II SA/Go 477/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 9 października 2017 r., W.J. zwrócił się do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej na usunięcie uszkodzeń dachu spowodowanych przez orkan w nocy z [...] października 2017 r. na zabytkowym Dworze w [...] lub o wystąpienie z wnioskiem do Wojewody [...] z wnioskiem o pomoc finansową w związku z powstałymi szkodami. Decyzją znak [...] z dnia [...] października 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] orzekł o odmowie przyznania pomocy finansowej na usunięcie uszkodzeń dachu spowodowanych przez wiatr na zabytkowym Dworze. Od tej decyzji W.J. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], dalej również jako SKO, które decyzją znak [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] kwietnia 2018 r. organ I inst. wydał decyzję odmowną, od której W.J. ponownie wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. (znak: [...]) SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. W.J. złożył skargę do przewodniczącego Rady Miasta na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, która uchwałą nr XL VI/30 1/2018 z dnia 27 września 2018 r. została przekazana Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej celem rozpatrzenia jej w ramach toczącego się postępowania administracyjnego. Organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekł o odmowie przyznania W.J. zasiłku celowego na usunięcie uszkodzeń dachu spowodowanych przez wiatr na zabytkowym Dworze, z wniosku z dnia [...] października 2017 r. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania zasiłku. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r., organ wystąpił do Związku Międzygminnego [...] o podanie informacji ile osób jest zgłoszonych do wywozu śmieci pod adresem [...]. W odpowiedzi Związek Międzygminny poinformował, że od lipca 2013 r. na nieruchomość położoną w miejscowości [...] nie została złożona deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ stwierdził, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości powstaje za każdy miesiąc,w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. W.J. deklaracji takiej nie złożył, zatem nie zamieszkiwał on pod wskazanym adresem. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., organ zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji [...] o ustalenie czy wnioskodawca zamieszkuje i prowadzi swoje czynności życiowe w [...], czy w [...]. W odpowiedzi na pismo Komenda Powiatowa Policji poinformowała, że Pan W.J. zamieszkuje w [...] wraz z żoną B.J. Widywany jest pod wskazanym adresem kilka razy w tygodniu. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r., organ wystąpił do Gminy [...] o podanie informacji jakie było zużycie wody oraz nieczystości pod adresem [...] w okresie od czerwca 2017 r. do maja 2018 r.. W odpowiedzi Gmina poinformowała, że do nieruchomości [...] w okresie od czerwca 2017 r. do maja 2018 r. nie była dostarczana woda z gminnej sieci wodociągowej oraz nie zarejestrowano zgłoszenia opróżnienia zbiornika na nieczystości płynne. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r., organ zwrócił się do E. o podanie informacji jakie było zużycie prądu pod adresem [...] w okresie od czerwca 2017 r. do maja 2018 r. W odpowiedzi E. poinformowała, że zużycie energii wyniosło 861 kWh. Organ I instancji podkreślił, że wnioskodawca uniemożliwił przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, zaś wszystkie próby, wezwania nie dały skutku - w związku z tym nie wiadomo jak wygląda lokal mieszkalny w którym rzekomo wnioskodawca zamieszkiwał i czy były tam cechy zamieszkiwania. Nie powiodły się także próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w [...]. Organ wskazał, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., wezwał wnioskodawcę w celu ustalenia terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Pismo odebrane zostało w dniu 23 sierpnia 2018 r., lecz wnioskodawca nie skontaktował się z organem. W dniu 17 września 2018 r. pracownik socjalny udał się pod adres [...] w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, gdzie wnioskodawcy nie zastano. Gdy w dniach 26 września 2018 r. i 1 października 2018 r. wnioskodawca zgłosił się do Ośrodka w celu wglądu w akta sprawy, bezskutecznie próbowano z nim ustalić termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. W dniu 26 września 2018 r. za pośrednictwem emaila wnioskodawca poprosił o przedstawienie terminu wywiadu środowiskowego. W ustalonej dacie, tj. w dniu 5 października 2018 r. wnioskodawcy jednak nie zastano pod wskazanym adresem. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r., organ wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego pod adresem [...]