VII SA/Wa 981/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Siwek, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., wydana w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej: Prawo budowlane), nakazał skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, wybudowanego na dachu budynku przy ul. [...] w [...] na działce nr ew. [...] z obr[...] po stronie wschodniej budynku, w postaci tablicy reklamowej (obecny nr identyfikacyjny [...]) o wymiarach ok. 12,0 x 3,0 m, zamontowanej na stalowej konstrukcji wsporczej. W wyniku wniesienia odwołania przez skarżącą [...]WINB wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r., którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że 26 marca 2015 r. upoważniony przedstawiciel PINB przeprowadził czynności kontrolne w sprawie nośnika reklamowego usytuowanego na dachu budynku przy ul. [...] w [...]. W trakcie czynności ustalono, iż na dachu pięciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego z dachem wielospadowym usytuowana jest reklama – nośnik reklamowy spółki [...] sp. z o.o. (nr identyfikacyjny [...]) z tablicą reklamową o wymiarach 12,0 m x 3,0 m, podświetlaną z zewnątrz. Tablica reklamowa mocowana jest do konstrukcji stalowej mocowanej na konstrukcji budynku w części dachu. W odpowiedzi na wezwanie organu powiatowego [...] (działająca w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]) przekazała kopię umowy najmu datowaną na 2 lutego 2006 r., która zawarta została z [...] S.A. (aktualnie [...] sp. z o.o.). Umową tą zezwolono najemcy na zainstalowanie na dachu budynku przy ul. [...] w [...] urządzenia reklamowego o wymiarach 12,0 m x 3,0 m przeznaczonego do celów reklamowych. Powyższa umowa zawarta została na 5 lat, z możliwością jej przedłużenia na czas określony w przypadku braku wypowiedzenia umowy przez strony. Zgodnie z widniejącymi w niej zapisami, wskazywana umowa obowiązuje również następów prawnych jej stron. 18 maja 2015 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...], załączające kopie dokumentów dot. nośników reklamowych znajdujących się w rejonie ulic [...] w [...]. W zakresie nośnika reklamowego skarżącej przekazano kopię zgłoszenia z 24 marca 2006 r. wraz z projektem budowlanym urządzenia reklamowego z marca 2006 r. autorstwa mgr. inż. B. D. W odpowiedzi na zapytanie organu powiatowego Prezydent [...] pismem z 17 sierpnia 2015 r. poinformował, iż budynek znajdujący się przy ul. [...] w [...] nie został ujęty w gminnej ewidencji zabytków (do ewidencji zabytków wpisany został budynek przedszkola o tym samym adresie), a także, że położony jest poza chronionym wpisem do rejestru zabytków układem urbanistycznym ul. Leszno. 21 września 2015 r. przeprowadzono kolejne czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, iż na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] w dalszym ciągu znajduje się wolnostojący nośnik reklamowy skarżącej o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 3 x 12 m. Oświetlenie nośnika nad tablicą reklamową jest nadwieszone nad ciągiem pieszych od strony ul. [...] (dz. ew. nr [...] obręb [...]). Decyzją PINB nr [...] z [...] grudnia 2017 r. nakazano skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci tablicy reklamowej (obecny nr identyfikacyjny – [...]) o wymiarach ok. 12,0 x 3,0 m, zamontowanej na stalowej konstrukcji wsporczej, oświetlonej 4 szt. lamp na wysięgnikach, wybudowanego na dachu budynku przy ul. [...] w [...] na działce nr ew. [...] z obr. [...], po stronie wschodniej budynku. Decyzją [...]WINB nr [...] z [...] lutego 2018 r. uchylono ww. decyzję organu powiatowego i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Upoważniony przedstawiciel PINB przeprowadził 9 maja 2018 r. oględziny nośnika, w trakcie których ustalono, że jego konstrukcja różni się od ujętej w projekcie z marca 2006 r., albowiem ma zmieniony rozstaw dwóch wewnętrznych podpór – ram poprzecznych, a także lokalizację tablicy "grilla" z blachy trapezowej z logo firmy i numerem nośnika z dołu tablicy na pomost roboczy. Mając na uwadze powyższe ustalenia PINB zakwalifikował obiekt usytuowany na dachu budynku przy ul. [...] w [...] jako budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu powiatowego realizacja nośnika będącego przedmiotem postępowania nie mieści się w pojęciu instalowania tablic i urządzeń reklamowych, na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie jest wymagane pozwolenie na budowę. PINB wskazał jednocześnie na fakt wykonania przez inwestora robót budowlanych w sposób