I SA/Wa 638/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz P. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Minister Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania P. B., decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stwierdzającą nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obr. [...], jedn. ewid. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], zajętej pod drogę gminną nr [...] ([...]) ul. [...] w [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", stwierdził nabycie, z mocy prawa, przez Gminę [...], własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, obr. [...], jedn. ewid. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], zajętej pod drogę gminną nr [...] ([...]) ul. [...] w [...]. Od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. P. B. wniósł odwołanie. Minister Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nieruchomości pozostające 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Dalej Minister wskazał, że [...] grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] w tym dniu była J. I.. 31 grudnia 1998 r. właścicielami działki nr [...] byli M. W., E. M., J. M.(1), K. M., S. D. oraz J. M.(2). J. M.(1) zmarł [...] kwietnia 1999 r., a spadek po nim nabyli M. W., E. M., K. M., S. D. oraz J. M.(2) na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2000 r. sygn. akt [...] Ns. [...]. Na podstawie umowy działu spadków i darowizny z [...] lipca 2005 r. Rep. A nr [...] właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] został E. M.. Na podstawie umowy zamiany i sprzedaży z [...] października 2008 r. Rep. A nr [...] prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nabyła J. I.. Na podstawie umowy darowizn oraz ustanowienia służebności osobistej z [...] lutego 2009 r. Rep. A nr [...] prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...], [...], [...] nabył P. B.. J. M.(2) zmarł [...] grudnia 2015 r. Uprawnienia przysługujące J M.(2) z prawa własności do nieruchomości 31 grudnia 1998 r. zostały przeniesione w drodze umowy działu spadków i darowizny z [...] lipca 2005 r. Rep. A nr [...]. Tym samym okoliczność kto dziedziczy majątek po J. M.(2) nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż prawo własności do przedmiotowej nieruchomości nie może być elementem majątku spadkowego (wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 931/17; wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 408/16). Z mapy uzupełniającej rozgraniczenia sporządzonej przez geodetę T. W., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] września 2009 r. pod nr [...] wynika, że w wyniku rozgraniczenia działki nr[...] i nr [...] zostały zniesione do działki nr [...], która to zmieniła konfigurację, powierzchnię i oznaczenie na nr [...]. Aktualnie właścicielem przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] (wydzielone z działki na [...]) jest P. B., co znajduje potwierdzenie w księdze wieczystej nr [...]8. 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, co ustalono na podstawie: - uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...] z 1987 r. Nr [...], poz. [...]), na mocy której droga nr [...] o nazwie Roczyny za rzeką (aktualnie nr [...] - ul. [...]) została zaliczona do kategorii dróg gminnych, - art. 103 ust. 2 ustawy wedle którego przedmiotowa droga od 1 stycznia 1999 r. pozostała drogą gminną, - mapy z projektem podziału nieruchomości, sporządzonej przez geodetę J. M.(3), przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] listopada 2018 r. pod nr [...], na której geodeta przedstawił granice nieruchomości według jej zajęcia pod drogę publiczną na 31 grudnia 1998 r. Minister podkreślił, że powyższe opracowanie geodezyjne stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone przez geodetę (wyrok NSA z 16 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2/12). Powyższą dokumentację geodeta obowiązany jest sporządzić z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, co wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 tej ustawy. Zdaniem Ministra 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy: - ewidencja faktur za lata 1991, 1992, 1993, z której wynika, że przedmiotowa droga była objęta