II OSK 2356/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Protokolant asystent sędziego Dominika Sasin - Knothe po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 292/12 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 292/12 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty D. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] zgłaszającą sprzeciw w sprawie robót budowlanych zgłoszonych w dniu [...] listopada 2010 r. obejmujących [...]. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Starosta D., po dokonaniu przez skarżącą zgłoszenia robót budowlanych mających polegać na montażu antenowej konstrukcji wsporczej na dachu budynku przemysłowego zlokalizowanego w P. przy ul. [...], wniósł sprzeciw. Organ uznał, iż inwestor błędnie przyjął, że wymienione roboty zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy ich zakres prowadzi do powstania nowego obiektu budowlanego, stanowiącego całość techniczno-użytkową. Po rozpatrzeniu odwołania spółki Wojewoda Podkarpacki, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i wniósł sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na montażu antenowej konstrukcji wsporczej na istniejącym budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 446/11 uchylił tę decyzję. W uzasadnieniu sąd stwierdził, że w sytuacji, kiedy upłynął trzydziestodniowy termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm., dalej jako p.b.), organ powinien ograniczyć się do rozstrzygnięcia o utrzymaniu decyzji o sprzeciwie w mocy lub o uchyleniu takiej decyzji i umorzeniu postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Podkarpacki zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Starosty D. zgłaszającą sprzeciw w sprawie robót budowlanych, ponieważ inwestor dokonał błędnej kwalifikacji ww. robót budowlanych, jako zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Wojewoda wskazał, że analiza dokonanego zgłoszenia wykazała, że roboty budowlane wykraczają poza formułę "instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych", a przez to nie mogły podlegać zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 2 okt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3b p.b. Organ wskazał, że z projektu montażu antenowej konstrukcji wsporczej, dołączonego do zgłoszenia inwestora, wynika, iż projektowana konstrukcja wsporcza (maszt antenowy) zostanie zakotwiczona do projektowanych bloków żelbetonowych o wymiarach 28 cm x 48 cm (2 szt.) oraz o wym. 35 x 40 cm (4 szt). Projektowane bloki żelbetonowe będą zakotwione do zewnętrznych ścian konstrukcyjnych budynku oraz wieńców. Określone w projekcie roboty budowlane wskazują, że roboty objęte zgłoszeniem spółki polegają nie tylko na instalacji urządzenia – antenowej konstrukcji wsporczej na obiekcie budowlanym, ale również na zamiarze przebudowy części tego obiektu. Organ odwoławczy wskazując na art. 3 ust. 7a p.b. stwierdził, że przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wojewoda wyeksponował, że wykonywanie ww. bloków żelbetonowych jako nowych elementów konstrukcyjnych zmieni parametry techniczne przedmiotowego budynku, w związku z czym mamy w tym przypadku do czynienia z przebudową obiektu budowlanego. Ponieważ definicja przebudowy obiektu nie mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego realizacja robót budowlanych określonych w zgłoszeniu inwestora powinna być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę. W skardze na tę decyzję spółka wniosła o uchylenie w całości jej i poprzedzającej ją decyzji, stwierdzenie, że decyzje obydwu instancji nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Spółka zarzuciła Wojewodzie naruszenie: a) art. 3 pkt 7a w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., poprzez jego zastosowanie i uznanie, ze prace planowane w ramach zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego stanowią przebudowę części budynku wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, b) art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b p.b., poprzez jego niezastosowanie do całości prac objętych zgłoszeniem oraz c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 7a i art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., poprzez niedostateczne wyjaśnienie, w jaki sposób oraz w jakim zakresie w ocenie organu II instancji planowany sposób montażu instalacji na dachu budynku zmieni jego parametry techniczne w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b., ani też jakie dokładnie parametry techniczne mają ulec zmianie, d) art. 11 i 12 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, którą Wojewoda uznał uprzednio za wadliwą w sposób wykluczający jej pozostawanie w obiegu prawnym oraz poprzez wydanie decyzji uzasadnionej merytorycznie w sposób identyczny jak poprzednia decyzja Wojewody, która została uchylona mocą wyroku WSA w