I SA/Bk 716/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z cła oraz odmowa stwierdzenia powstania długu celnego w odniesieniu do towaru nieunijnego w postaci oleju napędowego oddala skargę UZASADNIENIE J. K. (dalej powoływany jako: "skarżący" lub "strona") przekraczając na wjeździe przejście graniczne w P. w okresie od 9 grudnia 2019 r. do 9 stycznia 2020 r. dokonywał ustnych zgłoszeń celnych do procedury dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych oleju napędowego w łącznej ilości 740 litrów znajdującego się w zbiornikach samochodów marki V. Jak wskazał organ, ustne zgłoszenie celne złożone w dniu [...] stycznia 2020 r. zostało poddane weryfikacji w trybie art. 188 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny. Sporządzono w tym dniu protokół z kontroli paliwa znajdującego się w zbiorniku pojazdu prywatnego o nr rej. [...] wjeżdżającego na obszar celny Unii. Podróżny zadeklarował przywóz 90 litrów paliwa w zbiorniku tego pojazdu. Składając w dniu [...] stycznia 2020 r. wyjaśnienia do protokołu przesłuchania skarżący zeznał, że jest współwłaścicielem ww. pojazdu, który jest zarejestrowany również na jego żonę. Na Białoruś jeździł do sklepu w miejscowości Wysokie po zakupy. Granicę przekraczał również samochodem marki B. Przywożone paliwo wykorzystywał wraz z żoną na własne potrzeby. Wyjaśnił też, że jego żona prowadzi gospodarstwo rolne położone w obrębie wsi K. w okolicach B.. Po przeanalizowaniu elektronicznego systemu odpraw celnych organ celny ustalił, że w okresie od 9 grudnia 2019 r. do 9 stycznia 2020 r. skarżący złożył [...] ustnych zgłoszeń celnych deklarując każdorazowo przywóz od 60 do 90 litrów oleju napędowego (łącznie 740 litrów) w pojazdach o ww. nr rejestracyjnych. Wwożone paliwo korzystało każdorazowo ze zwolnienia z należności przywozowych. Podróże na Białoruś odbywały się co 3-4 dni i były one bardzo krótkie. Czas pobytu na Białorusi w 7 przypadkach nie przekraczał 2 h 31 min., zaś w pozostałych 2 przypadkach trwał ponad 3 h 23 min. oraz 3 h 34 min. W związku z powyższym, organ celny wezwał stronę do udzielenia wyjaśnień dotyczących celu podróży, sposobu wykorzystania przywożonego paliwa, czy i gdzie dokonał zakupu paliwa na Białorusi oraz podania, ile płacił za litr zakupionego paliwa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnił, że celem podróży na Białoruś były spotkania z rodziną oraz zakupy. Paliwo kupował na stacji paliw w miejscowości P. wracając z powrotem do Polski. Paliwo przywiezione w ramach zwolnień celnych było wykorzystywane tylko i wyłącznie przez podróżnego i jego żonę, która prowadzi gospodarstwo rolne i często przemieszcza się z miejsca zamieszkania na wieś, gdzie zabiera produkty rolne, a następnie sprzedaje je na rynku. Żona posiada również 15 ha ziemi, którą uprawia wspólnie ze skarżącym dwoma ciągnikami. Skarżący wyjaśnił też, ze część przywożonego z Białorusi paliwa była wykorzystywana w ciągnikach rolniczych. Podniósł również, że w analizowanym okresie wyjeżdżał również do W. oraz dwa razy do G.. Po zakończeniu postępowania celnego, Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] odmówił skarżącemu udzielenia zwolnienia z cła w odniesieniu do towaru w postaci 740 litrów oleju napędowego oraz stwierdził, że w stosunku do tego towaru powstał z mocy prawa na podstawie art. 79 ust. 1 lit. c UKC dług celny w przywozie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku przeprowadzonego postępowania zbadał oba warunki udzielonego zwolnienia paliwa z należności przywozowych, tj. wykorzystanie go na potrzeby własne podróżnego oraz okazjonalność przywozu. Ocena, czy przywóz ma charakter niehandlowy została dokonana z uwzględnieniem zwłaszcza ilości i charakteru przywozu, jego częstotliwości oraz rzeczywistych potrzeb podróżnego i możliwości zużycia paliwa w przedmiotowym pojeździe. W decyzji stwierdzono, że aktywność podróżnego w zakresie przywozu na obszar celny Unii paliwa narusza definicję "towarów pozbawionych charakteru handlowego", których obejmowanie procedurą celną powinno mieć charakter sporadyczny. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: "DIAS") decyzją z [...] lipca 2020, nr [...] utrzymał ją w mocy. Organ uznał, że częstotliwość wyjazdów na Białoruś oraz bardzo krótki czas pobytu za granicą przeczą w sposób oczywisty wyjaśnieniom strony postępowania, że celem wyjazdów były spotkania z rodziną oraz robienie zagranicznych zakupów. Wskazują natomiast, że tak krótkie wyjazdy były możliwe i racjonalne w wypadku podróży na Białoruś w celu zatankowania tam tańszego niż w Polsce paliwa i zaraz po tym powrotu do kraju. Prowadzi to do wniosku, ze strona postępowania nie dokonywała zakupu paliwa "przy okazji pobytu" na terytorium Białorusi, ale udawała się tam wyłącznie po to, aby je nabyć. Ponadto organ zauważył, że wprowadzona przez podróżnego w okresie miesiąca ilość 740 litrów oleju napędowego przy założeniu średniego zużycia 10 litrów na 100 km (zgodnie z zadeklarowanym średnim zużyciem paliwa na 100 km złożonym przez stronę do protokołu z kontroli z dnia [...] stycznia 2020 r.) pozwalała na przejechanie około 7.400 km. Zatem organ uznał za mało prawdopodobne, aby podróżny wykorzystał na własne potrzeby związane z przemieszczaniem się przedmiotowymi pojazdami paliwo przywiezione w przeciągu miesiąca ze zwolnieniem z należności przywozowych. Ponadto skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. wskazał, że część paliwa była wykorzystana w ciągnikach rolniczych służących do prowadzonej z żoną uprawy ziemi, co w sposób oczywisty narusza warunki udzielonego zwolnienia z należności przywozowych. Dodatkowo wskazano, że koszt zakupu przywiezionej ilości oleju napędowego w celu wykorzystania na potrzeby własne w okresie 1 miesiąca wyniósłby około 2516 zł (obliczając go według deklarowanej ceny zakupu paliwa na Białorusi, tj. 3,40 zł za litr), co jest kwotą niemałą jak na wydatek jedynie na paliwo, zwłaszcza dla osoby bezrobotnej. Organ uznał więc, że wyjaśnienia skarżącego co do zużycia paliwa na własne potrzeby są niewiarygodne, a regularny przywóz tańszego białoruskiego paliwa przeczy przyjętemu przez ustawodawcę warunkowi okazjonalności. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona wywiodła skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2019 r. poz. 900 ze. zm., dalej: "o.p."), uznając za właściwą decyzję organu pierwszej instancji, a tym samym zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, jak również zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego, iż przewożone paliwo nie było zlewane do zbiorników ciągników rolniczych; że nie przewoził on w baku każdorazowo ok. 82 litrów paliwa (łącznie 740 litrów podczas 9 przejazdów), a które to okoliczności miały wpływ na ustalenie wysokości należności podatkowych; b) art. 180 w zw. z art. 191 o.p. przez akceptację decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia niemającego oparcia w materiale dowodowym i nałożenie na stronę zobowiązania podatkowego, a mianowicie na stwierdzeniu, że przewóz paliwa przez granicę z Białorusią miał charakter handlowy, podczas gdy skarżący przewoził paliwo wyłącznie na własny użytek (siebie i żony), a częstotliwość przejazdów, według skarżącego, nie była aż tak częsta, by nie móc zastosować wobec niego zwolnienia od należności podatkowych, w normach ustalonych przez urzędników celnych, tj. po 72 godzinach, ponadto zaniechano przeprowadzenia zużycia spalania w odniesieniu do ilości kilometrów przejechanych przez trzy samochody, co pozwoliłoby wskazać, iż przewóz paliwa nie miał charakteru handlowego; c) art. 191 o.p. przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co w efekcie miało wpływ na wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji odmawiającej udzielenia zwolnienia z należności podatkowych w odniesieniu do oleju napędowego w ilości 740 litrów oraz określenia opłat wraz z odsetkami takich jak podatku akcyzowego w łącznej wysokości 2.516 zł, d) art. 210 § 4 o.p. w sytuacji, gdzie uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów które uznał za wiarygodne oraz powodów, dla których innym dowodom w tej sytuacji wskazanej przez skarżącego nie dał