pracami, tj. wykonanie nawierzchni asfaltu, pobocza, poręczy, - metryka ul. [...], z której wynika, że ulica była wyposażona w rowy przydrożne, podziemne sieci wodociągowe, energetyczne, teletechniczne, nadziemne sieci energetyczne (słupy), teletechniczne, a także przepusty betonowe. Minister wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, również w wersji obowiązującej 31 grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (a od 1 stycznia 1999 r. również w gaz), należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością (wyrok NSA z 12 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 145/16), - oświadczenia Zastępcy Burmistrza [...] z [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2017 r. oraz [...] lutego 2019 r., w których stwierdza, że droga nr [...] - ul. [...] w [...] była administrowana przez Gminę [...] od lat siedemdziesiątych do dnia dzisiejszego, wykonywane były prace polegające na bieżącym utrzymaniu nawierzchni w stanie umożliwiającym dopuszczenie na niej ruchu samochodowego i pieszego, tj.: utwardzanie nawierzchni materiałem kamiennym, uzupełnienie podbudowy i nawierzchni tłuczniem, uzupełnianie ubytków w nawierzchni asfaltowej jezdni oraz bieżąca konserwacja, remonty odwonienia, utrzymanie w sezonie zimowym. Organ odwoławczy uznał więc, że przesłanki określone w art. 73 ustawy zostały spełnione. Od decyzji Ministra Rozwoju z [...] stycznia 2020 r. P. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skarze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie jej z naruszeniem art. 7-10, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 85 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz art. 136 kpa, jak również naruszenie art. 73 ust 1 ustawy. W uzasadnieniu podniósł, że w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] przedstawił szereg zarzutów, do których Minister Rozwoju w ogóle się nie odniósł. W szczególności zarzucił, że ani geodeta, który sporządził opinię, ani Wojewoda [...], który prowadził postępowanie, nie okazał stronom przebiegu granic, w szczególności chodzi o granicę między działkami nr [...] i [...], a działką nr [...]. Skarżący podał, że na gruncie brak jest jakichkolwiek znaków granicznych pozwalających na ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami, które z mocy prawa mają przejść na własność Gminy [...], a działką nr [...], która ma pozostać we własności P. B.. Minister Rozwoju nie ustosunkował się do tego zarzutu, ograniczając się do stwierdzenia, że opracowanie geodezyjne jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone przez geodetę. Zdaniem skarżącego takie lakoniczne stwierdzenie pozbawia strony możliwości jakiejkolwiek kontroli bądź weryfikacji opracowania geodezyjnego, w którego sporządzeniu strona nie uczestniczyła i została pozbawiona możliwości okazania jej przebiegu granic przez geodetę. Dalej skarżący podał, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] zawierało również zarzut przejęcia przez Gminę [...] zbyt dużej powierzchni, w tym rowu odpływowego, który powstał dopiero w 2008 r. i w związku z tym nie mógł 1 stycznia 1999 r. wchodzić w skład drogi publicznej. Również do tego zarzutu Minister Rozwoju nie ustosunkował się w swojej decyzji. W odwołaniu podniesiono także, że działka nr [...] była w granicach ogrodzonego terenu pozostającego w posiadaniu prywatnych właścicieli i w żadnym wypadku nie mogła zostać włączona w skład drogi gminnej, bo droga gminna była poza ogrodzeniem i droga ta odpowiada w chwili obecnej jedynie części lub całości działki nr [...]. Brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Ministra Rozwoju w zaskarżonej decyzji do tego zarzutu. W ocenie skarżącego nie może ostać się decyzja, a w istocie decyzje, które orzekają o przejęciu gruntu przez Gminę [...] pod drogę publiczną, skoro nie zostało w postępowaniu administracyjnym wyjaśnione, jaka część dawnej działki nr [...] była zajęta pod drogę i czy wszystkie działki objęte zaskarżoną decyzją pozostawały 1 stycznia 1999 r. we władaniu jednostki samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest to, czy teren obejmujący obecne działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha 31 grudnia 1998 r. był faktycznie zajęty pod drogę publiczną – drogę gminną nr [...] [...] za rzeką (aktualnie ul. [...]) w [...]