VII SA/Wa 1951/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za samowolne przystąpienie do użytkowanie obiektu postanawia: wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010r. w części określającej adresata przedmiotowego obowiązku i w tym zakresie orzekł: "wymierzył inwestorowi B. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: T. W. C., B. C.", w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. wymierzył inwestorowi T. W. C. karę w wysokości 150.000,00 złotych za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej samowolne przystąpienie do użytkowania budynku stacji dealerskiej samochodów marki L. przy ul. [...] w W. (działka o nr ewid. [...] z obrębu [...]) z naruszeniem przepisów art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. W złożonej skardze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonalności skarżonego postanowienia. Wniosek uzasadniono tym, że wysokość kary jest tak znaczna, że jej zapłacenie na obecnym etapie postępowania grozi stronie skarżącej wyrządzeniem znacznej szkody lub co najmniej spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że strona skarżąca nie jest w stanie ponieść jej bez uszczerbku dla prowadzonej działalności gospodarczej tym bardziej, że w budowę stacji dealerskiej zostały zaangażowane bardzo duże środki finansowe, w tym przede wszystkim pochodzące z udzielonych kredytów, które trzeba pod rygorem bardzo negatywnych skutków finansowych terminowo spłacać. Podkreślono, że cała branża motoryzacyjna dotknięta jest znacznym spadkiem sprzedaży w porównaniu do lat poprzednich co ma bezpośrednie przełożenie na słabe wyniki ekonomiczne. Nadto zwrócono, również uwagę, iż firma skarżącej zapewnia ponad dwieście miejsc pracy. Stąd w wypadku konieczności nagłej zapłaty tak dużej kwoty i spowodowanej tym utraty płynności finansowej ucierpieć mogą także jej pracownicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1 ww. artykułu, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, należy uznać iż charakter przedmiotowej sprawy przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia, którego wykonanie spowoduje skutek prawno-materialny w postaci zapłaty kary pieniężnej w wysokości 150 000,00 złotych. To z kolei może doprowadzić do wywołania skutku faktycznego w postaci możliwości wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej) po stronie skarżącej. W tego też względu stwierdzono, że jest zasadnym zastosowanie w niniejszej sprawie środka w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Dodać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest środkiem tymczasowym, bowiem zgodnie z art. 61 § 6 ww. ustawy, upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.