wiary, chociażby fakt zlewania paliwa do zbiorników ciągników rolniczych, który jest jedynie domniemaniem. e) art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 u.p.a. w zakresie naliczenia podatku akcyzowego z tytułu importu towaru, tj. oleju napędowego przez akceptację decyzji organu I instancji, a tym samym ich zastosowanie i uznanie, że skarżący stał się poprzez to podatnikiem akcyzy, natomiast obowiązek podatkowy powstał wraz z powstaniem długu celnego, tj. w dniach wskazanych w decyzji organu I instancji, kiedy to art. 35 pkt 1 ust. 1 lit. a wskazuje wprost, że zwalnia się od akcyzy import paliw silnikowych przewożonych w standardowych zbiornikach pojazdów silnikowych, w ilości nieprzekraczającej 600 litrów na pojazd oraz w pkt 2) paliw silnikowych znajdujących się w kanistrach przewożonych przez pojazdy silnikowe i w ilości nieprzekraczającej 10 litrów na pojazd. Zgodnie z warunkami określonymi w przepisach dotyczących przechowywania i transportu paliw, a paliwo było wykorzystane wyłącznie na własne potrzeby; f) art. 37k u.a.p. przez jego zastosowanie i uznanie, że powstał obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, który to powstał z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, w sytuacji kiedy w przedmiotowej sprawie nie sposób mówić o zobowiązaniu podatkowym w podatku akcyzowym, gdyż stosownie do treści art. 35 pkt 1 ust. 1 lit. a pkt 2 u.p.a., zwalnia się od akcyzy import paliw silnikowych przewożonych w standardowych zbiornikach pojazdów silnikowych, w ilości nieprzekraczającej 600 litrów na pojazd, natomiast sam organ wskazał w zaskarżonej decyzji, iż kierowca deklarował przewożoną ilość paliwa 60 - 90 litrów oleju napędowego; g) art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19a ust. 9 ustawy o podatku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 2491 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") przez akceptację decyzji organu pierwszej instancji oraz jego zastosowanie i uznanie, że powyżej wymienione przepisy prawa potwierdzają, że skarżący stał się podatnikiem podatku od towarów i usług dokonując przewozu przez granicę z Białorusią oleju napędowego, i tym samym powstał obowiązek podatkowy względem skarżącego, w sytuacji, kiedy art. 56 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 u.p.t.u. wskazują, iż paliwo znajdujące się w baku pojazdów, którymi poruszał się skarżący podlegało zwolnieniu z podatku od towarów i usług, przewóz miał charakter niehandlowy, odbywał się okazjonalnie i obejmował towary wyłącznie na własny użytek, o czym strona informowała organ w trakcie postępowania wyjaśniającego, h) art. 6 dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz.U.UE.L z 29 grudnia 2007 r. nr 346/6) przez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy przywóz paliwa przez skarżącego miał charakter okazjonalny i na własny użytek, zaś w aktach sprawy brak jest dowodów przeprowadzonych przez organ, podważających te okoliczności; i) art. 41 i art. 107-110 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE. L. z 2009 r., nr 324 poz. 23), gdzie wymienione powyżej rozporządzenie stanowi naczelną zasadę zwolnień celnych dotyczących przewozu paliwa znajdującego się w standardowym zbiorniku danego pojazdu i które to przepisy wskazują na możliwe ograniczenia co do paliwa znajdującego się w takim zbiorniku, a których uchybienie powoduje powstanie obowiązku opodatkowania należnościami celnymi, przy czym w niniejszej sprawie uchybienie to nie nastąpiło, organ II instancji wydając swoją decyzję w zakresie odmowy udzielenia zwolnienia z należności podatkowych w odniesieniu do 740 litrów oleju napędowego oraz w zakresie ustalenia wysokości należności podatkowych, dokonał złej interpretacji wskazanych przepisów, podobnie jak organ I instancji nie przyjmując tej naczelnej zasady i zaakceptował decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego co do zobowiązania podatkowego uznając jednocześnie, że przywóz miał charakter handlowy niepodlegający zwolnieniu z należności podatkowych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ podczas wyjaśniania sprawy dokonał nadinterpretacji stwierdzając, że skoro żona skarżącego posiada gospodarstwo rolne (w tym 15 ha ziemi uprawnej) część przywożonego paliwa wykorzystywana była w ciągnikach rolniczych. Organ nadwyrężył zaufanie obywatela do organu, który składając wyjaśnienie nie zatajał żadnych faktów oraz posiadania przez żonę gospodarstwa rolnego. Organ nie wziął pod uwagę następujących faktów: - okres, w którym skarżący podróżował na Białoruś - od 09.12.2019 r. do 09.01.2020 r. był okresem zimowym, podczas którego ziemia nie była uprawiana. Ponadto rolnicy otrzymują 1 zł dopłaty do zakupionego litra paliwa na terenie RP, co zachęca rolników do zakupu paliwa na stacjach znajdujących się na terenie RP, - okres, w którym skarżący podróżował na Białoruś był okresem świątecznym, podczas którego skarżący z żoną dokonywali na Białorusi świątecznych zakupów, a tankowane paliwo wykorzystywali do podroży do rodziny na święta i Sylwestra (m. in. do G. i W.), a także do żony na wieś do gospodarstwa, - przywożone paliwo było wykorzystywane w trzech autach, którymi skarżący jeździł wraz z żoną, aż do zupełnego wykorzystania paliwa. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego wskazują, że stanowisko organu dotyczące odmowy udzielenia zwolnienia z cła w odniesieniu do przedmiotowego towaru oraz stwierdzenia powstania długu celnego na podstawie art. 79 ust. 1 lit. c UKC jest nieprawidłowe. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też ją poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167, dalej: p.u.s.a.), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2019 poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji według wyżej wymienionych kryteriów sąd doszedł do wniosku, że skarga jest bezzasadna. Sąd rozpoznał ją w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. tj. zgodnie z wnioskiem organu, któremu nie oponował skarżący – pouczony przez sąd o złożeniu takiego wniosku i o możliwości żądania przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem sporu było to, czy w okresie od 9 grudnia 2019 r. do 9 stycznia 2020 r. podczas 9 wyjazdów na Białoruś wykonywanych zazwyczaj co 3-4 dni skarżący dokonał zwykłego importu paliwa z Białorusi, czy też dokonał niehandlowego przywozu o charakterze okazjonalnym, korzystającego ze zwolnień celnych i podatkowych. Paliwo przywiezione w ramach importu podlega bowiem procedurze celnej i podatkowej, gdyż taki import paliwa, na terytorium Wspólnoty, nie korzysta ze zwolnienia z należności celnych i podatkowych. W drugim przypadku tj. niehandlowego przywozu o charakterze okazjonalnym, przywiezione w bagażu osobistym paliwo podlega zwolnieniu warunkowemu. Zwolnieniu z należności celnych przywozowych, zgodnie z art. 41 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE. L. z 2009 r., poz. 324.23, dalej: "rozporządzenie 1186/2009"), podlegają towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państw trzecich, jeżeli przywożone towary są zwolnione z podatku od wartości dodanej (VAT) na mocy przepisów prawa krajowego, przyjętych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2007/74/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zwolnienia towarów przywożonych przez osoby podróżujące z państw trzecich z podatku od wartości dodanej i akcyzy (Dz. U. UE. L. z 2007 r., poz. 346.6, dalej: Dyrektywa). Zgodnie natomiast z art. 110 rozporządzenia 1186/2009 paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów. Nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie zbyte przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Państwa członkowskie zwalniają z podatku VAT i akcyzy, w przypadku dowolnego pojazdu silnikowego, paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku paliwa oraz ilość paliwa nieprzekraczającą 10 litrów w przenośnym kanistrze (art. 11 Dyrektywy). Do celów stosowania zwolnień za przywóz, który nie ma charakteru handlowego, uważa się przywóz, który spełnia następujące warunki: a) odbywa się okazjonalnie; b) obejmuje wyłącznie towary na własny użytek podróżnych lub ich rodzin lub towary