IV SA/Po 484/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Monika Świerczak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Decyzją z [...] lutego 2019 r. ([...]) Prezydent Miasta [...] (dalej też jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji"), po rozpoznaniu wniosku M. S. z [...] stycznia 2019 r, przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu brakującego opału na okres zimowy [...]; zakupu energii elektrycznej do licznika przedpłatowego wraz z opłatą abonamentową; na dopełnienie butli gazowej; opłacenie bieżącego rachunku za wodę i kanalizację; wykupienia leków na receptę. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w przyznanym zasiłku celowym kwota [...]zł to dofinansowanie do zakupu brakującego opału na sezon grzewczy 2018/2019. Dofinansowanie do zakupu energii elektrycznej to kwota [...]zł, gdyż zgodnie z dokumentacją będącą w posiadaniu Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (dalej w skrócie "MOPS") strona dokonała doładowania licznika energii elektrycznej w dniu [...] marca 2018 r. na kwotę [...]zł, w dniu [...] lipca 2018 r. na kwotę [...]zł, w dniu [...] sierpnia 2018 r. na kwotę [...]zł i w dniu [...] listopada 2018 r. na kwotę [...]zł – łącznie w 2018 r.: [...] zł, co w przeliczeniu na okres 12 miesięcy stanowi kwotę [...]zł miesięcznie. Dofinansowanie do zakupu napełnienia butli gazowej wynosi [...] zł, dofinansowanie do opłacenia bieżącego rachunku za wodę i kanalizację (przy uwzględnieniu, że decyzją Prezydenta Miasta z [...] września 2019 r. został stronie przyznany zasiłek na zakup opału i opłaty za wodę i kanalizację w wysokości [...] zł) – [...] zł, a dofinansowanie do zakupu leków – [...] zł. Odwołanie od opisanej decyzji Prezydenta Miasta złożył M. S. (dalej też jako "skarżący"), który – zarzuciwszy naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. – wniósł o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia o przyznanie pomocy w całości, tj. zasiłku celowego". Motywując swe odwołanie skarżący podniósł, że oczekuje przyznania zasiłku na zakup energii elektrycznej za [...] kwartał 2019 r. w pełnej wysokości, że wnioskował o przyznanie [...] zł na leki, a przyznano mniej, nie uwzględniając zaświadczenia lekarskiego. Skarżący podniósł ponadto, że organ przyznał mu [...] zł na węgiel, co daje 700 kg węgla, a on wnioskował o 1,5 tony. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując w uzasadnieniu, że M. S. nie przekroczył kryterium dochodowego, w związku z czym organ I instancji zasadnie uznał, iż spełnia on przesłanki do przyznania przedmiotowej pomocy. Ponadto, zdaniem SKO, organ I instancji w pełni zebrał materiał dowodowy w sprawie oraz dokonał wszechstronnej oceny sytuacji materialno-zdrowotnej wnioskodawcy. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.; dalej w skrócie "u.p.s.") pomoc ta jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Nie ulega wątpliwości, że środki finansowe dostarczane na realizowanie przez organy administracji publicznej zadań z zakresu pomocy społecznej są niewystarczające w porównaniu ze stosunkowo dużą liczbą osób korzystających z tego typu wsparcia, Powyższe okoliczności – jak stwierdziło SKO, z powołaniem się na wyrok NSA z 23 marca 2017 r. o sygn. akt I OSK 2044/15 – są faktami powszechnie znanymi, podejmowane są bowiem często w prasie, radiu i telewizji. W konsekwencji tego organy pomocy społecznej nie są w stanie realizować wszystkich potrzeb swych beneficjentów, a w związku z tym zmuszone są ograniczyć, jak w przypadku niniejszej sprawy, do zabezpieczenia podstawowych potrzeb, i to w ograniczonej wysokości. Dalej SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa oraz jest w pełni słuszna i zasadna. Przy jej wydawaniu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Materiał sprawy został bowiem zebrany w sposób prawidłowy, na jego podstawie dokonano całościowej oceny sytuacji materialno-bytowej M. S. oraz rozpatrzono pozytywnie jego wniosek, jednakże z uwagi na ograniczone możliwości finansowe przyznano wnioskowane świadczenie w niewielkiej – z punktu widzenia skarżącego – wysokości. Z tych względów zarzuty i argumentacja skarżącego jest bezzasadna. W tym miejscu SKO wskazało, że decyzją znak: [...] organu I instancji przyznano M. S. świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w ramach wieloletniego rządowego programu "posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023. Natomiast nie przyznano kwoty na zakup leków, bowiem uzależnił to od przedstawienia faktury lub paragony apteki. Skargę na opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. S., który zarzucił, że MOPS przyznał mu zasiłek w kwotach niższych niż o to wnioskował. Podniósł, że przed wydaniem decyzji pracownik socjalny ustalił wysokość zasiłku celowego do przyznania w kwocie [...]zł, a następnie Kierownik MOPS przekreśliła tę kwotę i wpisała [...] zł, nie bacząc na wcześniejsze zatwierdzone ustalenia. Ponadto skarżący wytknął, że SKO nie poczyniło żadnych własnych ustaleń, pomijając milczeniem ważne fakty. Zauważył, że – wbrew treści zaskarżonej decyzji SKO – MOPS w decyzji własnej nie wskazywał na brak środków, czy na dużą liczbę beneficjentów. Poza tym Skarżący zarzucił SKO "brak logiki i racjonalności" w związku z zawartym w zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, że nie przyznano kwoty na zakup leków, bo uzależniono to od przedstawienia faktury lub paragonu z apteki. Z powołaniem się na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji MOPS i SKO "z ponownym rozpatrzeniem sprawy o zasiłek (celowy)". W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyroki NSA: z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08; z 19.05.2011 r., I OSK 301/11; z 08.11.2016 r., II OSK 250/15 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (z [...].04.2019 