. Jednakże pod wskazanym adresem pracownik socjalny dwukrotnie wnioskodawcy nie zastał. W związku z powyższym w celu uzgodnienia terminu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego do skarżącego skierowano wezwanie. W dniu 3 stycznia 2019 r. wnioskodawca złożył pismo w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, w którym poinformował, że termin wywiadu będzie możliwy po 21 stycznia 2019 r. Pomimo, że pracownik MOPS udał się na wywiad w dniach [...] stycznia 2019 r., nie zastał wnioskodawcy w miejscu zamieszkania. W ocenie Kierownika OPS całokształt zachowania W.J. świadczy, że nie zamieszkiwał on we Dworze, [...]. Również zeznania świadków będących mieszkańcami [...], wskazują, iż wnioskodawca nie zamieszkuje w [...], lecz przebywa tam jedynie w okresie wakacyjnym, korzystając z domku letniskowego, zaś na stałe zamieszkuje w [...]. Z zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy wynika, że pod adresem [...] (zabytkowy Dwór) W.J. zameldował się na pobyt stały w dniu [...] grudnia 2015 r., a wymeldował w dniu [...] października 2018 r., następnie zameldował w [...], gdzie zamieszkiwał wraz z żoną w dniu zdarzenia klęskowego co zeznali świadkowie i sąsiedzi z bloku przy [...]. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że W.J. nie zamieszkiwał, ani nie koncentrował swoich czynności życiowych w chwili zdarzenia klęskowego w uszkodzonym budynku pod adresem [...]. Zgodnie z zasadami określonymi przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2017 r., warunkiem przyznania wnioskowanej pomocy jest prowadzenie w dniu wystąpienia zdarzenia klęskowego, gospodarstwa domowego w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym zniszczonym lub uszkodzonym w wyniku tego zdarzenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odmówił wnioskowanej pomocy. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie SKO organ I instancji prawidłowo wskazał, że z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że W.J. nie zamieszkiwał on we Dworze, [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podkreślił, że w polskim prawie cywilnym miejscem zamieszkania jest miejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu (art. 25 k.c.). Istotny jest zarówno fakt fizycznego przebywania w danej miejscowości (corpus) jak i wola przebywania w niej (animus). Zamieszkiwanie oznacza zatem rodzaj pobytu danej osoby cechujący się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych w miejscu faktycznie zajmowanym, stanowiącym centrum jej życia w danym okresie, a w szczególności nocowaniem stołowaniem się i wypoczynkiem po pracy. Okazjonalne przebywanie w danym miejscu nie wypełnia warunku fizycznej obecności stanowiącej o istnieniu corpus. Wola przebywania w danym miejscu musi wiązać się z tym, że miejsce to stało się ośrodkiem życia codziennego osoby fizycznej, w którym skoncentrowane są jej plany życiowe. Ustalając zamiar przebywania należy mieć na uwadze, że składnik mentalny animus nie może być oceniany tylko i wyłącznie na podstawie wewnętrznego przekonania, pozytywnego stosunku emocjonalnego do danej miejscowości, czy wreszcie deklaracji słownej łub zapewnień. Aby był on wiarygodny musi jeszcze wyrażać się w postaci konkretnych sprawdzalnych zachowań - które będą tego potwierdzeniem. Nie wystarczy więc w tej mierze jedynie złożenie oświadczenia, czy zapewnień przez zainteresowaną osobę o danym zamiarze. Muszą temu oświadczeniu jeszcze towarzyszyć codzienne czynności faktyczne i prawne, które będą jego wyrazem. Animus musi być więc wystarczająco uzewnętrzniony w postaci określonych zachowań, w szczególności czynności prawnych (administracyjnych, pracowniczych, cywilnoprawnych, rodzinno-prawnych). Zdaniem organu II instancji wyżej wyrażone stanowisko co do nie zamieszkiwania przez skarżącego w uszkodzonym budynku potwierdza fakt braku zgłoszenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pod adresem [...]. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.) posługuje się pojęciem nieruchomości zamieszkane", "mieszkańcy" oraz zamieszkiwanie". Użycie takich pojęć w ocenie SKO oznacza, że na gruncie ww. ustawy nie ma znaczenia nawet zamiar stałego pobytu, a jedynie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego podobny wniosek wysnuć można także z faktu braku dostawy wody z gminnej sieci wodociągowej oraz zgłoszenia dotyczącego opróżniania zbiornika na nieczystości płynne pod adresem [...]- podczas gdy z zebranych materiałów dowodowych wynika, że zużycie wody zanotowano pod adresem [...], gdzie mieści się dom letniskowy wnioskodawcy. Organ II instancji podkreślił, że również zeznania świadków będących mieszkańcami [...], wskazują na fakt, iż wnioskodawca nie zamieszkuje w [...], lecz przebywa tam w okresie jedynie w okresie wakacyjnym, korzystając z domku letniskowego, zaś na stałe zamieszkuje wraz z żoną w [...]