przeznaczone na prezenty. Charakter lub ilość tych towarów nie może wskazywać na przywóz w celach handlowych (art. 6 powołanej Dyrektywy). Stosownie do treści art. 56 ust. 1 u.p.t.u. zwalnia się od podatku import towarów przywożonych w bagażu osobistym podróżnego przybywającego z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli ilość i rodzaj tych towarów wskazuje na przywóz o charakterze niehandlowym, a wartość tych towarów nie przekracza kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 300 euro. Według art. 56 ust. 5 u.p.t.u. bagaż osobisty obejmuje paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego oraz paliwo znajdujące się w przenośnym kanistrze, którego ilość nie przekracza 10 litrów, z zastrzeżeniem art. 77. Zgodnie zaś z treścią art. 77 ust. 1 u.p.t.u. zwalnia się od podatku import: paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach. Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. W przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust. 3, wysokość podatku określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tych warunków oraz według stawek obowiązujących w tym dniu (art. 77 ust. 3 i 4 u.p.t.u.). Z powołanych regulacji wynika zatem, że zwolnienie z należności celnych, o których mowa w art. 41 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy przywożone towary zwolnione z podatku od towarów i usług na mocy przepisów prawa krajowego, przyjętych zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2007/74/WE. Słusznie zauważa organ, że zwolnienie to ma węższy zakres przedmiotowy niż zwolnienie wynikające z art. 107 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009, bowiem dodatkowo limitowane jest okazjonalnością przywozu i osobistym przeznaczeniem przewożonego paliwa. Z łącznego rozumienia art. 41 i art. 107-110 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 oraz art. 56 i art. 77 u.p.t.u. wynika, ze paliwo wwożone przez podróżnych jako bagaż osobisty korzysta ze zwolnienia od należności celno-podatkowych tylko wówczas, gdy ma charakter okazjonalny. Stwierdzenie zatem nieokazjonalnego, handlowego charakteru przywozu paliwa w bagażu osobistym powoduje, ze nie można go objąć zwolnieniem od podatku VAT, a w konsekwencji zwolnieniem od należności celnych przywozowych. W przedmiotowej sprawie skarżący, powracając z wyjazdu na Białoruś, złożył ustne zgłoszenia celne deklarując przywóz, w pojeździe marki V. oleju napędowego w ilości od 60 do 90 litrów (w łącznej ilości 740 litrów). Podróże za granicę odbywały się regularnie, w kontrolowanym okresie 9 razy, zazwyczaj co 3-4 dni. Fakty te w sprawie pozostają bezsporne. Skarżący nie kwestionuje też ustaleń organu, że czas pobytu na Białorusi w 7 przypadkach nie przekraczał 2 h 31 min., zaś w pozostałych 2 przypadkach trwał ponad 3 h 23 min. oraz 3 h 34 min. Trudno uznać, aby wskazany czas pozostawania skarżącego na Białorusi był wystarczający na załatwienie deklarowanych przez niego spraw – w szczególności wizyty u rodziny trwają zazwyczaj dłużej niż czas, przez jaki skarżący przebywał na Białorusi. Tym bardziej czas ten był niewystarczający na wizytę i dokonanie zakupów. Potwierdza natomiast wnioski, do jakich doszły organy - tak krótkie wyjazdy byłyby możliwe i racjonalne jedynie w wypadku, w którym skarżący udawał się na Białoruś tylko po to, aby zatankować tam tańsze niż w kraju paliwo i zaraz potem wracać z powrotem do Polski. Z analizy faktów także w innych sprawach rozpoznawanych przez sąd, czas ten wpisuje się w schemat wyjazdów na Białoruś mających na celu zatankowanie paliwa na najbliższej granicy stacji tankowania paliw. Sąd zauważa dodatkowo, że skarżący powołuje się ogólnie na wizyty u rodziny i zakupy, nie wskazując jednak żadnych konkretnych osób, z którymi się spotyka ani nie przedstawiając dowodów na dokonywanie innych niż paliwo zakupów. Skarżący w toku postępowania podał, że jest współwłaścicielem ww. pojazdu, który jest zarejestrowany również na jego żonę. Na Białoruś jeździł do sklepu w miejscowości Wysokie po zakupy. Granicę przekraczał również samochodem marki B.. Przywożone paliwo wykorzystywał wraz z żoną na własne potrzeby. Wyjaśnił też, ze żona prowadzi gospodarstwo rolne położone w obrębie wsi K. w okolicach B.. Celem podróży na Białoruś były spotkania z rodziną oraz zakupy. Paliwo kupował na stacji paliw w miejscowości P. wracając z powrotem do Polski. Paliwo przywiezione w ramach zwolnień celnych było wykorzystywane tylko i wyłącznie przez podróżnego i jego żonę, która prowadzi gospodarstwo rolne i często przemieszcza się z miejsca zamieszkania na wieś, gdzie zabiera produkty rolne, a następnie sprzedaje je na rynku. Żona uprawia wspólnie ze 15 ha ziemi 2 ciągnikami. Skarżący wyjaśnił, że część przywożonego z Białorusi paliwa była wykorzystywana w ciągnikach rolniczych. Podniósł również, że w analizowanym okresie wyjeżdżał do W. oraz dwa razy do G. Zdaniem składu orzekającego, nie można dać wiary argumentom prezentowanym w toku postępowania przez skarżącego. Wskazać należy, że w celu potwierdzenia wiarygodności tak dużego zapotrzebowania na paliwo przez skarżącego organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał analizy przeciętnego zużycia paliwa w pojazdach, jakimi dysponował skarżący. Wynika z niej, że wprowadzona przez podróżnego w okresie miesiąca ilość 740 litrów oleju napędowego przy założeniu średniego zużycia 10 litrów na 100 km (zgonie z zadeklarowanym średnim zużyciem paliwa na 100 km złożonym przez stronę do protokołu z kontroli z dnia [...] stycznia 2020 r.) pozwalała na przejechanie około 7.400 km. Skarżący wskazuje, że paliwo użytkował wspólnie z żoną, wskazał też, że w tym czasie podróżował raz do G. i dwa razy do W. Biorąc pod uwagę odległości tych miast od B. należałoby przyjąć, że skarżący pokonał 860 km (2 x 430 km) na trasie B., i 760 km (4x 190 km) na trasie do W.– łącznie 1620 km. Zatem nawet jeśli te wyjazdy miały miejsce, to mało prawdopodobnym jest, że w ciągu miesiąca skarżący z małżonką, prowadzącą działalność rolniczą, pokonali dodatkowo trasę blisko 5.000 km (7.400 – 860 i 1620 km=4920 km). Przyjąć zatem należy, że wprowadzone na obszar celny Unii paliwo w ilości 740 litrów jest niewspółmiernie wysokie w stosunku do zapotrzebowania skarżącego w powyższym okresie. Okoliczność tę trafnie ocenił organ wskazując, że podstawowym celem podróży skarżącego na Białoruś był zakup paliwa, który nie nosił cech okazjonalnego tj. wykonywanego przy okazji podróży mającej inny cel niż zaopatrzenie się w paliwo. W skardze do sądu skarżący wskazuje, że organ dokonał nadinterpretacji stwierdzając, ze skoro żona skarżącego posiada gospodarstwo rolne (w tym 15 ha ziemi uprawnej) to część przywożonego paliwa wykorzystywana była w ciągnikach rolniczych. Zauważyć jednak należy, że to sam skarżący w piśmie z [...] lutego 2020 r. stwierdził, że część oleju napędowego była wykorzystana w ciągnikach rolniczych służących do prowadzonej z żoną uprawy ziemi. Przyjęcie tego oznacza utratę prawa do zwolnienia, gdyż musi to prowadzić do wniosku, że paliwo zostało usunięte ze zbiornika pojazdu, w którym było przewożone i nie było to uzasadnione naprawą pojazdu. Sąd zauważa ponadto, że nawet jeśli by przyjęto, jak chce tego skarżący, że paliwo nie było wykorzystywane w ciągnikach, to nie wpływa to na treść rozstrzygnięcia, gdyż skarżący nie jest w stanie wykazać, że paliwo spożytkował na własne cele. W ocenie sądu, w sprawie zostały zgromadzone dowody, które nie pozwalają na stwierdzenie, że paliwo zostało wykorzystane na użytek własny przez pojazdy, w których zostały wwiezione na terytorium RP. Sąd uznaje za prawidłowe wyliczenia organu co do ilości paliwa wwiezionego na teren Unii. Skarżący w czasie odprawy sam deklarował ilość wwożonego paliwa. Informacje znajdujące się w zgłoszeniu celnym pochodzą od niego samego, a nie zostały zamieszczone przez funkcjonariuszy celnych. To skarżący – jako osoba deklarująca – odpowiada za prawdziwość i rzetelność podawanych w deklaracji danych. Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przywóz paliwa będący przedmiotem zaskarżonej decyzji, nie spełnia warunku przywozu o charakterze niehandlowym. Za tym, że wyjazdy po paliwo miały charakter handlowy, przemawia to, że odbywały się często, średnio co 3-4 dni i trwały krótko. Ponadto twierdzenia skarżącego dotyczące celu wyjazdów na Białoruś nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. Dowody zebrane w sprawie wskazują natomiast na fakt, że każdorazowo przejazdowi towarzyszył zakup paliwa. Częstotliwość wyjazdów na Białoruś oraz brak uwiarygodnienia przyczyn tych podróży, a także krótkie, pobyty za granicą wskazują, że skarżący nie dokonywał zakupu paliwa "przy okazji pobytu" na terytorium Białorusi, ale udawał się tam tylko po to, aby je nabyć. Istotne jest przy tym i to, że ilość importowanego paliwa była jedynie częściowo zużywana na potrzeby związane z przemieszczaniem się przedmiotowym samochodem. Część wwiezionego paliwa stanowiła swoistą nadwyżkę ponad własne potrzeby i nie zostało ustalone, w jaki sposób zostało zużyte, zmagazynowane Jest to okoliczność bez znaczenia. Zużycie paliwa wprowadzonego na obszar celny Unii w ilości 740 litrów na bieżąco na przestrzeni miesiąca pozwala sądowi na wniosek, że skarżący nie mógł go wykorzystać na swoje własne potrzeby. Skarżący tej kwestii nie wyjaśnił, koncentrując się jedynie na polemice z ustaleniami organu. Tymczasem, zgodnie z 126 rozporządzenia nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, w przypadku gdy rozporządzenie określa, że zwolnienie stosuje po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, że takie warunki zostały spełnione. Zatem to skarżący miał obowiązek przedstawić dowody na okoliczność tego, że dokonywany przez niego przywóz oleju napędowego miał charakter okazjonalny. Skarżący na poparcie swoich twierdzeń odnośnie celu, długości oraz częstotliwości przyjazdów na Białoruś nie przedłożył żadnych dowodów, a jego wywody stanowią jedynie polemikę z wnioskami wysnutymi przez organy. Z tego względu nie mogły one stanowić podstawy do uznania przedstawionego przez niego stanu faktycznego niniejszej sprawy i okazjonalności zagranicznych podróży oraz wzruszenia słusznie wydanych przez organy decyzji. warunek okazjonalności, do którego odwołują się powoływane wyżej przepisy. W konsekwencji powyższych rozważań sąd nie uwzględnił zarzutów skargi. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został ustalony prawidłowo. Organ odniósł się do wszystkich zgromadzonych w aktach dowodów, ocenił je zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Ocena ta nie jest oceną dowolną. Sąd ją w całej rozciągłości podziela i nie znajduje argumentów za potrzebą uzupełniania materiału dowodowego Uzasadnienie decyzji w sposób jasny, klarowny i zupełny omawia zarówno stan faktyczny ustalony w oparciu o ocenę dowodów, jak tez analizuje przepisy prawa – materialnego i procesowego, które legły u podstaw wydania decyzji. Sąd nie dostrzega w takim działaniu organu nieprawidłowości Uzasadnienie pozwala bowiem prześledzić tok rozumowania organu, prawidłowość argumentacji i wnioskowania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z nieokazjonalnym przywozem paliwa, a w związku z tym nie było ono zwolnione z należności przywozowych, co skutkowało powstaniem z mocy prawa długu celnego w przywozie. Sąd nie stwierdził zatem, aby zaskarżona decyzja naruszała zarzucane w skardze przepisy prawa materialnego wskazane w ppkt g, h, i. Z kolei podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz ustawy o podatku od towarów i usług należy uznać za nieuprawnione, gdyż określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług nie było przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Nie doszło też do naruszenia przepisów proceduralnych. W ocenie sądu, stan faktyczny sprawy został wyjaśniony dostatecznie, by podjąć prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Wbrew zarzutom, ocena materiału dowodowego nie miała charakteru dowolnego a uzasadnienie decyzji spełnia wszystkie warunki wymienione w art. 210 § 4 o.p. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skargę należało zatem oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). dokument podpisany elektronicznie