IV Ka 223/25

<p>Sygnatura akt IV Ka 223/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 kwietnia 2025 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodnicząca:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSO Ewa Rusin</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Agnieszka Strzelczyk</strong> </p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">A. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->syna <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">H.</span> z domu <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 10;art. 10 ust. 2 a)">art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach</a> w zw. z § 19 ust. 1 uchwały nr XIX/170/2020 Rady Miejskiej <span class="anon-block">B.</span> z dnia 31 stycznia 2020 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">P. H.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 18 listopada 2024 r. sygnatura akt II W 328/24</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">P. H.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span> po ½ części zryczałtowanych wydatków postępowania apelacyjnego w kwotach po 25 zł i wymierza im opłaty po 200 zł opłaty za to postępowanie. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn.akt IV Ka 223 / 25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">A. K.</span> został obwiniony o to, że:</p> <p>- w okresie od 2021 roku do dnia 15 marca 2024 roku w miejscowości <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">(...)</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, gmina <span class="anon-block">B.</span>, poprzez głośne szczekanie psa, spowodował uciążliwość dla otoczenia</p> <p>tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 10;art. 10 ust. 2 a)">art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach</a> w zw. z § 19 ust. 1 uchwały nr XIX/170/2020 Rady Miejskiej <span class="anon-block">B.</span> z dnia 31 stycznia 2020 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 18 listopada 2024 roku sygn. akt II W 328/25 obwinionego uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu, koszty postępowania zaliczając na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Z wyrokiem tym w całości nie pogodzili się oskarżyciele posiłkowi <span class="anon-block">M. H.</span> i <span class="anon-block">P. H.</span>, wnosząc apelację za pośrednictwem pełnomocnika.</p> <p>Apelujący wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1)  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> obrazę przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 10;art. 10 ust. 2 a)">art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach</a>, polegającą na niewłaściwym niezastosowaniu przepisu i przyjęciu przez Sąd, że działania obwinionego nie wypełniają znamion czynu opisanego w ww. przepisie, podczas gdy zaniechania ze strony właściciela zwierzęcia mogą być rozpatrywane pod kątem odpowiedzialności za wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 10;art. 10 ust. 2 a)">art. 10 ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach</a> w związku z naruszeniem wydanego w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 4)">art. 4</a> powyższej ustawy regulaminu także w przypadku, gdy uciążliwość związana z trzymaniem zwierzęcia ma swoje źródło w zachowaniach zgodnych z naturą zwierzęcia;</p> <p>2)  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> obrazę przepisów prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 51)">art. 51 Kodeksu wykroczeń</a>, polegającą na niewłaściwym niezastosowaniu przepisu i przyjęcie przez Sąd, że działania obwinionego nie wypełniają znamion czynu opisanego w ww. przepisie, podczas gdy brak reakcji posiadacza psa na jego uporczywe szczekanie, bez szczególnych zewnętrznych powodów, wypełnia znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 51;art. 51 § 1)">art. 51 § 1</a> k.w.;</p> <p>3)  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a>, polegające na pominięciu przy wydaniu wyroku dowodu z nagrań znajdujących się na płycie CD, dołączonej do protokołu z przesłuchania <span class="anon-block">P. H.