. Wojewoda Małopolski i Minister Rozwoju podzielają pogląd Gminy [...] (wnioskującej o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną) i stoją na stanowisku, że przedmiotowy grunt 31 grudnia 1998 r. był zajęty pod część pasa drogowego drogi gminnej [...] za rzeką. Zdaniem organów wynika to z: 1) mapy z projektem podziału w skali 1:2000 nr [...] przyjętej do pzgik [...] listopada 2018 r. sporządzonej w trybie art. 73 ustawy według stanu z zajęcia spornych gruntów pod drogę publiczną; 2) oświadczeń zastępcy Burmistrza Gminy [...] z [...] lutego 2015 r. i [...] lutego 2019 r. Stanowiska tego nie podziela aktualny właściciel działek nr [...] i [...] P. B.. Uważa on, że Gmina [...] zamierza przejąć na własność dużo większą powierzchnię gruntu w stosunku do faktycznie zajętej pod drogę, w szczególności część gruntu na której znajduje się rów odpływowy, który powstał dopiero w 2008 r. P. B. podniósł, że działka nr [...] była ogrodzona także od strony ul. [...]. Grunt stanowiący obecną działkę nr [...] była w granicach ogrodzenia prywatnej posesji. Poza ogrodzeniem mogła pozostać działka nr [...] lub część tej działki, a więc tylko w tym zakresie możliwe jest zajęcie gruntu prywatnego pod drogę publiczną. Jeżeli chodzi o to zagadnienie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 73 ust. 1 i 3a ustawy nieruchomości pozostające 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. Z przepisu tego wynika, że dla wyjaśnienia przesłanki zajęcia gruntu prywatnego pod drogę publiczną istotne znaczenie ma stan faktyczny na gruncie, istniejący 31 grudnia 1998 r. Aby wyjaśnić to zagadnienie niezbędne jest ustalenie, czy dana nieruchomość w całości bądź w części była zajęta pod konkretne elementy, które składały się na ówczesną ustawową definicję drogi lub pasa drogowego, czy ulicy takie jak: jezdnia, pobocze, chodnik, ścieżka rowerowa, zieleń (drzewa i krzewy), zatoka autobusowa, pas awaryjnego postoju, obiekty inżynierskie, place, zatoki postojowe, urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu, urządzenia techniczne niezwiązane z ruchem pojazdów lub pieszych [art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) – dalej zwanej "udp", według stanu prawnego obowiązującego 31 grudnia 1998 r.]. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zostało w sposób dostateczny wyjaśnione, czy teren tworzący obecne działki nr [...] i [...] o łącznej pow. [...] m2 był 31 grudnia 1998 r. faktycznie zajęty pod część pasa drogowego drogi gminnej [...] za rzeką. Sąd nie kwestionuje tego, że dokumentacja geodezyjna (mapowa) może być pomocna przy wyjaśnianiu sprawy toczącej się w trybie art. 73 ust. 1 ustawy. Sąd stoi jednak na stanowisku, że przedłożone w niniejszej sprawie mapy wykonane w skali 1:2000 (k. 8,37,76,100 akt administracyjnych) dokumentują stan formalny, a nie rzeczywisty i w związku z tym, zwłaszcza w sprawie spornej między stronami, nie mogły mieć przesądzającego znaczenia dla wyjaśnienia przesłanki zajęcia spornego gruntu pod drogę publiczną. Nakreślone na tych mapach linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu obrazują geodezyjny przebieg dróg i działek ewidencyjnych w terenie (stan formalny), nie pokazując "z bliska" stanu faktycznego na gruncie, w szczególności nie wynika z nich, czy 31 grudnia 1998 r. teren obecnych działek nr [...] i [...] był w jakiejkolwiek części zajęty pod konkretne elementy składające się na ustawową definicję drogi lub pasa drogowego. Zdaniem Sądu zgromadzona w sprawie dokumentacja mapowa i oświadczenia zastępcy Burmistrza Gminy [...] są niewiarygodne, jeżeli chodzi o wykazanie przesłanki "zajęcia" spornego terenu pod drogę gminną nr [...]. Nie wynika z nich pod jakie konkretne elementy infrastruktury drogowej był 31 grudnia 1998 r. zajęty sporny grunt. Z akt administracyjnych wynika, że w 1995 r. została sporządzona metryka drogi nr [...]