VII SA/Wa 1359/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (spr.), Protokolant st. referent Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi E. B. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga E. B. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia w [...]. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z [...] lutego 2019 r. Nr [...] Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla [...] Sp. z o.o. Oddział [...] w [...] (dalej: inwestor) na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia θ 63 i θ 40 PE na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obr. [...] w [...] - w celu zasilania budynków jednorodzinnych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły E. B. i M. M. (dalej: skarżące, strony), wnosząc o zmianę przebiegu gazociągu na działkach nr [...] i nr [...] w ten sposób, aby projektowana sieć gazowa przy działce nr [...] przeprowadzona była na działce nr [...], a nie na działce nr [...]. Skarżące podniosły, że zachodzą przesłanki naruszenia granic ich działki nr [...], o czym informowały organ I instancji pismem z 22 stycznia 2019 r. Ponadto poddały w wątpliwość, czy działka nr [...] powinna przejść z mocy prawa na własność Gminy [...], która nie realizuje planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania skarżących, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 p.b., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 p.b. oraz art. 32 pkt 1 i 2 p.b. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 p.b., spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy również zagrożenia dla działek sąsiednich Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie oraz uzgodnienia. Planowa inwestycja jest zlokalizowana na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dlatego [...] sierpnia 2018 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda odniósł się do zarzutów odwołania, które są powieleniem zarzutów wnoszonych przez strony w toku postępowania przed Starostą. W odpowiedzi na żądanie skarżących przesunięcia (zmiany lokalizacji) planowanej inwestycji, pismem z 31 stycznia 2019 r. projektant udzielił szczegółowych wyjaśnień, że przedmiotowy gazociąg nie wpłynie negatywnie na działki stron i że projektowana odległość od działki nr [...] jest zgodna z przepisami. W związku z tym nie ma możliwości innej lokalizacji trasy projektowanego gazociągu. Dodatkowo zauważył, że skarżące w akcie notarialnym ustanowiły służebność przesyłu na rzecz inwestora bez zastrzeżeń co do lokalizacji gazociągu. Wojewoda zauważył, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania, ani też do zmiany proponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli są one zgodne z wytycznymi zawartymi w ustawie p.b. oraz w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, a taka sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji. Organ odwoławczy uznał ponadto, że zaprojektowane prace zostały wykonane z poszanowaniem interesu osób trzecich. W niniejszej sprawie nie występuje prawne ograniczenie w sposobie zagospodarowania nieruchomości należących do skarżących, lecz tylko (wskazywana przez nie) uciążliwość. Planowa inwestycja jest zgodna z prawem, a ewentualne niedogodności czy też uciążliwości stanowią podstawę do roszczeń cywilnoprawnych. W ocenie Wojewody realizacja zamierzonej inwestycji spowoduje niekorzystne skutki dotyczące naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Okoliczności podnoszone przez skarżące nie podważają więc legalności zaskarżonej decyzji. Wojewoda stanął na stanowisku, że żadne przepisy prawa nie mogą zakazać realizacji inwestycji w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich obowiązków nałożonych przepisami prawa. Zwrócił uwagę na przepisy art. 4 p.b. (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami) oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. (właściciel działki sąsiadującej z działką inwestora ma prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności). Jednak ochrona osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosły skarżące, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosły, że projektowana sieć gazowa na działce nr [...] zlokalizowana jest bardzo blisko granicy działki nr [...]. Wskazały na nieprawidłowości na etapie wydzielania przez geodetę z ich działki nr [...] pasa gruntu o szerokości 3 m na poszerzenie ulicy [...], podczas gdy właściciel działki po drugiej stronie – nr [...] oddał mniej niż 3 m na ten cel. Wskazywały również na bezprawne przejęcie przez Gminę [...] ich działki nr [...]. Jednocześnie wniosły o odsunięcie planowanej sieci gazowej na działce nr [...] od granicy z działką nr [...]. Wskazały, że gdyby w czasie ustanawiania służebności przesyłu wiedziały, że droga stanowiąca działkę nr [...] pozostanie nadal ich własnością, nie zostanie przejęta przez Gminę na własność, udzieliłyby służebności w odległości co najmniej 3 m od północno-wschodniej granicy działki nr [...], a nie jak w chwili obecnej w odległości 1 m. Wówczas przestrzeń 2 metrów od ich działki miałyby na zagospodarowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, że w niniejszym postępowaniu tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. W przedmiotowej sprawie Wojewoda w zaskarżonej decyzji zbadał zamierzenie inwestycyjne inwestora pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. wskazuje, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy architektoniczno-budowlane obu instancji prawidłowo uznały, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r. poz. 640) oraz z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odwoławczy ocenił, że kontrolowany projekt budowlany został sporządzony zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935 