</span> z dnia 12 marca 2024 roku, w sytuacji gdy z przedłożonych nagrań wynika, że dochodzi do regularnego zakłócania spokoju oraz spoczynku nocnego, które trwa jednorazowo przez kilka/kilkanaście godzin, a które to spowodowane jest szczekaniem psa należącego do obwinionego, co wypełnia znamiona czynu z art. 51 § 1 k.w.;</p> <p>4)  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a>, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny, przejawiającej się w nieprawidłowym uznaniu, że:</p> <p>- uciążliwość szczekania psa dla otoczenia nie potwierdziła się, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu, tj. treść zeznań oskarżycieli posiłkowych, zeznań świadków <span class="anon-block">M. G.</span>, <span class="anon-block">S. G.</span>, <span class="anon-block">I. H.</span> i <span class="anon-block">H. H.</span> oraz niebudząca wątpliwości treść nagrań znajdujących się na płycie CD, dołączonej do protokołu z przesłuchania <span class="anon-block">P. H.</span> z dnia 12 marca 2024 roku, potwierdza że stopień uciążliwości szczekania psa jest znaczny, zakłóca spokój i spoczynek nocny;</p> <p>- zeznania oskarżycieli posiłkowych i ich dzieci nie zasługują na wiarygodność, ze względu na to, że są to osoby żywo zainteresowane korzystnym rozstrzygnięciem, podczas gdy zeznania te były spójne i logiczne oraz znajdowały potwierdzenie w pozostałych dowodach (zeznania świadków <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">S. G.</span>, nagrania);</p> <p>5) na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k</a>, w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, że:</p> <p>- pies obwinionego przebywa na zewnątrz budynku, a w godzinach nocnych zamykany jest w kojcu usytuowanym około 100-150 metrów od zabudowań sąsiadów, podczas gdy zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wydrukiem z geoportalu, odległość między kojcem a domem Państwa <span class="anon-block">H.</span> wynosi 40 metrów (k. 51);</p> <p>- pies w godzinach nocnych czasami szczeka, co przeszkadza w odpoczynku nocnym sąsiadom <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span>, podczas gdy pies szczeka nie tylko w nocy, ale również w dzień, a na szczekanie psa skarżyli się również inni sąsiedzi, tj. przesłuchiwani w charakterze świadków <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">S. G.</span>;</p> <p>- uciążliwość szczekania psa dla otoczenia nie potwierdziła się, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu, tj. treść zeznań oskarżycieli posiłkowych, zeznań świadków <span class="anon-block">M. G.</span>, <span class="anon-block">S. G.</span>, <span class="anon-block">I. H.</span> i <span class="anon-block">H. H.</span> oraz niebudząca wątpliwości treść nagrań znajdujących się na płycie CD, dołączonej do protokołu z przesłuchania <span class="anon-block">P. H.</span> z dnia 12 marca 2024 roku, potwierdza że stopień uciążliwości szczekania psa jest znaczny, zakłóca spokój i spoczynek nocny.</p> <p>W związku z powyższymi zarzutami na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> apelujący wniósł o:</p> <p>1) zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uznanie <span class="anon-block">A. K.</span> za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie, i wymierzenie mu kary w górnych granicach ustawowych;</p> <p>ewentualnie</p> <p>2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej w dniu 28 kwietnia 2025r. pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zmodyfikowała wniosek końcowy apelacji przez uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje;</strong> </p> <p>Apelacja okazała się całkowicie nietrafiona.</p> <p>Chociaż jej autorem jest podmiot profesjonalny, to nie ustrzegł się poważnych błędów merytorycznych.</p> <p>W pierwszej kolejności wytknąć wypada błędność głównego wniosku końcowego apelacji pisemnej, tj. o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uznanie <span class="anon-block">A. K.</span> za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie, który to wniosek pozostaje w sprzeczności do treści przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 kpk</a>, które formułują niepodważalną zasadę, iż sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego ( także i obwinionego), który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie.</p> <p>Nadto przedstawione zarzuty apelacyjne wydają się mieć charakter mieszanych, co oczywiście stanowi co do zasady dopuszczalną technikę sporządzania apelacji, niemniej jednak zauważyć wypada postawienie najpierw zarzutów obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, potem procesowego a następne błędnych ustaleń faktycznych. Żaden z tych zarzutów nie okazał się trafny.</p> <p>Wedle utrwalonej i powszechnie akceptowanej wykładni przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt. 1</a>) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a> – tu zarzuty obrazy prawa materialnego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438 pkt. 1)">pkt. 1</a>) i 2) apelacji, odnoszące się do kwalifikacji prawnej czynu, można skutecznie postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Obraza prawa materialnego, dotycząca jego wykładni, jest związana z błędną interpretacją przepisu, wynikającą z niezastosowania lub nieprawidłowego zastosowania reguł wykładni prawa, polega na nieprawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego (części szczególnej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">kodeksu wykroczeń</a> czy innych ustaw) .</p> <p>Natomiast w niniejszej sprawie apelujący nie tylko kwestionuje ustalenia faktyczne wyroku ale i następnie podnosi zarzuty obrazy przepisów postępowania. Wspominany wyżej wniosek końcowy apelacji o uznanie obwinionego <span class="underline"> <!-- -->za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie skazanie </span>pozostaje w dysonansie do omawianych zarzutów obrazy prawa materialnego, z treści apelacji nie można jednoznacznie wnioskować, jak apelujący chciałby zakwalifikować czyn zarzucany, czy wedle kwalifikacji przyjętej we wniosku o ukaranie czy z art. 51 § 1 kw czy np. w kumulacji tych przepisów.</p> <p>Przytoczona we wniosku o ukaranie norma wynikająca z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 10;art. 10 ust. 2 a)">art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach</a> w zw. z <em> <!-- -->§ 19. 1. Osoby utrzymujące zwierzęta domowe zobowiązane są utrzymywać je w taki sposób, aby nie stwarzały zagrożenia sanitarnego i zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi oraz innych zwierząt, a także, aby nie powodowały szkód i uciążliwości dla otoczenia oraz zanieczyszczania miejsc wspólnego użytkowania.</em> sformułowana w przedmiotowej uchwale nr XIX/170/2020 Rady Miejskiej <span class="anon-block">B.</span> z dnia 31 stycznia 2020 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy <span class="anon-block">B.</span>, nie ma tu zastosowania, bo odnosi się do miejsc wspólnego użytkowania a nie posesji prywatnych. Jak to trafnie ustalił sąd I instancji, pies należący do obwinionego przebywa na jego posesji (w zależności od pory dnia i okoliczności - w kojcu, także biega luzem), poza posesją przebywa tyko w obecności opiekunów, posesja obwinionego znajduje się na terenie wiejskim a pies jest utrzymywany prawidłowo, dobrze odżywiany i nie stwarza zagrożenia sanitarnego ani innego wobec otoczenia. Ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku słusznie zatem wykluczyły podstawy dla przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu jak we wniosku o ukaranie.</p> <p>Myli się także apelujący, oczekując kwalifikowania zarzucanego obwinionemu zachowania jako wybryku w rozumieniu art. 51 § 1 kw. Spenalizowane w tym przepisie zachowanie sprawcy to zachowanie umyślne, <em> <!-- -->jakiego wśród konkretnych okoliczności czasu, miejsca i otoczenia, ze względu na przyjęte zwyczajowo normy ludzkiego współżycia nie należało się spodziewać, które zatem wywołuje powszechne negatywne oceny społeczne i uczucia odrazy, gniewu, oburzenia. Wybryk charakteryzuje więc ostra sprzeczność z powszechnie akceptowanymi normami zachowania się</em> ( tak m. in Sąd Najwyższy w wyroku z 2.12.1992 r., III KRN 189/92, LEX nr 162227). Wykroczenie stypizowane w art. 51 k.w. jest czynem skutkowym polegającym zasadniczo na działaniu, <span class="underline"> <!-- -->wyjątkowo</span> może polegać na zaniechaniu, gdy np. właściciel urządzenia alarmowego nie wyłącza go w odpowiednim czasie, właściciel psa przetrzymuje go na balkonie budynku wielorodzinnego i nie reaguje na uciążliwe jego szczekanie i tym samym zakłócanie spokoju sąsiadom.