r. [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (z [...].02.2019 r. [...]) przyznającą Skarżącemu zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu brakującego opału na okres zimowy [...], zakupu energii elektrycznej do licznika przedpłatowego wraz z opłatą abonamentową, na dopełnienie butli gazowej, opłacenie bieżącego rachunku za wodę i kanalizację, wykupienia leków na receptę. Z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508, z późn. zm., w skrócie "u.p.s.") wynika, iż zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, a w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku celowego ma charakter tzw. decyzji uznaniowej, co oznacza, że organ administracji ma pewną swobodę decyzyjną co do ustalenia treści decyzji, związaną z realizowaniem określonej, w zakresie przedmiotu decydowania, polityki państwa. W konsekwencji kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do decyzji uznaniowych ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem – czy prowadząc postępowanie w sprawie, organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., i czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia oraz zakresu owego uprawnienia. Istotne znaczenie ma przy tym uzasadnienie wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę (por. wyrok NSA z 21.06.2011 r., I OSK 1794/10, CBOSA). Powinno z niego wynikać, że podejmując swe rozstrzygnięcia, organy administracji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego – co podlega weryfikacji przez sąd administracyjny. Oczywistym jest, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności ani arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z 25.03.2009 r., I OSK 1535/08, CBOSA). Z powyższego wynika, że w przypadku decyzji uznaniowych kluczowe znaczenie ma prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego, a w szczególności pełne i precyzyjne ustalenie i udokumentowanie stanu faktycznego oraz przekonujące uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie jest istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.). Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego – zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej – oraz uzasadnienia prawnego, zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności objaśnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia rzetelnego uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w wyjaśnianiu stronom motywów swych rozstrzygnięć, tj. zasadności przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu danej sprawy – zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy – by w ten sposób, w miarę możności, doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Chodzi więc o to, aby adresaci decyzji wykonali nałożone na nich obowiązki bez zbędnej zwłoki, nie w obliczu groźby użycia środków przymusu, ale w przekonaniu, że nałożony na nich obowiązek jest zgodny z prawem. Z pewnością strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 19 czerwca 1997 r. o sygn. akt V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że bezsporne w tej sprawie pozostaje, iż skarżący spełnia przesłanki do przyznania zasiłku celowego, a przede wszystkim tzw. kryterium dochodowe. Dochodem skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (tj. w grudniu 2018 r.) był bowiem jedynie zasiłek stały, w pełnej przysługującej przepisami wysokości, tj. [...] zł. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty tzw. kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 – w tym niepełnosprawności (pkt 5) – lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie świadczenia z pomocy społecznej. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358) od 1 października 2018 r. kryterium dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 701 zł. Żaden z organów administracji w niniejszej sprawie nie kwestionował zasadności zawnioskowanego przez skarżącego zasiłku celowego. Wyrazem tego była decyzja Prezydenta Miasta przyznająca zasiłek celowy. Kwestią sporną pozostaje jedynie– w świetle treści odwołania oraz skargi – wysokość zasiłku, jaka należało przyznać skarżącemu. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 2 sierpnia 2012 r. o sygn. I OSK 407/12, iż wydając decyzję z zakresu pomocy społecznej organ winien kierować się przesłankami ustawowymi, w tym m.in. wskazaniami zawartymi w art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s., w myśl których rodzaj i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy oraz że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, jeśli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Wobec bowiem ograniczonych środków finansowych organ nie jest w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc w zgłaszanej przez nie wysokości. Musi zatem przyjąć obiektywne kryteria, według których dokonuje rozdziału środków finansowych. Z tych względów należy się zgodzić, co do zasady, z organem II instancji, że wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są również od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz liczby osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Jednakże na gruncie kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że wbrew argumentacji SKO, organ I instancji w ogóle nie powołał się na okoliczność dysponowania ograniczonymi środkami jako na przyczynę jedynie częściowego uwzględnienia wniosku skarżącego – co trafnie wytknięto w skardze. Przeciwnie, organ I instancji wykazywał jedynie, że w świetle posiadanych przezeń danych potrzeby skarżącego są w rzeczywistości niższe od deklarowanych, lub że zostały już w części zaspokojone wcześniej przyznanymi świadczeniami z pomocy społecznej. Tymczasem SKO w żaden sposób nie odniosło się do tych twierdzeń, zamiast tego powołało się na wyżej wymienione – w istocie nowe – okoliczności. Powyższe spostrzeżenie oraz dalsze, niżej opisane wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzą, że organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z ww. zasadą, istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie danej sprawy administracyjnej. Sens administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś – a w każdym razie: nie tylko – na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Potwierdza to m.in. treść i kolejność unormowań zawartych w art. 138 k.p.a., który to artykuł przyznaje organowi odwoławczemu przede wszystkim kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej, bądź jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy tudzież umorzenie postępowania pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.). Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyroki NSA: z 14.08.1987 r., IV SA 385/87, GAP 1987, nr 21, s. 40; z 20.12.1999 r., IV SA 274/97, LEX nr 48234). Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być, rzecz jasna, zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Dlatego obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyroki NSA: z 22.04.1998 r., I SA/Lu 21/98, niepubl.; z 20.12.1999 r., IV SA 274/97, LEX nr 48234). Z uzasadnienia powinno również jasno wynikać, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę tożsamą – tak pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym – co organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO powyższym wymogom nie czyni zadość. Przede wszystkim należy zauważyć, że rozważania zamieszczone w tym uzasadnieniu, to w większości ogólne sfomułowania i uwagi, które de facto mogłyby się znaleźć w każdej decyzji zasiłkowej. Natomiast ta część uzasadnienia, która odnosi się do konkretnych okoliczności rozpatrywanej sprawy jest nader lakoniczna i w zasadzie ogranicza się do stwierdzenia, że: "...decyzją znak: [...] organu pierwszej instancji przyznano M. S. świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w ramach wieloletniego rządowego programu «posiłek w szkole i w domu» na lata 2019-2023. Natomiast nie przyznano kwoty na zakup leków, bowiem uzależnił to od przedstawienia faktury lub paragony apteki". Wcześniej zaś SKO li tylko ogólnikowo stwierdziło, że: "...zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa oraz jest w pełni słuszna i zasadna. Przy jej wydawaniu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Materiał sprawy został bowiem zebrany w sposób prawidłowy, na jego podstawie dokonano całościowej oceny sytuacji materialno-bytowej M. S. oraz rozpatrzono pozytywnie jego wniosek, jednakże z uwagi na ograniczone możliwości finansowe przyznano wnioskowane świadczenie w niewielkiej – z punktu widzenia odwołującego – wysokości. [...] z tych względów zarzuty i argumentacja odwołującego jest bezzasadna". Takie uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO prowadzi do powstania poważnych wątpliwości czy w ogóle, a jeśli tak, to jaką sprawę, organ II rozpoznał ponownie. Wszak, po pierwsze, motywując nieuwzględnienie części żądań skarżącego, SKO – jak to już wyżej wskazano – odwołało się do zupełnie innych okoliczności (ograniczonych środków finansowych MOPS) niż organ I instancji. Po drugie, SKO w uzasadnieniu swej decyzji stwierdziło, że skarżącemu "nie przyznano kwoty na zakup leków [...]", podczas gdy z treści sentencji i uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej (znak: [...]) jednoznacznie wynika, że skarżącemu przyznano pomoc na ten cel (w kwocie [...]zł). Po trzecie, przedmiotem weryfikacji instancyjnej w niniejszej sprawie nie była – wyraźnie przywołana w przedostatnim akapicie uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO – decyzja Prezydenta Miasta opatrzona znakiem: [...], lecz decyzja znak: [...] Wprawdzie organ administracji uzasadniając decyzję w sprawie przyznania stronie kolejnego zasiłku w niższej od żądanej wysokości, może – w szczególności celem wykazania, iż strona jest objęta stałym wsparciem z pomocy społecznej – może odwołać się także do innych decyzji, którymi przyznano stronie świadczenia pomocowe. Jednakże z cytowanego fragmentu uzasadnienia decyzji SKO zdaje się wynikać, że to właśnie owa przywołana decyzja [...] – a nie decyzja [...] – była przedmiotem weryfikacji w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Godzi się przy tym zauważyć, że kopia ww. decyzji zalega w aktach kontrolowanej sprawy i z jej treści żadną miarą nie wynika, iżby tą decyzją odmówiono skarżącemu przyznania zasiłku na zakup leków. Po czwarte, z treści skargi można wysnuć wniosek, że skarżący oczekiwał przyznania pomocy w kwocie [...]zł, podczas gdy otrzymał [...] zł. W tych okolicznościach sprawy nie sposób więc zasadnie twierdzić – jak uczyniło to SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że skarżącemu, z jego punktu widzenia, przyznano świadczenie jedynie w "niewielkiej" wysokości. Treść i liczba błędów rzeczowych, które zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie pozwalają uznać, że są one jedynie wynikiem niestarannej redakcji tekstu decyzji, lecz każe przyjąć, że w istocie organ II instancji nie dopełnił obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania kwestionowanej decyzji organu I instancji w jej całokształcie. Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO nie może się ostać w obrocie prawnym jako wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania – art. 15 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpatrując sprawę ponownie po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ II instancji powinien – zgodnie z właściwie rozumianą zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – rozpoznać sprawę powtórnie merytorycznie w jej całokształcie, a następnie dać temu należyty wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji, które powinno zawierać także odniesienie się do zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego.