III OSK 810/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 190/18 w sprawie ze skargi K. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 190/18 po rozpoznaniu skargi K. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany, uchylił zaskarżone orzeczenie oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego K. M. zwrot kosztów postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sierżant sztabowy K. M. - został obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym o to, że: 1. w dniu 27 czerwca 2017 roku w Lublinie, będąc funkcjonariuszem, nie wykonał polecenia bezpośredniego przełożonego - Dowódcy Plutonu Prewencji I Kompanii Prewencji Oddziału Prewencji Policji w [...] asp. P. K. w ten sposób, że odmówił wykonania służby patrolowej zaplanowanej na dzień 27 czerwca 2017 roku zgodnie z grafikiem służby oraz rozkazem dziennym z dnia 26 czerwca 2017 roku - tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.); 2. w dniu 27 czerwca 2017 roku w [...], będąc funkcjonariuszem nie przestrzegał zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej wobec bezpośredniego przełożonego asp. P. K. w ten sposób, że po stawieniu się do służby o godz. 14:00 i powzięciu informacji, że nie został wyznaczony do nagrody motywacyjnej za II kwartał 2017 roku podważył zasadność przyznawania nagród motywacyjnych negując system oceny pracy innych policjantów przez asp. P. K., przez co nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta - tj. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 7 i § 14 "Zasad etyki zawodowej policjanta". Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] września 2017 r., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, uniewinnił K. M. o zarzutu przewinienia dyscyplinarnego wskazanego w pkt 1, natomiast w zakresie czynu opisanego w punkcie 2 - stwierdził winę K. M. i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. K. M. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego orzeczenia, zaskarżając je w części uznającej go za winnego i wymierzającego mu karę nagany. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z dnia [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Komendanta Głównego Policji uznanie K. M. winnym popełnienia czynu opisanego w pkt 2 było zasadne, albowiem obwiniony nie przestrzegał zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej wobec bezpośredniego przełożonego, gdyż po powzięciu informacji, że nie został wyznaczony do nagrody motywacyjnej, podważał zasadność przyznawania nagród motywacyjnych oraz negował system oceny pracy innych policjantów. Na skutek skargi K. M., WSA w Warszawie w ww. wyroku z dnia 27 września 2018 r. stwierdził, że skarga - w zakresie zarzutu wadliwości sentencji zaskarżonego orzeczenia, zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu I instancji, Komendant Główny Policji, redagując orzeczenie, wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania, powinien odnieść się w sentencji tego orzeczenia jedynie do przedmiotu rozpatrywanej sprawy, czyli przedmiotu odwołania. Dlatego, w ocenie WSA, nie było prawidłowe zredagowanie sentencji zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] listopada 2017 r., poprzez przytoczenie obu zarzutów i orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia (vide treść sentencji orzeczenia z dnia [...] listopada 2017 r.). Organ odwoławczy poprzez taką redakcję sentencji swojego orzeczenia, w istocie utrzymał nie tylko w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, w zakresie objętym odwołaniem, ale także w zakresie uniewinnienia obwinionego – czyli w zakresie, w którym orzeczenie organu I instancji było już ostateczne i prawomocne, przez co, w ocenie WSA, naruszył zasadę zakazu rozpatrywania sprawy ostatecznie zakończonej w określonej części. Dalej Sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy prawidłowo i czytelnie zredagował uzasadnianie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił przy tym, że orzeczenia administracyjne (a do takiego należy niewątpliwie zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne) muszą być precyzyjne. Ich sentencje musza pokrywać się z uzasadnieniem. Z samej sentencji orzeczenia powinna być czytelna jego treść – czego dotyczy, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Takiej jasności i precyzji w niniejszym przypadku zabrakło, co stanowiło przesłankę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Komendant Główny Policji i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając ww. wyrok w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, a to: I) art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uchylenie prawidłowego orzeczenia dyscyplinarnego wobec błędnego uznania, że Komendant Główny naruszył przepisy dotyczące zasad redagowania orzeczeń dyscyplinarnych wydawanych w II instancji poprzez umieszczenie w części opisowej orzeczenia