. SKO wskazało, że istotną w omawianym zakresie jest także okoliczność wymeldowania się wnioskodawcy z adresu [...] oraz zameldowanie się w [...], przy [...], gdzie zamieszkiwał wraz z żoną w dniu zdarzenia klęskowego, którą to okoliczność potwierdzili sąsiedzi. Za tego typu konkluzją przemawia nadto informacja z Komendy Powiatowej Policji o zamieszkiwaniu wraz z żoną w [...]. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że W.J. nie zamieszkiwał we Dworze, [...], a już na pewno nie prowadził tam gospodarstwa domowego, w związku z tym zgodnie z Wytycznymi Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2017 r. w ocenie SKO nie zachodzą przesłanki do przyznania mu pomocy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył W.J. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa poprzez pomijanie dowodów i nieprawidłowości podczas prowadzenia postępowania przez OPS w [...]. Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji świadomie pominięto dokumenty, dowody, fakty i oświadczenia, które zostały przekazane do OPS i SKO. W jego ocenie takie postępowanie ma na celu jedynie wyłącznie stworzenie fałszywego wrażenia, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo i wzięto pod uwagę tylko wybiórczo bardzo wątpliwe i nieprawdziwe materiały dowodowe, na podstawie których wydano decyzję. Zdaniem skarżącego całość postępowania została przeprowadzona nieprawidłowo z naruszeniem prawa i bez właściwej staranności, wnikliwości i stronniczo. Skarżący podkreślił, że OPS bezpodstawnie wysuwa wniosek braku zamieszkania i koncentrowania głównych czynności życiowych w [...] na podstawie nie podpisania umowy na wywóz odpadów. Jego zdaniem zamieszkiwanie nie musi wiązać się z podpisaniem umowy na wywóz śmieci. W ocenie skarżącego podnoszenie informacji udzielanych przez wybranych świadków jest niewiarygodne, ponieważ te osoby nie przebywały w budynku gospodarczym i mieszkalnym na terenie gospodarstwa rolnego. Zdaniem skarżącego nie są wiarygodne relacje świadków, którzy niejasno wypowiadają się na temat zamieszkania kilkanaście miesięcy po huraganie i nie są w stanie stwierdzić, czy w tamtym okresie mieszkał w [...]. Ponadto skarżący stwierdził, że powoływanie się na niepełne informacje policji o zamieszkiwaniu w [...] jest całkowitym nieporozumieniem, gdyż te stwierdzenia dotyczą okresu rok po zdarzeniu i nie posiadają związku ze sprawą. Zdaniem skarżącego jest to nadużycie OPS, które zmierza do wprowadzenia w błąd, a SKO podpiera się nieprawdziwymi faktami. Odnosząc się do faktu niskiego zużycia wody skarżący stwierdził, że zużycie wody w budynku gospodarczym jest stosowane do celów rolniczych w gospodarstwie rolnym, które jest prowadzone na tym terenie i nie jest konieczne opróżnianie zbiornika bezodpływowego. W ocenie skarżącego nieuprawnionym jest podnoszenie, że w budynku w [...] jest niskie zużycie wody z wodociągu. Od okresu połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku w budynku jest zainstalowana stacja hydroforowa, która zasila obiekt w wodę z własnego ujęcia nie korzystając z publicznej sieci. Dodatkowo skarżący podkreślił, że zameldowanie w [...] rok po fakcie zdarzenia nie ma żadnego związku ze sprawą i jest próbą stworzenia złego wrażenia i zaciemnienia sprawy i wyrazem złego nastawienia do strony. Zdaniem skarżącego postępowanie Ośrodka Pomocy Społecznej usankcjonowane decyzją SKO stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. OPS nie przesłuchał wskazanych przez skarżącego trzech świadków, których powołał i którzy złożyli oświadczenie w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. SKO wskazało, że złożona skarga ma co do zasady polemiczny charakter i nie wnosi do sprawy niczego nowego, stanowiąc de facto powielenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Przedmiot kontroli stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz Miasta i Gminy o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na usunięcie uszkodzeń dachu spowodowanych przez wiatr w nocy z [...] pażdziernika 2017 r. na zabytkowym Dworze w [...]. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek skarżącego z [...] pażdziernika 2017 r., w którym zwrócił się o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na usunięcie skutków huraganu [...]. Przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia była ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (DZ.U. 2018 poz. 1508), dalej zwana ustawą. W myśl art. 40 ust. 1 – 3 ustawy zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Z brzmienia przytoczonych przepisów ustawy wynika, że pomoc o jakiej w nim mowa ma charakter fakultatywny co oznacza, że powstanie straty w wyniku zdarzenia losowego lub szkody w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej nie obliguje organ do uwzględniania wniosku o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego. W postępowaniu o przyznanie wsparcia z pomocy społecznej zastosowanie mają zasady ogólne postępowania administracyjnego oraz zasady ogólne wyrażone w ustawie o pomocy społecznej. Rozpatrując