j.t.). Dokonując kontroli zamierzenia inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w projekt budowlany, narzucając inwestorowi rozwiązania techniczne. Należy zgodzić się z Wojewodą, że inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych inwestycji. W aktach administracyjnych sprawy widnieje również oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożone zgodnie z art. 32 ust. 4 p.b. pod rygorem odpowiedzialności karnej. Prawo do dysponowania przez inwestora wskazanymi we wniosku o pozwolenie na budowę działkami wynika ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych. Natomiast właścicielem działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...] jest Gmina [...], współwłaścicielami działki nr [...] są skarżące, natomiast właścicielem działki nr [...] jest A. D. Inwestor zaprojektował sieć gazową średniego ciśnienia częściowo w gminnych działkach drogowych (ul. [...]) oraz w działce nr [...] należącej do skarżących, która stanowi prywatną drogę dojazdową. Aby umożliwić przeprowadzenie sieci gazowej przez działkę nr [...] strony ustanowiły na rzecz inwestora służebność przesyłu, spisując w tym zakresie akt notarialny w dniu [...] maja 2016 r., Rep. [...] nr [...]. Z tego aktu wynika, że służebność przesyłu ustanowiona jest na czas nieoznaczony, a jej zakres wykonywania ogranicza się do pasa gruntu o szerokości 1 m na całej długości działki, nie bliżej niż 1 m od północno-wschodniej granicy działki nr [...], wzdłuż trasy przebiegu projektowanej sieci gazowej (§ 3 aktu notarialnego okazanego przez skarżące na rozprawie w dniu 17 października 2019 r., protokół rozprawy k. 51). W toku postępowania wyjaśniającego strony zgłaszały wątpliwości co do przebiegu trasy gazociągu, na które odpowiedział projektant A. Z. w piśmie z 31 stycznia 2018 r. Z treści tego pisma wynika, że trasa gazociągu została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz sztuką budowlaną, nie wpływa negatywnie na działki skarżących, jest zlokalizowany w odległości 1 m od granicy z działką stron nr [...], zgodnie z § 10 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Przebieg przedmiotowego gazociągu jest również zgodny z § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r poz. 1409 ze zm.), z którego wynika, że umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi, a także nie może wpływać negatywnie na system korzeniowy drzew rosnących w pasie drogowym. Jak wynika z akt sprawy projektant zapewnił sprawdzenie projektu budowlanego budowy gazociągu przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.). W tym miejscu należy zauważyć, że organ architektoniczno-budowlany nie jest kompetentny do badania merytorycznej strony dokumentacji, w szczególności takiej, która wymaga wiedzy specjalistycznej, wykonania pomiarów czy obliczeń, ponieważ tym zajmują się konkretni specjaliści posiadający odpowiednie uprawnienia do sporządzenia i wystawienia danej oceny technicznej. W prawie budowlanym obowiązuje bowiem zasada, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz sprawdzający projekt (por. np. wyroki WSA w Warszawie z 28 listopada 2018 r., VII SA/Wa 1547/18, z 26 lutego 2019 r., VII SA/Wa 1765/18, publ. CBOSA). W związku z powyższym zarzuty skargi dotyczące trasy przebiegu gazociągu nie zasługują na uwzględnienie. Skarżące już w dacie ustanawiania służebności przesyłu miały świadomość, że będzie on przebiegał w pasie 1 m na całej długości ich działki drogowej nr [...]. Aktualne niezadowolenie z treści aktu notarialnego sformułowane w skardze nie może być w żadnym razie skuteczne w przedmiotowej sprawie. Tak samo ocena skarżących, że działka nr [...] została bezprawnie przejęta przez Gminę [...] nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji; ta kwestia powinna być wyjaśniona przez skarżące w innym postępowaniu. W ocenie Sądu skarżące nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu przebiegu gazociągu w ulicy [...] (działki nr [...], [...], [...] i [...]), bowiem stanowią one własność Gminy [...], a – jak już wyżej wskazano – to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych. Natomiast jeśli projektowana inwestycja (zgodna z wolą inwestora) mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania obiektów wyznaczonych przepisami prawa, wówczas nie można odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. Fakt, że skarżące nie zgadzają się z rozstrzygnięciem nie oznacza, że jest ono wadliwe. Sąd jednocześnie podziela stanowisko Wojewody, że strony nie wskazały na żaden taki swój interes prawny, który poprzez zrealizowanie przedmiotowej inwestycji mógł zostać naruszony. Przede wszystkim gazociąg wprawdzie przebiega częściowo przez ich działkę nr [...] (droga), ale jedynie w pasie gruntu, co do którego aktem notarialnym ustanowiono służebność przesyłu. Nie został więc naruszony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. (zaprojektowanie gazociągu przy zapewnieniu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich). W ocenie Sądu, uzasadnione interesy osób trzecich należy oceniać w sposób obiektywny, kierując się przede wszystkim normami regulującymi proces inwestycyjny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Dodatkowo należy uwzględnić treść art. 4 p.b., z którego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyrok NSA z 20 października 2017 r., II OSK 267/16, publ. Lex nr 2465918). Mając powyższe na uwadze Sąd, po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się naruszenia przez Wojewodę przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy (tj. przepisów p.b., w tym przepisów techniczno - budowlanych, jak i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), ani naruszenia przepisów procesowych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a.