IV SA/Wa 2850/17

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Michał Majcher po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze sprzeciwu A. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psa postanawia: przyznać A. P. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE W dniu 30 listopada 2017 r. (data nadania) A. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie z jego sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] uchylającej decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] września 2017 r. o czasowym odebraniu psa i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji. W złożonym na urzędowym formularzu wniosku Skarżący podał, że jest osobą niewidomą, niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji, utrzymuje się z renty w wysokości 1248 zł netto, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie ma wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych, zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym o powierzchni 47 m2. Ponosi comiesięczne wydatki na czynsz, media, wywóz śmieci. Rozpoznając powyższy wniosek Referendarz sądowy miał na uwadze, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. A. P., jak oświadczył, jest osobą niewidomą, niezdolną do samodzielnej egzystencji, utrzymującą się z renty w wysokości 1248 zł. Jak wskazał ponosi comiesięczne stałe koszty związane z utrzymaniem mieszkania komunalnego, ponadto nie posiada żadnych oszczędności. Na obecnym etapie postępowania został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Kwota ta stanowi zatem 1/6 miesięcznego dochodu Skarżącego. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, ubranie, czy eksploatacja domu należy stwierdzić, że uzyskiwany przez niego dochód nie pozawala na wygospodarowanie dodatkowych środków. Skarżący jako osoba niewidoma ma również bardzo ograniczone możliwości zarobkowe. Z uwagi na to, że Wnioskodawca nie dysponuje oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, należy stwierdzić, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Wobec tego spełnione zostały przesłanki umożliwiające przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.