyjne i wywołuje skutki w zakresie prawa materialnego. Funkcjonariusz ma prawo żądać rozwiązania z nim stosunku służbowego, a organ obowiązany jest wydać w zakreślonym terminie stosowną decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Prawo zgłoszenia wystąpienia ze służby jest elementem wyznaczającym materialnoprawny status policjanta. Wskazuje na dobrowolny, a nie przymusowy charakter służby. Postępowanie, które doprowadziło do wydania rozkazu z [...] października 2011 r., zostało wszczęte raportem skarżącej z 22 września 2011 r., w którym wyraźnie określiła, że wnosi o zwolnienie ze służby na własną prośbę. Tak określone żądanie wypełniało dyspozycję art. 60 ust. 3 ustawy o ABW i organ obowiązany był zwolnić skarżącą w terminie do 6 miesięcy od daty jej raportu. Do takiego zwolnienia, w terminie zakreślonym powyższym przepisem, doszło. Wbrew zarzutom skargi przepis art. 60 ust. 3 ustawy o ABW może stanowić podstawę materialnoprawną zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Sąd zwrócił uwagę, że przepis art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW określa odmienny tryb zwolnienia funkcjonariusza, aniżeli przepis art. 60 ust. 3 ustawy o ABW, przy zaistnieniu wskazanych w nim przesłanek. Każdy z powołanych przepisów stanowi odrębną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Oznacza to, że sprawa zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW nie jest tożsama ze sprawą zwolnienia funkcjonariusza ze służby w oparciu o przepis art. 60 ust. 3 ustawy o ABW. Będąc związanym ostatnim raportem skarżącej z 22 września 2011 r. organ, zważywszy, że postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW było zawieszone, mógł prowadzić jedynie postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby na własną prośbę i po ustaleniu, że zostały spełnione przesłanki z art. 60 ust. 3 ustawy o ABW, zwolnić ją ze służby. Taką też podstawę materialnoprawną prawidłowo wskazał w rozkazie personalnym. Wbrew twierdzeniom skargi nie mógł powołać się na art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW, gdyż przepis ten nie stanowi podstawy dla postępowania wszczętego raportem skarżącej z 22 września 2011 r. Rozpoznając wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z [...] października 2011 r., organ zasadnie uznał, że przy jego wydawaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, skoro czynności zmierzające do wydania rozkazu oraz jego treść nie stanowią zaprzeczenia stanu prawnego sprawy. Mając powyższe względy na uwadze Sąd jako niezasadne ocenił zarzuty skargi. Organ nie mógł naruszyć wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW, gdyż przepisów tych w sprawie niniejszej nie stosował. Do zwolnienia skarżącej ze służby doszło na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW, zgodnie z jej oświadczeniem woli wyrażonym w raporcie z 22 września 2011 r. Skarżąca była uprawniona do wyboru trybu zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, swojego oświadczenia woli nie cofnęła, a organ był zobligowany do uwzględnienia jej raportu o zwolnienie. Dla przyjętej w rozkazie personalnym z [...] października 2011 r. materialnoprawnej podstawy zwolnienia przepis art. 132 ust. 1 ustawy o ABW nie przewiduje świadczenia pieniężnego, stąd organ nie był obowiązany do jego wypłaty. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 78 k.p.a. związane są z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego i z naprowadzonych wyżej powodów nie zasługują na uwzględnienie. Organ nie naruszył także przepisu art. 107 § 3 k.p.a., albowiem rozstrzygając w przedmiocie stwierdzenia nieważności, uwzględnił i omówił wszystkie okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy. Nie popełnił też błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż te ustalenia, na które wskazuje skarżąca nie odnoszą się do przedmiotu sprawy, którym jest stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy o ABW. Sąd zwrócił uwagę, że ustalone przez organ okoliczności faktyczne wskazują, że na dzień złożenia raportu o zwolnienie ze służby w ABW skarżąca nie nabyła prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w odrębnych przepisach i w konsekwencji nie mogła być zwolniona ze służby w ABW w oparciu o art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW, a co oznacza, że nie mogła nabyć uprawnień przewidzianych w art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ABW. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że nie zaistniały podstawy stwierdzenia nieważności, określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozkaz z [...] października 2011 r. zawiera prawidłową podstawę prawną i nie został wydany z jakimkolwiek, a tym bardziej rażącym naruszeniem prawa. Z tych też względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. E. G. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia naruszeń przepisów postępowania, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej. Wniosła również o orzeczenie o kosztach sadowych za I i II instancję. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędna jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 132 ust. 1 i ust 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przez to, że zgodnie z tymi przepisami skarżąca nabyła prawo do rocznego świadczenia pieniężnego, comiesięcznego, w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym po zwolnieniu ze służby (przejściu na emeryturę). 2) naruszenie przepisów postępowania przez zbyt dowolne potraktowanie istotnego dowodu postępowania przez to, że pomimo wykazania przez skarżącą w postępowaniu dowodowym przed Szefem ABW, że zgodnie z art. 132 ust. 1 i ust 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW skarżąca nabyła prawo do świadczenia pieniężnego odpowiadającego wynagrodzeniu w ostatnim dniu przed zwolnieniem ze służby, co w sposób oczywisty wynika z jej akt personalnych załączonych do sprawy oraz okoliczności odejścia ze służby, to WSA nie uwzględnił tego, że Szef ABW jako organ publiczny z naruszeniem zasady praworządności odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2011 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Rozkaz ten w podstawie prawnej nie zawiera materialnego przepisu zwolnienia ze służby skarżącej tj. art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW a jedynie podano art. 60 ust. 3 tej ustawy, który w decyzji należy traktować jako przepis o charakterze proceduralnym, stanowiącym jedynie o okresie zwalnia funkcjonariusza ze służby po zgłoszeniu przez niego wystąpienia ze służby. Najpierw należało podać przepis materialny, który uprawniał skarżącą zgodnie z art. 132 ust. 1 do przedmiotowego świadczenia pieniężnego i zgodnie z art. 132 ust. 2 organ publiczny powinien poinformować o tym prawie skarżącą i stworzyć jej możliwość wyboru. W przedmiotowym postępowaniu pozbawiono skarżącą tego prawa i nie stworzono jej możliwości wyboru, czym rażąco naruszono wspomniane przepisy ustawy o ABW. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Odnosząc się do treści skargi kasacyjnej zaznaczyć należy, ze mimo oparcia jej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie powołano żadnego przepisu postępowania, którego naruszenie miałoby nastąpić w postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim. Oznacza to, że skarga kasacyjna w tym zakresie nie odpowiada wymogom konstrukcyjnym przewidzianym w art. 176 p.p.s.a. Wymagane tym przepisem przytoczenie podstaw kasacyjnych jest spełnione wówczas gdy podane zostaną konkretne przepisy postępowania, nie jest bowiem wystarczające samo powołanie art. 174 p.p.s.a., który to przepis wskazuje tylko jakie są podstawy wniesienia skargi kasacyjnej. Nieskuteczność podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny traktuje podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku, jako niepodważoną. Dalsza zatem weryfikacja zarzutów kasacyjnych dokonana została przy uwzględnieniu ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd Wojewódzki. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie art. 132 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW, nie precyzując czy naruszenie wymienionych przepisów miałoby polegać na błędnej wykładni, czy niewłaściwym zastosowaniu. Ponadto w podstawie kasacyjnej dotyczącej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymieniono oprócz wskazanych wyżej przepisów dodatkowo art. 60 ust. 3 ustawy o ABW, który to przepis ma charakter materialny. Uwzględniając zatem całokształt argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej należało uznać, że w ramach podstawy dotyczącej naruszenia prawa materialnego rozpoznaniu podlegają zarzuty w zakresie wszystkich trzech wymienionych przepisów, mimo że ich sformułowanie nie odpowiada w pełni wymaganiom konstrukcyjnym określonym w art. 176 p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny stwierdzić należy, że niezasadne okazały się zarzuty co do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych przez stronę skarżącą. Mianowicie Sąd Wojewódzki – kierując się właściwą wykładnią art. 60 ust. 1 pkt 4 i art. 60 ust. 3 ustawy o ABW – prawidłowo stwierdził, że wymienione przepisy stanowią dwie odrębne podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W myśl pierwszego z powołanych przepisów, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonym w przepisach odrębnych. Niezależnie od tego trybu, zwolnienie następuje także w przypadku, gdy funkcjonariusz złoży pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby. Przedmiotem skargi rozpoznawanej przez Sąd Wojewódzki była decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] września 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] czerwca 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z [...] października 2011 r. Jak wynika z art. sprawy rozkaz personalny z tej daty dotyczył zwolnienia skarżącej ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem 21 października 2011 r., przy czym jako podstawę jego wydania podano art. 50 oraz art. 60 ust. 3 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Sąd