V SA/Wa 1492/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi C. w W. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego; 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz C. w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez C. w W. (dalej jako Skarżąca, Spółka) jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z siedzibą w W. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. Zaskarżone postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] czerwca 2012 r. C. skierowała do Kierownika BP ARiMR w W. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za lata 2007, 2008 i 2010 oraz w sprawie płatności ONW za 2008 rok. Jako podstawę wznowienia postępowania Spółka wskazała usunięcie kodu DR10 w odniesieniu do działek rolnych zadeklarowanych przez nią do płatności w roku 2007. Uzasadniając wniosek podniosła, że za lata 2007-2010 nie otrzymywała świadczeń do gruntów w pełnej wysokości, ponieważ świadczenia te były bezpodstawnie pomniejszane o sankcje wieloletnie związane z obciążeniem deklarowanych do płatności działek kodem DR10. Z otrzymanych przez Spółkę pism: - z dnia [...] maja 2010 r. z Departamentu Baz Referencyjnych ARiMR, - z dnia [...] lipca 2010 r. z [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wynikało natomiast, że kody DR10 na działki zostały usunięte. Skarżąca podniosła ponadto, że pełne świadczenie bez potrącenia sankcji wieloletniej otrzymała dopiero w ramach płatności za rok 2011. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił stronie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika BP ARiMR W. z siedzibą w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że Spółka dowiedziała się o nowych okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania (usunięciu kodu DR10) już w maju 2010 r., wniosek o wznowienie postępowania złożyła natomiast w czerwcu 2012 r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 148 §1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, zatem w konsekwencji należało uznać, że wniosek Skarżącej spółki został złożony po upływie terminu określonego w tym przepisie. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie do organu II instancji, który uchylił postanowienie i na mocy art. 138 § 2 k.p.a. uchylił sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po wezwaniu Spółki do uzupełnienia wniosku (w którym sprecyzowała, iż jej żądanie jest oparte o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 7 k.p.a., względnie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) i ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał w dniu [...] lutego 2013r. postanowienie Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z siedzibą w W. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 148 §1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Skoro Spółka wniosek swój skierowała do Kierownika BP ARiMR w [...] czerwca 2012r., zaś o zmianie kodów do działek objętych płatnościami dowiedziała się co najmniej [...] maja 2010 r., zatem w konsekwencji należało uznać, że wniosek Skarżącej spółki został złożony po upływie terminu określonego w tym przepisie. Również na to postanowienie Spółka złożyła zażalenie do Prezesa Agencji podnosząc, że organ wydał swoje rozstrzygnięcie z naruszeniem przepisów art. 148 § 1, art. 147 oraz art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że Kierownik BR ARiMR w W. uzyskał informacje o zdjęciu kodów DR10 we własnym zakresie, lecz pomimo posiadania tej wiedzy w każdym postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania stronie dopłat w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stosował sankcje obniżające przyznane płatności. Sytuacja ta zaczęła zmieniać się dopiero po wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2398/10, którym to uchylono decyzję ARiMR w sprawie dopłat za rok 2009 nakazując organowi zbadanie i jednoznaczne ustalenie, czy kody DR10 faktycznie obciążają działki deklarowane przez Spółkę do płatności. Kwestia ta nie została jednak ustalona jeszcze na początku 2012 r., kiedy to Skarżąca otrzymała odpowiedź Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] grudnia 2011r. na skargę w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W piśmie tym wskazano bowiem, że postępowanie w sprawie zasadności nałożenia kodów błędu DR10 skutkującego wyłączeniem działek z płatności nie zostało zakończone, wobec czego nie można jednoznacznie przesądzić czy działki będą zakwalifikowane do objęcia płatnościami. O pozytywnym dla siebie rozstrzygnięciu w sprawie kodów Skarżąca dowiedziała się dopiero w maju 2012 r., kiedy to jej przedstawiciele uzyskali taką informację w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w W. Wtedy też Spółka uzyskała informację o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania w celu uzyskania pełnych płatności za poprzednie lata. Skarżąca wskazała tym samym, że informacja zawarta w pismach z dnia [...] maja i [...] lipca 2010 r. nie miała istotnego znaczenia dla wznowienia postępowania w sprawie dopłat za lata objęte wnioskiem. Pisma