obu zarzutów i zamieszczenie w sentencji zwrotu "utrzymuję w mocy" orzeczenie dyscyplinarne wydane w I instancji także w części nieobjętej zakresem rozpoznania w postępowaniu II-instancyjnym, a błąd ten miał wpływ na treść uchylonego orzeczenia dyscyplinarnego, pomimo, że iż z treści uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego wynikało, iż Komendant Główny Policji rozpoznał odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego w zakwestionowanym zakresie, a powołanie w tzw. części opisowej obu czynów dyscyplinarnych nie miało wpływu na ostateczną treść uchylonego orzeczenia dyscyplinarnego utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie o winie i karze za jeden z zarzucanych skarżącemu czynów, którego dotyczyło odwołanie, II) art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zawarcie uzasadnieniu nieczytelnych tez, nieprzyrzystej podstawy prawnej uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] oraz niewykazanie, w jaki sposób stwierdzone naruszenia zasad formułowania orzeczenia dyscyplinarnego wpłynęło na prawidłowość uchylonego orzeczenia dyscyplinarnego w odniesieniu do zasadności przypisywania sprawstwa i wymierzenia kary w części orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], którą kwestionował skarżący, a którą Komendant Główny Policji utrzymał w mocy, III) art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.151 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu wynikowego i uchylenie w całości orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] mimo, że istniały podstawy do częściowego uchylenia w/w orzeczenia i częściowego oddalenia skargi a także niezawarcie jakichkolwiek rozważań w zakresie możliwości uchylenia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego w części. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro orzeczenie było czytelne, to nie mogło zostać uchylone z powodu nieczytelności. Co więcej, orzeczenie dyscyplinarne nr [...] nadawało się do wykonania, a tylko tego typu brak precyzji, uniemożliwiający wykonanie orzeczenia mógłby uzasadniać uchylenie tegoż przez sąd. Dalej skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ów składa się z trzech punktów oraz trzech podpunktów określonych literowo. Obowiązkiem sądu I instancji było precyzyjne określenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Adresat wyroku nie może domyślać się, co sąd miał na myśli. Nie jest to oczywiście wada utrudniająca sporządzenie skargi kasacyjnej. Organ z racji doświadczenia nabytego w toku lat uznał, że sądowi chodziło o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że nie jest rolą kasatora wyręczanie sądu w określaniu podstawy prawnej uchylenia kontrolowanego aktu władzy publicznej. Wadliwość toku rozumowania przyjęta przez sąd I instancji wyrażona następnie w pisemnym uzasadnieniu do wyroku z dnia 27 września 2018 r. dowodzi tezy, że uchybienie to mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku w sposób istotny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podnieść jednak należy, że zawodowy pełnomocnik reprezentujący skarżącego kasacyjnie nie wskazał w swoich zarzutach czy chodzi mu o błędną wykładnię, czy też o niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów. Dokonując analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej należy przyjąć, że skarżącemu kasacyjnie chodziło o zarzut niewłaściwego zastosowania tych przepisów. Przede wszystkim wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie realizuje niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Zatem w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawia stronę oraz Sąd Odwoławczy informacji o podstawach i przesłankach rozstrzygnięcia, to narusza ono prawo. Treść uzasadnienia wyroku powinna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wydanego wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, a także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Wskazać należy, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Motywy wyroku mają przekonywać o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji. Tymczasem uzasadnienie wyroku jest lakoniczne w stopniu uniemożliwiającym poznanie racji i argumentów, którymi kierował się Sąd I instancji, oddalając skargę, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Zacząć należy od tego, że Sąd I instancji nie wskazał prawidłowo podstawy prawnej wyrokowania. W ostatnim zdaniu uzasadnienia jako podstawę wyrokowania wskazano jedynie art. 145 § 1 p.p.s.a. Tymczasem przepis ten dzieli się redakcyjnie na punkty oraz litery. Jest to o tyle istotne, że każdy punkt i litera tego przepisu stanowią odrębną podstawę orzekania wskazując jednocześnie co legło u podstaw zapadłego wyroku. Brak właściwej tym zakresie precyzji Sądu I instancji co najmniej utrudnia, a wręcz uniemożliwia poznanie podstawy prawnej, którą kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok. Jedynym