odbiegający od dokonanego zgłoszenia poprzez zmianę rozstawu dwóch wewnętrznych podpór – ram poprzecznych oraz zmianę lokalizacji tablicy "grilla" z blachy trapezowej z logo firmy i numerem nośnika z dołu tablicy na pomost roboczy. W ocenie PINB brak było możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego obiektu objętego prowadzonym postępowaniem z uwagi na pozostawanie w niezgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Jak wskazał organ powiatowy, powyższy plan dopuszcza możliwość lokalizacji nośników o powierzchni reklamowej do 3m2 z jednej strony (§ 15 ust. 1 uchwały). Rozpoznając odwołanie skarżącej od decyzji z [...] października 2018 r. [...]WINB stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa. Podzielając ustalenia PINB co do zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako urządzenia reklamowego, na które wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, organ odwoławczy wskazał, że inwestor dokonał jedynie zgłoszenia zamiaru wykonania tego obiektu. Potwierdza to pismo Wydziału Architektoniczno-Budowlanego dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z [...] maja 2015 r., którym przekazano przyjęte 4 kwietnia 2006 r. zgłoszenie [...] S.A. (aktualnie [...] sp. z o.o.) z 24 marca 2006 r., dotyczące zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego o wymiarach 12 m x 3 m na budynku przy ul. [...] w [...] dz. ew. nr [...], obręb [...]. Do zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. W myśl przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania zgłoszenia zasadą było, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Wyjątki od tej zasady, wymienione w art. 29-31 Prawa budowlanego, powinny być w związku z tym interpretowane ściśle. Jednym z tych wyjątków było wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), które wymagało jedynie zgłoszenia. Natomiast pozwolenia na budowę na zasadach ogólnych wymagała budowa wolnostojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest budowlą. Budowa tego rodzaju obiektu wymagała pozwolenia na budowę, bowiem nie korzystała ze zwolnienia wskazanego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przeprowadzone w sprawie czynności kontrolne potwierdziły, że przedmiotowe urządzenie reklamowe posiada konstrukcje stalową, składającą się z tablicy reklamowej zamontowanej na podporach. Tablica ta mocowana jest do konstrukcji stalowej mocowanej na konstrukcji budynku w części dachu. A zatem nie ulega wątpliwości, że konstrukcja wsporcza została tak wykonana, aby stanowić skuteczne oparcie dla czynników atmosferycznych. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że dla określenia trwałego związania nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika, w jakiej tego dokonano. Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Zważywszy zatem na wymiary i ciężar przedmiotowego urządzenia reklamowego, jego ustawienie w określonym miejscu stanowi roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę. W wyniku tych prac budowlanych powstał "od podstaw" w określonym miejscu obiekt budowlany trwale związany z konstrukcją dachu budynku, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 Prawa budowlanego, dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji oraz bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego. W ocenie [...]WINB przedmiotowy nośnik reklamowy, w skład którego wchodzi znacznych rozmiarów i znacznego ciężaru konstrukcja wsporcza, stanowiąca wraz z zainstalowaną do tej konstrukcji tablicą budowlaną i techniczno-użytkową całość nie może zostać zaliczony do kategorii urządzeń reklamowych, o jakich jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie [...]WINB wykonane roboty budowlane nie mogą być potraktowane jako instalacja, gdyż swym zakresem znacznie przekraczają pojęcie " instalacji", o jakim jest mowa w ww. przepisie. Organ podkreślił, że w celu wykonania instalacji trzeba było najpierw wybudować konstrukcję wsporczą, stanowiącą oparcie dla omawianego urządzenia reklamowego. Oznacza to, że dopiero po wykonaniu konstrukcji wsporczej mógł nastąpić montaż tablicy reklamowej. Wielkość, masa urządzenia reklamowego, sposób jego posadowienia, który musi być odporny na czynniki zewnętrzne, a także konieczność uprzedniego zbudowania konstrukcji wsporczej wskazują, że realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego znacznie wykracza poza pojęcie instalacji. W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy potwierdził zrealizowanie przez inwestora urządzenia