te nie przesądzały bowiem o zdjęciu z deklarowanych do płatności działek kodu DR10 tym bardziej, że Kierownik BP ARiMR w W. nie stosował się do ich treści przy wydawaniu decyzji w sprawie płatności na rzecz Spółki. Prezes ARiMR zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał przepisy procedury administracyjnej odnoszące się do wznowienia postępowania i opisał stan sprawy. W ocenie organu odwoławczego Skarżąca najpóźniej w dniu 18 maja 2010 r. powzięła informację o zmianie kwalifikacji przedmiotowych działek tj. zdjęciu z nich kodu błędu DR10, w tym dniu otrzymała bowiem pismo z Departamentu Baz Referencyjnych z centrali ARiMR datowane na dzień 18 maja 2010 r. Od tej daty biegł zatem wskazany w art. 148 § 1 k.p.a. termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Organ II instancji nie podzielił stanowiska Strony skarżącej, iż dopiero zakończenie postępowania w sprawie kodów DR10 oraz przyznanie jej płatności za rok 2011 w pełnej wysokości bez uwzględnienia sankcji związanych z tym kodem oraz informacje uzyskane w siedzibie Kierownika BP ARiMR w W. stanowiło jasną podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie organu nie doszło również do naruszenia przepisu art. 147 k.p.a., bowiem ocena, czy wszcząć postępowanie wznowieniowe z urzędu należy do organu, w tym przypadku w ocenie organu takowe nie zaszły. Organ nie uznał również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego SA w Warszawie C. wniosła o uchylenie postanowienia Prezesa ARiMR, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji. Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła: - niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, - niewłaściwą interpretację art. 148 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uzyskanie samej informacji o usunięciu kodu DR10 z gruntów rolnych strony objętych systemem dopłat stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz - niezastosowanie w sprawie art. 147 k.p.a. i niewszczęcie postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania dopłat z systemu wsparcia bezpośredniego z urzędu. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumentację wyrażoną w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podkreśliła w szczególności, że dopiero podczas ostatniej wizyty w Biurze Powiatowym ARiMR w W. na trzy tygodnie przez złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, uzyskała informację, że sprawa kodów DR10 jest pozytywnie dla spółki wyjaśniona i w związku z tym spółka powinna złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. W dalszym ciągu Skarżąca nie uzyskała jednak żadnego formalnego pisma informującego, iż kody DR10 zostały z deklarowanych działek ostatecznie usunięte. Zakończenie postępowania w sprawie kodów miało miejsce dopiero w roku 2012, gdy stronie przyznano dopłaty za rok 2011 w pełnej wysokości. Wtedy też powstały nowe dowody i okoliczności, które stanowiły podstawę wznowienia w rozumieniu art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. W tej sytuacji nie sposób uznać, że istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy wznowienia postępowania w sprawie dopłat za rok 2008 były pisma z dnia [...] maja i [...] lipca 2010 r. Świadczy o tym choćby praktyka organu I instancji, który znając treść tych pism, nie stosował się do niej w wydawanych decyzjach. Skarżąca wskazała ponadto, że wznowienie postępowania powinno w niniejszej sprawie nastąpić z urzędu, ponieważ to organ ARIMR – wcześniej niż Skarżąca – uzyskał informację o uchyleniu sankcji wieloletnich związanych z kodem DR10. W uzupełnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej – adwokat J. T. – wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz wskazał, że w dniu 28 czerwca 2013r. w sprawie o sygn. akt VSA/Wa 365/13 został wydany przez WSA w Warszawie wyrok, który uchylił postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2012r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w analogicznej sprawie ze skargi Spółki. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z p. zm. dalej: k.p.a.), Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to uzasadniło jej uchylenie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oceniając - w powyższym kontekście - treść rozstrzygnięć administracyjnych wskazać trzeba, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej, merytorycznej decyzji. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz ocenić, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Stosownie do postanowień tego przepisu, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie strona jako podstawę wznowienia wskazała usunięcie kodów błędu DR10 z działek rolnych zadeklarowanych przez nią do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008. W ocenie organów, które wydały postanowienia zaskarżone w przedmiotowym postępowaniu, o wskazanej we wniosku podstawie wznowienia Skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu 18 maja 2010 r. W tym bowiem dniu doręczono Spółce pismo Departamentu Baz Referencyjnych z centrali ARiMR datowane na dzień 13 maja 2010 r., z którego wynikało, iż dla działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w B. (powiat C.) zostały usunięte kody DR10. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania zakończonego m. in. wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR W. z siedzibą w W. w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 został złożony dopiero w czerwcu 2012 r. , w konsekwencji czego organ I instancji – a za nim organ odwoławczy – uznał, że Skarżąca uchybiła terminowi wynikającemu z art. 148 § 1 k.p.a. Z powyższym wnioskiem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, zawartym w zaskarżonych postanowieniach nie sposób się zgodzić. Przyjęcie dnia 18 maja 2010 r. za najpóźniejszą możliwą datę, w której Spółka dowiedziała się o nowej okoliczności w sprawie, tj. o ostatecznym zdjęciu kodu błędu DR10 z działek zadeklarowanych do płatności nie znajduje bowiem potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przeciwko tezie organów ARiMR zaprezentowanej w przedmiotowych rozstrzygnięciach przemawia w szczególności treść uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2398/10, którym uchylono decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2010 r. o odmowie przyznania Skarżącej spółce płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. W uzasadnieniu tym wskazano bowiem, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wyjaśni jednoznacznie, czy z działek zgłoszonych przez Skarżącą do płatności rzeczywiście usunięto w wyniku weryfikacji kody DR10. Trzeba też podkreślić, że Skarżąca z całości korespondencji prowadzonej pomiędzy nią a organami nie miała pełnej i rzetelnej informacji odnoszącej się do tego, że kody DR10 zostały usunięte za okres, na jaki składała Spółka wnioski dot. wznowienia postępowania, albowiem chociażby z pisma z dnia [...] czerwca 2010r., skierowanego do Spółki z Departamentu Baz Referencyjnych Agencji wynikało, że kody te zostały usunięte 15 marca 2010r. na dzień rozpoczęcia Kampanii 2010r., co jednakże nie spowodowało braku zmniejszenia należnych za ten rok płatności. Należy w tym miejscu wskazać, że Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2013r. sygn. akt V SA/Wa 365/13, gdzie Sąd orzekający wywiódł, iż z powyższego wyroku WSA z dnia 18 lutego 2011r. oraz z dokumentów sprawy wynika, że na dzień 18 maja 2010 r. zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie zweryfikowały ostatecznie, czy kody DR10 zostały zdjęte z wymienionych działek. W następnej kolejności - jak wskazano w wyroku z 28 czerwca 2013r. - należy mieć również na uwadze treść zapytania skierowanego w dniu 10 listopada 2010 r. przez Dyrektora [...] OR BP ARiMR do Dyrektora Departamentu Baz Referencyjnych ARiMR. W piśmie tym organ zwraca się z prośbą o informację, czy kod DR10 odnośnie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w powiecie C., gmina D., obręb B. został usunięty dla lat 2004-2009. Należy zatem zgodzić się z tezą wskazaną w tym wyroku, że w takiej sytuacji zupełnie nieuprawnione jest wskazywanie tego dnia jako najpóźniejszej daty, w której Skarżąca podjęła informację o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, skoro organy ARiMR same nie miały co do tego pewności i prowadziły w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Podkreślenia wymaga przy tym, iż dopiero moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. art. 148 § 1 k.p.a. Wskazać należy za powyższym wyrokiem, że zachowanie terminu z art. art. 148 § 1 k.p.a. musi być co prawda udowodnione przez stronę, jednakże to na organie administracji spoczywa obowiązek swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów w tej mierze. W ocenie Sądu ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie podjęły zaś – co wykazano powyżej – wystarczających czynności zmierzających do weryfikacji twierdzeń Skarżącej spółki i ustalenia rzeczywistej daty powzięcia przez nią wiadomości o faktycznym wystąpieniu okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przeciwnie, poprzestały jedynie na arbitralnym stwierdzeniu, że Skarżąca nie zachowała terminu do złożenia przedmiotowego wniosku, gdyż termin ten rozpoczął bieg w dniu 18 maja 2010 r. Takie działanie organów należy ocenić krytycznie, gdyż nie odpowiada ono zasadzie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Niezależnie od naruszenia art. 80 i art. 148 § 1 k.p.a., wskazać jeszcze należy na naruszenie art. 8 k.p.a., który to przepis ustanawia dla organów administracyjnych obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Udzielanie stronie nieprecyzyjnych informacji o ostatecznym zdjęciu z jej działek kodów błędu DR10 w jaskrawy sposób powołaną zasadę narusza. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy ARiMR zobowiązane będą do ustalenia właściwej daty, w której strona powzięła obiektywną informację o zdjęciu kodów błędu ze wskazanych działek i kiedy rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z przedstawionych względów Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 200 p.p.s.a.