Rzeszowie, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły Wojewodę Podkarpackiego do naruszenia przepisu: e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. oraz art. 15 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego sprzeciwu organu I instancji, przy jednoczesnej zmianie jego podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. Sąd wskazał, że prowadzenie robót tylko na podstawie zgłoszenia jest wyjątkiem od zasady uzyskania pozwolenia na budowę i powinien on być traktowany ściśle. Sąd wskazał, że z akt postępowania wynika, iż zgłoszenie dotyczyło wykonania robót budowlanych polegających na montażu antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 17,3 m na części powierzchni dachu budynku przemysłowego. Z załączonego do wniosku opisu technicznego projektu montażu antenowej konstrukcji wsporczej wynika, że planowane roboty obejmują m.in. zakotwienie projektowanej pod urządzenia techniczne ramy stalowej poprzez warstwy poziomujące za pomocą kotew do projektowanych bloków żelbetowych. Projektowane bloki żelbetowe należy zakotwić w zewnętrznych ścianach konstrukcyjnych budynku oraz wieńców. W dalszej części opisu technicznego wskazano: "Po zmontowaniu elementów na ziemi, konstrukcja za pomocą dźwigu zostanie umieszczona na dachu budynku a tam zakotwiona i odpowiednio usztywniona za pomocą zastrzałów, które będą zakotwione do wcześniej przygotowanych podpór żelbetowych". Planowane roboty obejmują również wykonanie i zakotwienie (a więc odpowiednie przytwierdzenie na stałe) na zewnętrznych ścianach konstrukcyjnych i wieńcach - bloków żelbetowych. Wykonanie takich robót w ramach zgłaszanego montażu antenowej konstrukcji wsporczej wykracza, także w ocenie sądu, poza zakres robót wyszczególnionych w przepisach art. 29-30 p.b. jako wyjątki od zasady z art. 28 ust. 1 p.b, w tym w szczególności w art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b., który stanowi, że nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Sąd stwierdził, że pojęcie instalowanie nie może pochłaniać robót budowlanych, na które konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, a takimi robotami jest niewątpliwie przebudowa, rozbudowa i nadbudowa czy odbudowa obiektu. W art. 3 pkt 7a p.b ustawodawca wskazał, że przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Parametr to wielkość charakterystyczna dla danego obiektu, wielkość fizyczna charakteryzująca dany materiał lub element. Wykonanie w ramach planowanych robót zakotwienia (a więc umocowania na stałe) projektowanych bloków żelbetowych w zewnętrznych ścianach konstrukcyjnych budynku oraz wieńców niewątpliwie zwiększa na pewnym odcinku grubość tych zewnętrznych ścian konstrukcyjnych i wieńców. Trudno więc twierdzić, że nie zmieniają się parametry budynku, a ponieważ nie są to charakterystyczne parametry wymienione w art. 3 pkt 7 a p.b. to rację ma w ocenie sądu organ II instancji, uznając wykonanie zgłoszonych robót w wyżej opisanym zakresie za przebudowę. Co prawda Wojewoda nie wskazał w uzasadnieniu decyzji jakie parametry budynku ulegną w ten sposób zmianie, ale w ocenie sądu nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro dzięki wykonaniu tych robót możliwa będzie instalacja antenowej konstrukcji wsporczej na dachu budynku . Zasadniczą funkcją istniejącego budynku nie jest bowiem jego wykorzystanie w celu umieszczenia na nim instalacji radiokomunikacyjnych. Brak bardziej szczegółowego uzasadnienia organu w tym zakresie narusza przepisy postępowania w szczególności art. 11 i 12 k.p.a., aczkolwiek wyżej opisana kwestia jest na tyle oczywista, że w ocenie sądu nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wojewoda był uprawniony do innego uzasadnienia rozstrzygnięcia, co uczynił, a co w ocenie sądu nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. tym bardziej, że tożsama jest podstawa materialnoprawna wskazana w uzasadnieniu decyzji I i II instancji tj. art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Wojewoda nie naruszył także przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, bo skoro zasadnie ustalił, że zgłoszone roboty obejmują również przebudowę, to wykraczają one poza pojęcie "instalowania" urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b p.b. Zarzut ten byłby zasadny, gdyby zakresem zgłoszonych robót nie były objęte roboty, na które niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, a tak nie jest. Organ jasno wskazał, które z projektowanych prac wymagają tylko zgłoszenia, a które są już przebudową. Organ I instancji wniósł sprzeciw w podstawie prawnej podając jedynie art. 30 ust. 6 p.b., jednakże w uzasadnieniu przytoczył już pełną podstawę prawną – art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. W ocenie sądu "instalowanie" jest pojęciem węższym niż "montaż", oznaczającym wykonanie czynności technicznych nie wymagających