sprawę organ przede wszystkim winien wnikliwie ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie podejmując rozstrzygnięcie winien mieć na uwadze, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest również zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym, których osoby nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1, 2 i 4 ustawy). Reasumując uwagi ogólne wskazać należy na wyjątkowy charakter instytucji pomocy społecznej, która stosowana jest jedynie w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Pomoc ta przyznawana jest w różnej formie i zakresie, a przyznanie jej uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków. Celem pomocy społecznej nie jest wyręczanie poszczególnych osób (ich rodzin) w zaspokajaniu wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie ich w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Wskazać przy tym należy, że sądowa kontrola decyzji o charakterze uznaniowym polega na badaniu prawidłowości przesłanek jakimi kierował się organ rozstrzygając sprawę w przedmiocie wsparcia z pomocy społecznej. Motywy rozstrzygnięcia organu winny mieć charakter prawny, a nie dowolny, czyli nie mogą być oderwane od przepisów ustawy. Rozstrzygnięcie organu, przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, winno uwzględniać zadania i cele instytucji pomocy społecznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji, którą organ odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej na remont dachu w zabytkowym Dworze w [...], Sąd nie stwierdził przekroczenia granic uznania administracyjnego. Należy przychylić się do stanowiska organu, że wnioskowana pomoc nie ma charakteru niezbędnej potrzeby bytowej, której zaspokojenie powinno nastąpić ze środków pomocy społecznej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnika bezspornie, że Dwór w [...] nie jest stałym i jedynym miejscem zamieszkania skarżącego, a niewyremontowanie dachu w tym budynku nie skutkuje niezaspokojeniem podstawowej potrzeby bytowej skarżącego jaką jest posiadanie lokalu mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że skarżący zamieszkuje w [...], nadto jest właścicielem działki gruntu i posadowionego na niej budynku pod adresem [...], w którym również zamieszkuje. W tych okolicznościach sprawy podniesioną przez organ argumentację należy uznać za prawidłową, nie naruszająca zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o pomocy społecznej. Wskazać przy tym należy, że podnoszona przez skarżącego okoliczność przebywania, czy nawet zamieszkiwania we Dworze nie podlega kwestionowaniu. Istotną problemu jest charakter wnioskowanej pomocy, która w bezspornych okolicznościach sprawy, nie nosi charakteru niezbędnej potrzeby bytowej, w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. Organ rozpoznał sprawę również pod kątem możliwości przyznanie zasiłku celowego w związku z koniecznością usunięcia skutków klęsk żywiołowych na podstawie przepisów art. 40 ustawy o pomocy społecznej oraz Zasad udzielania ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, które zostały określone w wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2017 r. Zasady te nie stanowią żródła prawa powszechnie obowiązującego, określają jednak tryb postępowania w sprawach dotyczących danej kategorii pomocy oraz wskazują niezbędne warunki udzielenia wsparcia. Pomoc finansowa udzielana według w.w. Zasad określonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2017 r. asygnowana jest ze środków rezerwy celowej budżetu Państwa. Należy mieć jednak na uwadze, że postępowanie, którego przedmiotem jest przyznanie w.w. pomocy toczy się na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej, co oznacza, że w postępowaniu tym pełne zastosowanie znajdują zasady ogólne zawarte w ustawie o pomocy społecznej, a decyzja w tym przedmiocie wydawana jest na podstawie art. 40 tejże ustawy. Jednym z warunków udzielenia pomocy finansowej z rezerwy celowej budżetu Państwa rodzinom lub osobom samotnie gospodarującym jest prowadzenie w dniu zdarzenia klęskowego gospodarstwa domowego w budynku mieszkalnym lub lokalu mieszkalnym zniszczonym lub uszkodzonym w wyniku tego zdarzenia. Pomoc ta ma bowiem na celu zabezpieczenie podstawowej potrzeby bytowej osób fizycznych, jaką jest mieszkanie. W ocenie Sądu ustalenia organu mogły stanowić wystarczającą podstawę do przyjęcia, że w dniu zdarzenia skarżący wraz z rodziną nie mieszkał na stałe we Dworze w [...] i nie prowadził tam gospodarstwa domowego, co w konsekwencji oznacza, iż nie spełniał warunków do przyznania wnioskowanej pomocy ze środków rezerwy celowej budżetu państwa. Wskazać również w tym miejscu należy, że o środki z rezerwy celowej na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych należy ubiegać się w okresie wystąpienia tych zdarzeń. W tym stanie sprawy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.