IV SAB/Wa 1087/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczona tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W piśmie z dnia 18 czerwca 2019 r., S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania zezwolenia na pracę I. C. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując m.in., że skarżący nie złożył ponaglenia do organu II. instancji przed wniesieniem skargi. W piśmie z dnia 3 października 2019 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujące środki zaskarżenia. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 października 2019 r., jednak pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej Ppsa), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie służy prawo do wniesienie ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1, przy czym stosownie do treści § 3 pkt 2 tego przepisu ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, brak było podstaw do uznania, że skarżąca poprzedziła wniesienie skargi na bezczynność wymaganym środkiem zaskarżenia. Również skarżąca, mimo stosownego wezwania, nie wykazała, że przed wniesieniem skargi skorzystała z przysługującego środka zaskarżenia. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.