. Wynika z niej (według stanu na czerwiec 1995 r.), że droga ta miała szerokość od [...] m do [...] m. Metryka wskazuje, że wówczas w skład tej drogi wchodził pas jezdny z kamienia polnego łamanego i tłucznia, nawierzchnia jezdni wykonana była z kamienia łamanego i asfaltobetonu. Droga ta według stanu na 1995 r. zawierała obiekty inżynierskie w postaci przepustów betonowych. Z metryki wynika, że droga ta wówczas nie zawierała takich elementów jak: pobocza, drogi rowerowe, chodniki, zieleń przydrożna. Poza tym z metryki drogi wynika, że droga ta zawierała rowy przydrożne (odwadniające), podziemne sieci wodociągowe, energetyczne, teletechniczne, naziemne sieci energetyczne (słupy), teletechniczne. Z metryki nie wynika w jakiej dacie te elementy infrastrukturalne zostały wykonane. Z kolei z ewidencji faktur za lata 1991-1993 wynika, że jeżeli chodzi o drogę Roczyny za rzeką, w 1991 r. wykonano nawierzchnię asfaltową, w 1992 r. prace dotyczyły pobocza i poręczy (most) oraz położenia betonu na obszarze [...] m3. Zatem należałoby ustalić, czy którykolwiek z opisanych wyżej elementów drogi znajdował się 31 grudnia 1998 r. w terenie stanowiącym obecne działki nr [...] i [...], a jeżeli tak, to jakie były faktyczne, przestrzenne granice zajęcia tego gruntu pod pas drogowy drogi [...] za rzeką. Jeżeli chodzi o to, czy w niniejszej sprawie została spełniona na 31 grudnia 1998 r. przesłanka władztwa podmiotu publicznoprawnego nad terenem oznaczonym obecnie jako działki nr [...] i [...] Sąd zwraca uwagę, że władztwo publiczne nad nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, wynikające z zarządu sprawowanego na podstawie przepisów rozdziału 2 udp można rozpatrywać w odniesieniu do obszaru faktycznego zakresu zajęcia spornej nieruchomości pod pas drogowy drogi gminnej nr [...]. To oznacza, że przestrzenny zakres zajęcia nieruchomości prywatnej pod drogę publiczną gminną określał teren, na którym (według stanu na 31 grudnia 1998 r.) podmiot publicznoprawny (zarząd gminy) wykonywał władztwo, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 9-11 udp, jako organ administracji drogowej w rozumieniu art. 23 ust. 4 udp w zw. z art. 1 pkt 28 lit. i ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.). Zatem przestrzenny zakres władztwa na konkretnych fragmentach nieruchomości prywatnych zostaje wyznaczony przez przestrzenny zakres ich faktycznego zajęcia pod drogę publiczną, a ściślej urządzony pas drogowy tej drogi (konkretne elementy pasa drogowego ulicy). Władania publicznoprawnego, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy, nie wyklucza brak zgody właściciela gruntu na władanie nim przez jednostkę samorządu terytorialnego, czy też współwładanie z gminą nieruchomością zajętą pod drogę publiczną, zwłaszcza w sytuacji, gdy teren zajęcia pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r. znajdował się poza ogrodzeniem prywatnej posesji. Trzeba wskazać, że dla wykazania władania publicznoprawnego znaczenie ma władanie sprawowane na drodze, a nie na poszczególnych działkach ewidencyjnych. Dokumenty wskazujące na władanie drogą z zasady odnoszą się do konkretnych dróg, a nie działek ewidencyjnych. Władanie publicznoprawne nie nosi cech posiadania w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ponieważ odnosi się do czynności dotyczących, np. utrzymania, ochrony, naprawy, konserwacji drogi, często także przy udziale właściciela nieruchomości bądź nawet wbrew jego woli (por. wyrok NSA z 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 37/14). Z art. 4 ust. 1 pkt 9-11 i art. 23 ust. 6 pkt 4 udp wynika, że konkretnym przejawem władania przez podmiot publicznoprawny gruntem zajętym pod drogę publiczną są, np. takie czynności jak: modernizacja drogi (wykonywanie robót), utrzymanie drogi (wykonywanie robót remontowych, konserwacyjnych, porządkowych, innych w celu zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, odśnieżanie, zwalczanie śliskości zimowej), sadzenie i usuwanie drzew i krzewów. Zatem takie dokumenty jak ewidencja faktur za lata 1991-1993, metryka drogi [...] za rzeką założona w 1995 r., oświadczenia zastępcy Burmistrza Gminy [...] z 2015 r., 2017 r. i 2019 r. wskazujące na wykonywanie według stanu na 31 grudnia 1998 r. robót i prac z zakresu utrzymania drogi gminnej (art. 4 pkt 10 udp), w szczególności remont odwodnienia, utrzymanie w sezonie letnim i zimowym mogły mieć znaczenie dla sprawy, ale dopiero wówczas gdy zostanie wykazane jakie było przestrzenne zajęcie spornego terenu pod konkretne elementy drogi publicznej wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 udp. Wobec tego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zarówno Wojewoda [...], jak i Minister Rozwoju nie wyjaśnili w sposób dokładny i wszechstronny stanu faktycznego sprawy przez co naruszyli art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że dla niniejszej sprawy za prawidłowy będzie mógł być uznany podział działki nr [...] na działki nr [...], [...] i [...] (w tym ustalony przez geodetę przebieg granic pomiędzy działkami [...] i [...], a działką nr [...]) pod warunkiem, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym zostanie dokładnie i wszechstronnie wyjaśnione, ustalone i ocenione, że granice działek nr [...] i [...] wydzielonych pod drogę publiczną pokrywają się z zakresem przestrzennego faktycznego zajęcia ich terenu pod konkretne elementy pasa drogowego drogi nr [...]. Dokumentacja podziałowa z 2018 r. znajdująca się w aktach sprawy nie pozwala na ustalenie na podstawie jakich danych, informacji, dokumentów geodeta J. M.(3) przyjął, że teren o pow. [...] m2 składający się na działki nr [...] i [...] był 31 grudnia 1998 r. zajęty pod konkretne elementy drogi gminnej nr [...]. Samo ogólne wskazanie w dokumentacji podziałowej przez biegłego, że teren ten zajęty był 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną wymyka się spod kontroli organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, stron postępowania i sądu administracyjnego. Dokumentacja biegłego musi być należycie uzasadniona. Musi z niej wynikać na podstawie jakich materiałów źródłowych biegły przyjął takie, a nie inne ustalenia, a tego brakuje w dokumentacji sporządzonej przez geodetę J. M.(3). W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku. Zdaniem Sądu skoro w niniejszej sprawie sporny pomiędzy stronami postępowania administracyjnego jest fakt zajęcia terenu obecnych działek nr [...] i [...] pod drogę gminną i sprawowania władztwa publicznoprawnego przez Gminę według stanu na 31 grudnia 1998 r., to Wojewoda Małopolski winien rozważyć przeprowadzenie w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego w formie rozprawy (art. 89 § 2 w zw. z art. 90 § 2 kpa). W toku rozprawy - na którą organ uprzednio wezwałby strony do złożenia dokumentów, wyjaśnień i innych dowodów na poparcie ich twierdzeń oraz wezwałby biegłego geodetę J. M.(3) do wyjaśnienia w oparciu o jakie dane, informacje i dokumenty ustalił zakres przestrzennego zajęcia terenu o pow. [...] m2 (działka nr [...]) i o pow. [...] m2 (działka nr [...]) pod drogę gminną nr [...] - byłaby możliwość uzgodnienia interesów stron z udziałem biegłego sporządzającego dokumentację podziałową połączona z przeprowadzeniem oględzin na gruncie, tak aby wyjaśnić, czy teren działek nr [...] i [...] był 31 grudnia 19988 r. zajęty pod konkretny – a jeżeli tak, to jaki – element (elementy) drogi gminnej nr [...]. W ramach rozprawy byłaby możliwość wyjaśnienia, czy na spornym terenie istniały 31 grudnia 1998 r. rowy odwadniające, skoro P. B. uważa, że powstały one dopiero w 2008 r. (odwołanie, skarga), a zgromadzona w sprawie dokumentacja nie pozwala na ustalenie, czy rowy przydrożne (odwadniające), wymienione na str. 2 w pkt 8 metryki drogi, istniały w dacie 31 grudnia 1998 r. Poza tym wyjaśnienia wymaga to, czy teren działki nr [...] był ogrodzony od strony drogi gminnej nr [...], jak utrzymuje P. B. (odwołanie, skarga). Trafnie bowiem wskazuje skarżący, że grunt znajdujący się w granicach ogrodzenia prywatnej posesji nie mógł być przedmiotem władania publicznoprawnego, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy. Nie można jednak pominąć tego, że stanowisku P. B. przeczy oświadczenie E. M. zawarte w akcie notarialnym z [...] października 2008 r. Rep. Nr [...] wskazujące, że działka nr [...] zapisana w Kw nr [...] (która później weszła w skład działki nr [...], z której następnie wydzielono m.in. działki nr [...] i [...]) była wówczas nieogrodzona, niezabudowana i nieuzbrojona oraz że przylegała i miała bezpośredni dostęp do drogi ogólnodostępnej. Mając to wszystko na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 210 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.