przepisem, który Sąd I instancji powołał i dokonał oceny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku był art. 135 ust.4 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowi, że wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie utrzymać w mocy. Co więcej Sąd I instancji stwierdził, że organ "prawidłowo przywołał w podstawie formalno-prawnej orzeczenia" ten przepis oraz "prawidłowo w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia ustosunkował się do zarzutów odwołania, a także wyjaśnił dlaczego za zasadne uznał przypisanie skarżącemu winy co do popełnienia zarzucanego mu w pkt 2) czynu i za zasadne uznał wymierzenie mu kary nagany. Prawidłowe było także nawiązanie w uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] listopada 2017 r. do zarzutu 1), albowiem oba zarzuty dotyczą tego samego zdarzenia i są ze sobą czasowo powiązane. Poprzez taką właśnie redakcję uzasadnienia jest ono czytelne. Jednakże z powyższych prawidłowości nie sposób wyprowadzić tezy, iż zaskarżone orzeczenie powinno się ostać pomimo braku prawidłowego sprecyzowania w sentencji przedmiotu orzekania." Skoro zdaniem Sądu I instancji art. 135 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji został przez organ odwoławczy zastosowany prawidłowo, to brak jest wskazania naruszenia innego przepisu materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Zatem treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie spełnia stawianych mu przez art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów. Tym samym Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. W tym miejscu przypomnieć należy, że rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.). Tym samym cechą sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości, w tym "weryfikacyjnego" trybu stosowania prawa przez sądy administracyjne i operowania przez nie metodyką kontroli wykładni prawa jest konieczność rzetelnego odzwierciedlenia tych działań w treści uzasadnienia orzeczenia sądowego, co wymaga wskazania przyjętych za podstawę wyrokowania faktów oraz wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wykonanie przez wojewódzki sąd administracyjny wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wskazania w uzasadnieniu wyroku obok faktycznej, także prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia nie dość, że pozostaje w bezpośrednim związku z realizacją przez uzasadnienie orzeczenia sądowego funkcji perswazyjnej to również nie pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości realizacji przez to uzasadnienie funkcji kontroli trafności rozstrzygnięcia. Powinno być ono sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę (zaskarżonego) wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia wówczas, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Ta zaś nie jest możliwa – lub istotnie ograniczona – gdy uzasadnienie orzeczenia sądowego nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów, a mianowicie, na przykład, gdy nie zawiera przedstawienia stanu sprawy, czy też, gdy nie wskazuje i nie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10), co odnosi się również do orzeczenia, którego uzasadnienie zawierając wymienione elementy, sformułowane jest jednak w sposób lakoniczny, niejasny, a tym samym uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11). Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie/zaniechanie organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego w rozpatrywanej sprawie stwierdził lub nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II FSK 1067/11; zob. również wyrok NSA z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II GSK 3499/17 oraz przywołane tam orzecznictwo). Z uwagi na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, w korespondencji do uwag odnoszących się do istoty sądowoadminstracyjnej kontroli działalności administracji trzeba podkreślić, że sąd administracyjny nie może więc uwzględniając skargę i uchylając zaskarżony akt poprzestać na wskazaniu jedynie art. 145 § 1 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie (a tym samym bez uprzedniego przeprowadzenia kontroli ich wykładni przez organ) i przeprowadzenia – przy uwzględnieniu przyjmowanego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego – kontroli prawidłowości ich subsumcji (zastosowania) przez organ. Skoro zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to przedwczesne było wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14 i wyrok NSA z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I GSK 465/15, CBOSA). W konsekwencji należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W tym stanie rzeczy na podstawie art.185 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l sentencji wyroku. Jednocześnie uwzględniając charakter sprawy Sąd na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.