</p> <p>W warunkach wiejskich trzymanie psów na posesji nie jest niczym nadzwyczajnym. Obwiniony zamieszkuje na posesji o powierzchni ok. 20 arów, jak m. in. wskazał świadek <span class="anon-block">S. G.</span> wszyscy mieszkańcy tej wsi posiadają psy, nadto wedle protokołu kontroli weterynaryjnej z dnia 14 grudnia 2022r. ( k. 22 akt) w trakcie tej czynności to nie pies obwinionego hałaśliwie szczekał ale inny, z <span class="anon-block">posesji nr (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p>Rzecz także i w tym, że ani z ustaleń wyroku ani dowodów osobowych, głównie zeznań oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">P.</span> I <span class="anon-block">M. H.</span> nie wynika, by obwiniony swego psa celowo drażnił, czy podejmował wobec niego działania, które stymulowałyby zachowania tego psa polegające na głośnym szczekaniu i celowym powodowaniu uciążliwości dla sąsiadów, by przez to dopuszczał się wybryku i to przez okres blisko 3-ch lat. Wypada tu wskazać, iż <em> <!-- -->Czyn to uzewnętrznione zachowanie człowieka, wynikające z jego woli. Czyn może polegać na działaniu, które jest zakazane ustawą, bądź na zaniechaniu dopełnienia nakazanego obowiązku. Wybryk z art. 51 §1 kw jest dokonywany przez sprawcę jednorazowym zachowaniem, nie nosi cechy wykroczenia trwałego istniejącego tak długo, dopóki istnieje wywołany stan niezgodny z prawem - chodzi o czyny z zaniechania, kiedy sprawca wywołuje określonym zachowaniem stan bezprawny utrzymujący się jednak dopóty, dopóki obowiązek ten nie zostanie dopełniony, np.: prowadzenie działalności gospodarczej bez zgłoszenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 601;art. 63)">art. 601 i 63</a> kw), czy niezabezpieczenie miejsca niebezpiecznego dla życia lub zdrowia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 72)">art. 72</a> kw). <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">Kodeks wykroczeń</a> nie zna konstrukcji analogicznej do czynu ciągłego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>. Tak więc by przypisać konkretnemu sprawcy czyn o ustawowych znamionach art. 51 § 1 kw należy ustalić jednorazowe zachowanie w konkretnej dacie ( okresie), polegające na wypełnieniu znamion czasownikowych tego przepisu. Tymczasem w zaskarżonym wyroku przypisano obwinionemu wielokrotne zakłócanie spokoju i spoczynku nocnego, ale bez wskazania okoliczności, pozwalających odróżnić poszczególne jednorazowe zachowania. Prawidłowe ustalenia powinny wskazywać na konkretne daty, w których dochodziło do sprzecznego z prawem zachowania obwinionego. O ile tego rodzaju zachowania sprawcy miały charakter powtarzalny, zatem wielokrotny, to taki sprawca podlega odpowiedzialności w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9;art. 9 § 2)">art. 9 § 2</a> kw. ( </em>tak w wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 30 września 2014r. sygn. akt IV Ka 596/14, zmieniającym przywoływany w apelacji wyrok Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 14 maja 2014r. sygn. akt II W 479/13).</p> <p>Wbrew oczekiwaniom apelującego nie występują także w sprawie uzasadnione podstawy faktyczne i procesowe do uchylenia zaskarżonego wyroku i skierowania sprawy do jej ponownego rozpoznania przez sąd I instancji w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a>.</p> <p>W odniesieniu do prawidłowości sądowej oceny dowodów zarzuty apelacji ( 3) i 4) nie przekonują, by nastąpiła ona z obrazą prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>. Uznanie - przy zastosowaniu kryteriów tego przepisu - za wiarygodne jednych dowodów i odrzucenie wiarygodności innych to prawidłowy proces ocenny, zaś następcze oparcie ustaleń faktycznych na dowodach ocenionych jako wiarygodne nie może zostać potraktowane jako obrazą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> tylko dlatego, iż ustalenia te nie są akceptowane przez apelującego. W pisemnych motywach wyroku sąd I instancji przyjął, iż cyt. <em> <!-- --> sąsiedzi <span class="anon-block">D. S.</span>, <span class="anon-block">M. J.</span> oraz <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">C.</span>nie zgłaszali nigdy uwag dotyczących głośnego szczekania psa. Pies w godzinach nocnych czasami szczeka, co przeszkadza w odpoczynku nocnym sąsiadom <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span>. , </em>które to wnioski przecież wprost wynikają z przeprowadzonych na rozprawie dowodów osobowych.