Wojewódzki opierając się na uzasadnieniu wymienionego rozkazu personalnego, jak też kolejnych raportów złożonych przez skarżącą, przyjął, że rozkaz o zwolnieniu ze służby podjęty został w następstwie raportu z 22 września 2011 r., zgodnie z którym skarżąca wniosła "o zwolnienie jej ze służby w ABW z dniem 15 października 2011 r., na własną prośbę". Oceniając ważność tego rozkazu personalnego prawidłowo organ administracji, a następnie Sąd Wojewódzki, nie dopatrzyły się naruszenia prawa, skoro zwolnienie skarżącej ze służby nastąpiło wskutek złożonego przez nią oświadczenia zawartego w raporcie z 22 września 2011 r. Jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki, w świetle art. 60 ust. 3 ustawy o ABW zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby skutkuje obligatoryjnie rozwiązaniem stosunku służbowego. W rozpoznawanym przypadku złożenie przez skarżącą raportu z dniem 22 września 2011 r. stwarzało po stronie Szefa ABW obowiązek zwolnienia jej ze służby w terminie 6 miesięcy, niezależnie od wszczętego wcześniej postępowania na skutek raportu z dnia 19 sierpnia 2011 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej mylnie powiązano rozkaz personalny z [...] października 2011 r. z raportem złożonym przez skarżącą 19 sierpnia 2011 r., w którym wnosiła ona o zwolnienie ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze, zgodnie z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW. Słusznie więc Wojewódzki Sąd wskazał, że złożenie kolejno dwóch raportów doprowadziło do wszczęcia spraw w różnym trybie, przy czym postępowanie prowadzone na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 4 ustawy o ABW zostało postanowieniem z 13 września 2011 r. zawieszone z uwagi na wystąpienie Szefa ABW do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o informacje dotyczące pełnienia służby, niezbędne w świetle obowiązujących zasad naliczania emerytur. W rezultacie właściwy organ, będąc związany późniejszym raportem skarżącej z 22 września 2011 r., mógł prowadzić jedynie postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby na własną prośbę i po ustaleniu, że zostały spełnione przesłanki z art. 60 ust. 3 ustawy, obowiązany był dokonać zwolnienia ze służby. Trafnie Sąd Wojewódzki stwierdził, że w takim stanie sprawy podstawą materialnoprawną kwestionowanego rozkazu personalnego był przepis art. 60 ust. 3 ustawy o ABW. Wobec powyższego całkowicie niezasadne okazały się twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, że w rozkazie personalnym z dnia [...] października 2011 r. powinien być w podstawie prawnej powołany dodatkowo przepis art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW, co skutkowałoby w konsekwencji nabyciem przez skarżącą uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 132 ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy. W szczególności wskazać należy, że Sąd Wojewódzki nie mógł naruszyć wymienionych przepisów przez nieuwzględnienie nabytych przez skarżącą praw emerytalnych i świadczeń z tym związanych gdyż przedmiotem kontroli sądowej była decyzja kończąca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego rozstrzygającego o zwolnieniu skarżącej ze służby. Poza granicami rozpoznawanej sprawy pozostawała więc kwestia nabycia przez skarżącą uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do podniesionego marginalnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu dotyczącego art. 8 k.p.a. – stwierdzić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy wynikającego z materiału zebranego w aktach nie wynika, aby Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przeprowadzanym postępowaniu działał wobec skarżącej "tendencyjnie i niezgodnie z prawem". W sprawie, która była objęta kontrolą Sąd Wojewódzki nie stwierdził uchybień proceduralnych, a ocena w tym zakresie zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie została zakwestionowana w skardze kasacyjnej. Z kolei zarzuty kasacyjne odnoszące się do naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne, co sprawia, że twierdzenia skarżącej o działaniu organu w sposób "niezgodny z prawem" są nieuprawnione. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotem skargi skierowanej do Sądu Wojewódzkiego była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, w którym nie była rozpatrywana sprawa nabycia uprawnień emerytalnych przez skarżącą, a rozstrzygano wyłącznie o tym, czy rozkaz personalny z dnia [...] października 2011 r. dotknięty był wadą kwalifikowaną warunkującą stwierdzenie jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wymieniony przepis stanowiący podstawę wydanej decyzji nie został objęty zarzutami skargi kasacyjnej. W konsekwencji z przyczyn podanych wyżej niepodważone zostało stanowisko Sądu Wojewódzkiego, który w uzasadnieniu wyroku zgodził się z oceną organu, że badany w trybie nadzwyczajnym rozkaz oparty został na prawidłowej podstawie prawnej, a do jego wydania nie doszło z rażącym naruszeniem prawa. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.