reklamowego w sposób odbiegający od przyjętego w złożonym zgłoszeniu. Projekt przewidywał wykonanie "grilla" tablicy reklamowej bezpośrednio pod tablicą reklamową a przed pomostem oraz składaną balustradą (przekrój pionowy), a także czterech podpór rozstawionych wobec siebie w równej odległości 3,4 m (rzut dachu). Jak wynika z protokołu oględzin nr [...] z [...] maja 2018 r. oraz załączonej do niego dokumentacji zdjęciowej zmianie uległ rozstaw dwóch wewnętrznych podpór – ram poprzecznych (podpory rozstawione w różnej od siebie odległości), a także zamieniono lokalizację tablicy "grilla" z blachy trapezowej z logo firmy i numerem nośnika z opisywanego dołu tablicy na pomost roboczy. Inwestor wykonał zatem obiekt budowlany odbiegający od założeń zawartych w przedłożonej dokumentacji projektowej. Następnie [...]WINB wskazał, że skuteczne zgłoszenie wniesione do organu administracji architektoniczno-budowlanej, dotyczące budowy obiektu, na który wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z badania takiej inwestycji pod względem zgodności z przepisami prawa oraz aktualnie obowiązującymi przepisami planistycznymi. Posiadanie przez inwestora skutecznego zgłoszenia wpływa jedynie na tryb procedowania, bowiem nie mogąc zarzucić inwestorowi ewidentnej samowoli budowlanej, postępowanie należały prowadzić w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego. Wobec powyższego organ powiatowy był upoważniony do podjęcia stosownych działań w trybie art. 51 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego z uwagi na fakt wykonania przez inwestora wszystkich robót budowlanych, bowiem wykazanie wykonania robót budowlanych niezgodnie ze skutecznym zgłoszeniem skutkuje badaniem w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego danej inwestycji pod kątem zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami planistycznymi. Jedynie więc wykonanie nośnika reklamowego zgodnie z dokonanym skutecznym zgłoszeniem powoduje po stronie organu obowiązek weryfikacji obiektu pod kątem przepisów planistycznych z daty zgłoszenia. W niniejszej sprawie zachodzi jednak ten pierwszy przypadek. Zgodnie z § 15 pkt 1 Uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] ustala się następujące zasady rozmieszczania reklam i nośników reklamowych – nie stanowiących integralnej części budowli objętej zatwierdzonym projektem budowlanym: dopuszczenie nośników reklamowych o powierzchni reklamowej do 3 m2 z jednej strony. Przedmiotowy nośnik reklamowy posiadając powierzchnię ekspozycyjną ok. 36 m2 znacznie przekracza dopuszczalną wielkość, co wyklucza możliwość wdrożenia procedury naprawczej. W ocenie [...]WINB organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie PINB wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy jak również dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.). Argumenty przedstawione przez skarżącą w odwołaniu nie wnoszą, zdaniem [...]WINB, istotnych elementów do sprawy i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania [...]WINB wskazał, że w sytuacji, kiedy inwestor zrealizuje obiekt w sposób odbiegający od przyjętego w złożonym zgłoszeniu w procedurze naprawczej (art. 50-51 ustawy Prawo budowlane) organy nadzoru budowlanego badają zgodność obiektu z przepisami obowiązującymi na dzień prowadzenia postępowania naprawczego, a nie w dacie dokonania zgłoszenia. Tak więc w sprawie tej bez znaczenia pozostaje fakt, iż przedmiotowy nośnik został wybudowany w okresie poprzedzającym wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym jest usytuowany. [...]WINB wskazał także na niezasadność stawianych zarzutów w zakresie terminowości prowadzenia przez PINB postępowania, tj. niezałatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy od daty jej wszczęcia. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, po przekazaniu przez [...]WINB sprawy do ponownego rozpoznają zawiadomieniem z 10 kwietnia 2018 r. poinformowano strony o kontynuacji prowadzonego postępowania administracyjnego (a nie, jak błędnie wskazuje skarżąca, o jego wszczęciu) oraz przysługującym prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także zapoznania się z aktami sprawy, sporządzenia z nich notatek oraz fotokopii. Następnie zawiadomieniem z 11 kwietnia 2018 r. poinformowano strony o zaplanowanej na 9 maja 2018 r. wizji w sprawie zgodności z projektem budowlanym zrealizowania będącego przedmiotem rozpoznania nośnika reklamowego. Czynności przeprowadzone zostały przez upoważnionego przedstawiciela organu powiatowego w tym dniu. Kolejno 