poza prostym przytwierdzeniem wykonania innych robót budowlanych takich jak przebudowa. Ponadto, na skutek zainstalowania na dachu budynku antenowej konstrukcji wsporczej zmieniać się mogą dane przyjęte w założeniach projektowych (np. wytrzymałość konstrukcji dachu na obciążenie śniegiem). Od tego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o orzeczenie na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 3 pkt. 7a) ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie, iż wykonanie prac planowanych w ramach zgłoszonego zamierzenia budowlanego będzie stanowić przebudowę istniejącego obiektu budowlanego; 2. błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 3) lit. b) ustawy – Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż (i) prace planowane w ramach zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego nie stanowią instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych oraz że (ii) antenowe konstrukcje wsporcze nie stanowią części urządzenia stacji bazowej telefonii, w konsekwencji czego wykonanie całości robót budowlanych w ramach zgłoszonego zamierzenia nie może zostać zrealizowane w trybie zgłoszeniowym, o którym mowa w art. 29-30 ustawy - Prawo budowlane; 3. niewłaściwym zastosowaniu art. 30 ust. 6 pkt. 1) ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 4. niewłaściwej wykładni art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U.2002.152.1269, ze zmianami, polegającej na uznaniu, iż sąd administracyjny jest władny podejmować rozstrzygnięcia merytoryczne oraz działania należące do kompetencji organu administracji publicznej, którego akt administracyjny jest przedmiotem kontroli sądowej; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku - Dz.U.97.78.483, ze zmianami poprzez brak uzasadnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odmiennego stanowiska, co do wykładni i stosowania prawa, w stosunku do jednolitej linii orzecznictwa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, w szczególności bez odniesienia się do tego orzecznictwa, co jest sprzeczne z zasadą państwa prawa, która zakłada stabilność orzeczniczą i przewidywalność orzeczeń sądowych wydawanych w analogicznych lub zbliżonych okolicznościach faktycznych i prawnych; art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt. 7a) oraz 30 ust. 6 pkt. 1) ustawy - Prawo budowlane, poprzez niedostateczne wyjaśnienie w jaki sposób oraz w jakim zakresie w ocenie Sądu I instancji planowany sposób montażu instalacji na dachu budynku zmieni jego parametry techniczne; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.- w zw. z art. 11 i 12 k.p.a. przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uchylił zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty D., w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została uprzednio uznana przez Wojewodę za wadliwą w sposób wykluczający jej pozostawanie w obrocie prawnym, a następnie utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, uzasadnioną w sposób identyczny jak poprzednia decyzja Wojewody, która została uchylona na mocy orzeczenia WSA w Rzeszowie dnia 29 września 2011 roku; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uchylił zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty D., w sytuacji gdy decyzja została wydana z pominięciem istotnych okoliczności oraz dokumentów złożonych przez skarżącego do akt w toku sprawy. W uzasadnieniu wskazała, że przeprowadzenie projektowanych prac nie wymaga żadnej ingerencji w konstrukcję nośną istniejącego budynku. Wskutek robót nie dojdzie więc do zmiany parametrów istniejącego budynku w żadnym zakresie (ani technicznych, ani użytkowych). Instalacja urządzeń na budynku nie stanowi więc jego przebudowy i nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Skarżąca wskazała ponadto jak należy właściwie definiować pojęcie "instalacja" i że w sprawie mamy do czynienia z instalowaniem urządzeń, nie wymagającym pozwolenia na budowę. Sprzeciw organu był więc nieuzasadniony. Sąd nie może ponadto zastępować organu w wydawaniu rozstrzygnięć, w tym ustalać stanu faktycznego. Naruszono przy tym szereg zasad prawa. Sąd ogólnikowo odniósł się do zarzutów skargi. Sąd nieprawidłowo nie wyeliminował z obrotu decyzji rażąco naruszającej prawo, a nawet sam powielił błędy organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w sprawie tej przed wydaniem zaskarżonego wyroku, zapadł już wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 446/11. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć, czy to właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Nadto należy zwrócić uwagę na prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego stanowisko, które rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną Sąd w pełni podziela, że zakres prac, jakie zgodnie z Prawem budowlanym, powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia (np. instalacji telefonii komórkowej) zawsze wynikają z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, która będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując, zatem kwalifikacji prawnej, czy dane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora, przyjmując, że w każdym przypadku instalacja urządzenia na obiekcie budowlanym podlega zgłoszeniu. Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) znowelizowano art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy, wskazując, że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Nie może być zatem żadnych wątpliwości, że prace związane z instalowaniem urządzeń telefonii cyfrowej na obiektach budowlanych, stanowią roboty budowlane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast kwestia wymogów, jakie musi spełnić inwestor przed dokonaniem instalacji urządzeń telekomunikacyjnych na budynkach. Te mogą różnić się w zależności od szeregu czynników. Pozwolenia na budowę wymagać będzie oczywiście instalacja urządzeń, która wiąże się z ingerencją w istniejący obiekt budowlany, prowadząc do jego przebudowy (zob. wyrok z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 407/10,). W niniejszej sprawie zaplanowany sposób montowania antenowej konstrukcji wsporczej stanowi formę przebudowy budynku, a to z tego względu, że następuje zmiana parametrów użytkowych budynku. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jak wynika bowiem z przedłożonych dokumentów projektowana konstrukcja wsporcza (maszt antenowy) zostanie zakotwiczona do projektowanych bloków żelbetonowych, które będą zakotwione do zewnętrznych ścian konstrukcyjnych budynku oraz wieńców. Z powyższego wynika, że zakres planowanych przez Spółkę prac wskazuje na zamiar ingerencji w strukturę budowli poprzez ingerencję w ściany konstrukcyjne budynku. Konsekwencją przyjęcia, że planowane prace są w istocie przebudową obiektu budowlanego jest z kolei wniesienie przez właściwy organ sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Realizacja zamierzenia inwestycyjnego w planowanym zakresie oznaczałaby konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Tym samym podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim artykuł 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną. Jednakże, wadliwość uzasadnienia wyroku wydanego przez sąd I instancji może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Innymi słowy, dopiero taka konstrukcja uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, która nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, pozwala stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie narusza wymogów określonych we wskazanym przepisie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd wyjaśnił swoje stanowisko wskazując i odnosząc się przede wszystkim do istotnych elementów przedmiotowego stanu faktycznego. Zasadnie między innymi podkreślił, że fakt, że ustawodawca nie wskazał sposobu instalacji, nie zwalnia organów od szczegółowej analizy zakresu zgłoszonych przez inwestora robót, które są planowane pod tym kątem, czy w istocie wszystkie te prace podpadają pod wyjątek od ogólnej zasady a w razie stwierdzenia okoliczności przewidzianej m.in. w art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. z mocy prawa są zobowiązane do wniesienia sprzeciwu. że na skutek zainstalowania na dachu budynku antenowej konstrukcji wsporczej zmieniać się mogą dane przyjęte w założeniach projektowych (np. wytrzymałość konstrukcji dachu ). Odnosząc się do zarzutu z pkt 5 skargi kasacyjnej, to w przede wszystkim podkreślić należy, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie.W razie więc gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ I instancji. WSA właściwie ocenił, że rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji jest prawidłowe, chociaż inne powinno być uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. Wojewoda był natomiast uprawniony do innego uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia, co uczynił, a co w ocenie Sądu nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. tym bardziej, że tożsama jest podstawa materialno-prawna wskazana w uzasadnieniu decyzji I i II instancji tj. art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Wojewoda nie naruszył także przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b, bo skoro zasadnie ustalił, że zgłoszone roboty obejmują również przebudowę, to wykraczają one poza pojęcie "instalowania" urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. Prawidłowo organ odwoławczy uznał, że Starosta D. błędnie zakwalifikował zgłoszone roboty jako wykonanie nowego obiektu budowlanego – budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Jednakże zasadnie ustalił, że na część z planowanych robót konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.