</p> <p>Wedle ustaleń wyroku kojec psa obwinionego jest usytuowany około 100-150 metrów od zabudowań sąsiadów, co m. in. wynika wprost z zeznań oskarżyciela posiłkowego, świadka <span class="anon-block">P. H.</span> ( k. 7 akt), a nawet gdyby uznać że jest to odległość 40 metrów ( jak podnosi apelacja) to w warunkach wiejskich nie jest niczym szczególnym, co należy odróżnić od warunków miejskich i związanej z tym bardzo bliskiej zabudowy, czy pozostawiania psa np. na balkonie budynku wielorodzinnego i powodowania uciążliwym szczekaniem tak pozostawianego psa zakłócenia spokoju sąsiadom.</p> <p>Tak więc kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie trafne ustalenia faktyczne, które oparł o całokształt prawidłowo przeprowadzonych i ocenionych dowodów, także wymienionych w pkt 3) i 4) zarzutów apelacyjnych.</p> <p>Sąd I instancji także cyt. „<em> <!-- --> nie miał wątpliwości, że opisywane przez pokrzywdzonych zdarzenia miały miejsce, nie potwierdziła się natomiast uciążliwość szczekania dla otoczenia. W sprawie występują świadkowie <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M. H.</span> oraz ich dzieci, czyli osoby żywo zainteresowane korzystnym dla rodziców rozstrzygnięciem, dla których szczekanie psa w godzinach nocnych było uciążliwe. Świadek <span class="anon-block">M. G.</span> zeznał, że bywały okresy, że pies szczekał w nocy, ale nie wiedział on, że to pies obwinionego, gdyż na wsi wszyscy posiadają psy i te psy szczekają. <span class="anon-block">S. G.</span> zeznał natomiast, że zdarzało się, że pies obwinionego szczekał w nocy, ale jak zamknął okna to nie słyszał tego szczekania. Pozostali świadkowie <span class="anon-block">D. S.</span>, <span class="anon-block">M. J.</span> i <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">C. (1)</span>zaprzeczyli, by szczekanie psa było dla nich uciążliwe, a wręcz podnieśli, że nie stanowi to żadnego problemu, gdyż także oni posiadają czworonogi. </em>Zasadnie skonstatował tenże sąd, iż <em> <!-- --> Uciążliwość psa obwinionego dla pokrzywdzonych wynikała po prostu z normalnych konsekwencji trzymania psa, nie zaś z chęci dokuczenia im. </em> </p> <p>Tym samym wnioski końcowe mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, zaś uzasadnienie pisemne wyroku jest wyczerpujące i odpowiada wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>.</p> <p>Godzi się także wyeksponować, że nie każde oddziaływanie na sąsiednią nieruchomość, oceniane przez posiadacza tej nieruchomości jako niedopuszczalne, podlega penalizacji jako złamanie norm prawa karnego <em> <!-- -->sensu largo</em>, jak np. celowe zniszczenie ogrodzenia wykonanego przez sąsiada, wypuszczanie zwierząt bez dozoru np. agresywnych psów i stwarzanie w ten sposób zagrożenia dla najbliższego otoczenia, puszczanie głośnej muzyki i zakłócanie w ten sposób sąsiadom spokoju w ciągu dnia czy spoczynku nocnego.</p> <p>Słusznie sąd I instancji wskazał na stosowne normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a>, regulujące uprawnienia posiadacza nieruchomości w przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm immisji sąsiedzkich i przysługujących roszczeń o przywrócenie stanu zgodnego z prawem oraz zaniechanie naruszeń ( vide <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 144)">art. 144 kc</a> <em> <!-- -->Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. </em>W niniejszej sprawie oskarżyciele posiłkowi – o ile nadal przeszkadza im umiejscowienie kojca psa na posesji obwinionego i hałas szczekającego psa należącego do obwinionego – mogą skorzystać z dochodzenia swych praw w postępowaniu cywilnym na wyżej wskazanej podstawie prawnej.</p> <p>O należnych Skarbowi Państwa kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art.636 § 1 kpk</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. 2017 poz.2467) oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 13;art. 13 ust. 2)">art.13 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.</a>(tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) , zasądzając je od oskarżycieli posiłkowych wobec przegrania apelacji.</p> <p>SSO Ewa Rusin</p> </div>