II SAB/Wr 211/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis, Sędzia WSA Adam Habuda, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi G. M. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych); V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarżąca (G. M.), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła w dniu [...] skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – złożonego [...]. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 wraz z późń. zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie miesiąca; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2.000 złotych; 5) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz 6) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że [...] skarżąca wniosła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. W tej samej dacie została poinformowana przez Wojewodę, że: przewidywany termin zakończenia wszczętego postepowania ustala się na dzień [...], a w trakcie procedowania wniosku (do dnia nabycia przyszłej decyzji przymiotu ostateczności) jej pobyt na terytorium Polski uważa się za legalny. Dnia [...] Wojewoda wezwał skarżącą do nadesłania w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego wezwania 4 sztuk aktualnych fotografii, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Dnia [...] organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Tego samego dnia osobnym pismem poinformowano wnioskodawczynię, że przewidywany termin zakończenia postepowania uległ zmianie (skróceniu) i jest to [...]. Jednocześnie wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 14 dni następujących dokumentów: aktualnego zameldowania w miejscu pobytu, zaświadczenia ZUS potwierdzającego zgłoszenie cudzoziemca do obowiązkowego ubezpieczenia społecznego oraz przesyłania na bieżąco do zakończenia postepowania miesięcznych raportów ZUS męża wnioskodawczyni. Dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu poinformował Wojewodę, że z posiadanych informacji nie wynika, aby pobyt wnioskodawczyni na terytorium RP stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dnia [...] skarżąca przesłała organowi brakujące dokumenty o które wnioskował [...]. W dniach: [...], [...], [...] oraz [...] skarżąca przesyłała organowi kolejne, aktualne dokumenty z ZUS-u ukazujące sytuację jej męża w odniesieniu do podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Dnia [...] profesjonalny pełnomocnik skarżącej złożył ponaglenie na działanie organu. Dnia [...] wywiedziono przedmiotową skargę. Dnia [...] Wojewoda przekazał ponaglenie do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców uznając je za uzasadnione. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który po początkowym podejmowaniu niektórych czynności w sprawie, od [...] do [...] pozostawał w sprawie bezczynny nie podejmując w sprawie jakichkolwiek czynności, znacząco przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania oraz błędny sposób postępowania sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak też z art. 2 Konstytucji RP (zasadą demokratycznego państwa prawa), art. 30 (godnością człowieka) i art. 37 ust. 1 Konstytucji RP (korzystaniem z wolności i praw konstytucyjnych przez cudzoziemców) Sąd uznał, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Wojewodę do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu opieszałości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Tym samym Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 2.000 zł jest wygórowana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).