21 maja 2018 r. ponownie poinformowano strony o prowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie oraz przysługujących im prawach, zaś 7 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami prowadzonego postępowania oraz wykonał ich fotokopie. PINB wydał decyzję [...] października 2018 r. Biorąc pod uwagę powyższe nie sposób podzielić wyrażonego przez skarżącą poglądu, iż pomiędzy zawiadomieniem o kontynuacji postępowania z 10 kwietnia 2018 r. a wydaniem w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia administracyjnego organ nie podejmował żadnych czynności. Wobec powyższego [...]WINB uznał, że decyzję PINB, jako prawidłową, należało utrzymać w mocy. Skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosła [...] sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: - art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, będących konsekwencją nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegających na przyjęciu, że nośnik reklamowy będący przedmiotem postępowania jest obiektem wolnostojącym i trwale związanym z gruntem, w sytuacji gdy nośnik znajduje się na dachu budynku i w żaden sposób nie oddziałuje na powierzchnię gruntu, zatem nie można przyjąć, że jest z nim związany, a także że skarżąca dokonała zmiany rozstawu odległości ram poprzecznych tablicy reklamowej, w sytuacji gdy w projekcie budowlanym nie określono precyzyjnie tej odległości, zatem nie można stwierdzić, że doszło do jakiegokolwiek odstępstwa od projektu budowlanego w tym zakresie; a także poprzez dokonanie błędnej oceny dowodu z oględzin przeprowadzonych 9 maja 2018 roku i uznanie tego dowodu za wiarygodny oraz przydatny dla ustalania stanu faktycznego sprawy w sytuacji, gdy dowód ten został przeprowadzony z poziomu gruntu, czyli około 20 metrów niżej niż znajduje się nośnik reklamowy, co w ocenie skarżącej wyklucza prawidłową ocenę konstrukcji nośnika reklamowego w oparciu o ten dowód; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niepełny, ograniczony wyłącznie do powtórzenia błędnej argumentacji organu I instancji; - art. 8 § 1 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez podważenie skuteczności zgłoszenia z 24 marca 2006 r. w sytuacji gdy jednocześnie organ II instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że zgłoszenie to (co do którego nie wniesiono sprzeciwu) było skuteczne oraz pomimo iż zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jest rozstrzygnięciem ostatecznym, a zatem jego uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności jest możliwe wyłącznie w przepadkach przewidzianych w przepisach k.p.a. lub innych przepisach szczególnych - art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, polegające na zaniechaniu odniesienia się przez organ II instancji do części zarzutów odwołania; - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nośnik reklamowy będący przedmiotem postępowania nie jest ani obiektem wolnostojącym, ani trwale związanym z gruntem, zatem nie może być uznany za budowlę w rozumieniu tego przepisu, - art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie pojęcie "instalacja" ogranicza się do urządzeń reklamowych o niewielkich gabarytach i nieposiadających własnej konstrukcji w sytuacji, gdy przepis powyższy takiego ograniczenia nie zawiera, - art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu okoliczności, że przepis ten uprawnia organ nadzoru budowlanego do badania zgodności inwestycji z przepisami planistycznymi obowiązującymi w dacie wydania decyzji rozbiórkowej wyłącznie w sytuacji, gdy stwierdzone odstępstwo od projektu budowlanego miało charakter istotny w rozumieniu przepisu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Skarżąca podkreśliła, że z punktu widzenia zasad logiki i praw fizyki nie jest możliwe, aby obiekt budowlany znajdujący się na innym obiekcie budowlanym mógł być uznany za wolnostojący. Cechą obiektów wolnostojących jest ich odrębność od wszelkich innych obiektów, samodzielność w rozumieniu fizycznym. Ponadto, zdaniem skarżącej, wobec zaakceptowania zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie do pogodzenia z zasadą praworządności oraz ochrony praw słusznie nabytych jest próba podważenia tego zgłoszenia przez organ nadzoru budowlanego. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutowi skarżącej spółki organ przyjął prawidłową interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Z dołączonego do zgłoszenia projektu budowlanego wynika, że projektowane urządzenie reklamowe składa się z tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12,0 m x 3,0 m i masie 800 kg mocowanej do rusztu stalowego za pomocą zaczepów. Według projektu urządzenie jest mocowane do konstrukcji wsporczej o wymiarach 12,4 x 6,3 m, wykonanej ze słupów stalowych, opartej na ścianach nośnych poddasza budynku ( nad stropem ) w wykutych uprzednio otworach. Całkowita wysokość nośnika wraz z pomostem obsługowym wynosi 5,5 m. Zważywszy na wymiary i ciężar przedmiotowego urządzenia reklamowego oraz jego ustawienie w określonym miejscu za pomocą urządzeń budowlanych stanowi zdaniem sądu roboty budowlane ( budowę ) w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymagające pozwolenia na budowę. W wyniku prac budowlanych powstaje " od podstaw" w określonym miejscu obiekt budowlany trwale związany z istniejącym obiektem budowlanym posiadający solidną konstrukcję stalową, o znacznych gabarytach, trwale powiązaną z podłożem, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (...). Sporny obiekt zgłoszony przez skarżącą jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno - użytkową całość. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego na realizację tego obiektu wymagane jest pozwolenie na budowę. Budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w dacie dokonanego zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust 2 pkt. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w 2006 r zgłoszeniem objęte były jedynie roboty budowlane polegające na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Realizacja przedmiotowego nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych". Instalacja może dotyczyć robót budowlanych polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji lub ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie – robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Instalowanie urządzeń reklamowych dotyczy tych robót, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 11.09.2008, II OSK 982/07 ). Ponadto zgodnie z powołanym wyrokiem " wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane jak np. konstrukcja nośna bez względu na to gdzie ta konstrukcja nośna została wykonana przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu jako całości w tym miejscu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego". Z powyższych względów nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że wszystkie urządzenia reklamowe są objęte dyspozycją art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego i wymagają jedynie zgłoszenia. Urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego to urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, które są jednak urządzeniami stosunkowo lekkimi, przenośnymi o małych gabarytach. Wbrew zarzutom skarżącej, aby zgłoszenie było skuteczne musi dotyczyć robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest tylko zgłoszenie, a nie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W przeciwnym wypadku takie zgłoszenie może być jedynie próbą obejścia prawa. Organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, iż w sytuacji gdy inwestor błędnie dokonał zgłoszenia, a organ wadliwie zaniechał wniesienia sprzeciwu zastosowanie w sprawie powinien znaleźć tryb wynikający z art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Prowadząc postępowanie legalizacyjne we wskazanym trybie organ nadzoru budowlanego stosuje przepisy aktualnie obowiązujące, w tym przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Przepis § 15 ust. 1 wyżej wymienionej uchwały dopuszcza możliwość lokalizacji nośników o powierzchni reklamowej do 3m2 z jednej strony. Przedmiotowy nośnik reklamowy nie spełnia wymogów wynikających z obowiązującego miejscowego planu gdyż istniejąca wielkość powierzchni reklamowej wynosi wynosi 36 m2 przy dopuszczalnej 3m2, w związku z czym brak jest prawnej możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Zarzuty skarżącej spółki nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcia. Skarżącej spółce nie można zarzucić samowoli budowlanej w sytuacji gdy błędnie dokonała zgłoszenia zamiast złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a organ wadliwie zaniechał wniesienia sprzeciwu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że inwestor nie uzyskał wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a przeszkodą do prowadzenia postępowania legalizacyjnego jest sprzeczność zrealizowanej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów nadzoru budowlanego i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 11