I OW 100/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku I. i J. M. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Środowiska a Prezydentem Miasta [...] W. o wskazanie organu właściwego do przystąpienia do ostatecznej umowy notarialnej przeniesienia użytkowania wieczystego działki nr [...] w W. – W. przy ul. [...], róg [...] postanawia: odrzucić wniosek UZASADNIENIE Pismem z dnia 25 sierpnia 2008 r. I. i J. M. wnieśli o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Środowiska a Prezydentem Miasta [...] W. wnosząc o wskazanie organu właściwego do przystąpienia do ostatecznej umowy notarialnej przeniesienia użytkowania wieczystego działki nr [...] położonej w W. – W. przy ul. [...], róg [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na mocy art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygając spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego następuje w drodze postanowienia, przez wskazanie organu właściwego do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej. Przechodząc do złożonego w niniejszej sprawie wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany był zbadać jego dopuszczalność. Merytoryczne rozpoznanie wniosku jest możliwe dopiero wtedy, gdy wniosek jest dopuszczalny (por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OW 25/05, ONSAiWSA 2006/1/5). Dopuszczalność ta jest oceniana w świetle pozytywnego wymogu sformułowanego w art. 64 § 2 p.p.s.a. oraz braku negatywnych przesłanek dopuszczalności określonych w art. 58 § 1 i 2 p.p.s.a. Badając dopuszczalność wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stwierdzić należy, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest niedopuszczalny. Przedmiotem żądania wnioskujących jest bowiem wskazanie organu właściwego do przystąpienia do ostatecznej umowy notarialnej przeniesienia użytkowania wieczystego, w oparciu o umowę przedwstępną sprzedaży z dnia 15 października 1997 r., którą to umową Ośrodek Badawczo Rozwojowy Techniki Geologicznej w W. zobowiązał się przenieść na I. i J. M. użytkowanie wieczyste działki nr [...]. Zobowiązania wynikające z niewykonania umowy cywilnoprawnej nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, co oznacza, że nie można doszukiwać się podstaw do wskazania organu właściwego do spełnienia żądania wnioskodawców. Kwestie te nalezą do właściwości sądów powszechnych. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do odrzucenia wniosku określona w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bowiem wniosek jest niedopuszczalny ze względu na brak przedmiotu sprawy, możliwej do załatwienia przez organy administracji w formie podlegającej kontroli sądu administracyjnego. Spór kompetencyjny, co do zasady, zachodzi w rozstrzyganiu konkretnej sprawy przez organ administracji i jako taki winien podlegać załatwieniu w drodze aktu administracyjnego, bądź w innej prawnej formie działania, podlegającej kontroli sądu administracyjnego, tymczasem sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a wobec tego nie jest dopuszczalne orzekanie w tej sprawie przez sąd administracyjny. Ubocznie należy wskazać, że spór kompetencyjny powstaje w sytuacji, gdy dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny), i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, w której jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy. Oznacza to, że nie może być uznana za spór kompetencyjny żądanie wskazania organu właściwego w przypadku, gdy sprawa nie została skutecznie przekazana do innego organu administracji publicznej w trybie art. 65 § 1 k.p.a. przez organ, który uznał się za niewłaściwy. Powstanie sporu w rozumieniu art. 22 § 2 k.p.a. nie następuje w każdym przypadku wystąpienia rozbieżności stanowisk pomiędzy organami administracji publicznej odnośnie przysługującej im właściwości do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej. Niezgodność poglądów co do tego, kto ma rozpatrzyć wniosek strony musi zostać wyrażona przez organy pozostające w sporze kompetencyjnym (w znaczeniu prawnym) w formie postanowienia, którym organ uznający swoją niewłaściwość przekazuje podanie innemu organowi. Niezachowanie przez organ administracji publicznej formy przekazania podania w drodze postanowienia na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. wyłącza możliwość powstania sporu kompetencyjnego. Żaden z organów nie wydał w sprawie postanowienia o przekazaniu wniosku organowi właściwemu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy należało uznać, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a.