II GZ 183/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. W. "A.-Ch." Sp. z o.o. w W. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawartego w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1815/18 w sprawie ze skargi Z. W. "A.-Ch." Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie UZASADNIENIE Wyrokiem z 29 stycznia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Z. W. "A.-Ch." Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, uchylając tą decyzję – punkt 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji Sąd I instancji orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 2.867 złotych. Z. W. "A.-Ch." Sp. z o.o. w W. zażaleniem zaskarżyła punkt drugi wymienionego wyroku w części niezasądzonej kwoty 1.200 złotych. W ramach zarzutów strona podniosła naruszenie: I. przepisu § 8 pkt 5 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 ppkt a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, poprzez jego błędne zastosowanie przy wyliczaniu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, podczas gdy prawidłowo koszty te powinny być wyliczone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), albowiem koszty te nie stanowią kosztów zasądzonych do Skarbu Państwa, ale koszty reprezentacji pełnomocnika z wyboru; II. przepisu art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe wyliczenie i zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 2.867 zł, podczas gdy zasądzona kwota z tytułu kosztów postępowania powinna wynosić 4.067 zł. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w punkcie 2 sentencji wyroku WSA w Warszawie z 29 stycznia 2019 r. i zasądzenie od organu na rzecz Spółki kwoty 4.067 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wniosła również o zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie albowiem zasadnie poddaje w wątpliwość orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawartego w punkcie 2 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2019 r. Jak wynika z treści punktu 2 sentencji wymienionego wyroku, WSA w Warszawie zasądził od organu na rzecz strony skarżącej 2.867 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca kwestionując prawidłowość ustalenia wysokości należnych jej kosztów wskazuje, wyliczając szczegółowo w motywach zażalenia, iż koszty te powinny faktycznie zostać ustalone w kwocie 4.067 zł. Jej zdaniem składają się na nią poniesione koszty udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, 450 złotych tytułem wniesionej opłaty sądowej od skargi na rozstrzygnięcie organu oraz kwota 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. W ramach ostatniej z wymienionych składowych kosztów postępowania strona jako podstawę prawną wskazała § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt a) rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Motywy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnośnie postanowienia zawartego w punkcie 2 sentencji ograniczają się wyłącznie do jednego zdania w którym wskazano jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia przepisy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Uzasadnienie zatem ogranicza się wyłącznie do potwierdzenia uprawnienia strony wygrywającej sprawę (uwzględnienie skargi) do żądania zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz powołania ustawowego wyliczenia niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie zawiera natomiast powołania "szczegółowej" podstawy prawnej, w oparciu, o którą ustalona została wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej, jako niezbędny koszt postępowania. Brak przytoczenia odpowiednich regulacji związanych z kwestią kosztów sądowych powoduje, że brak jest podstaw do szczegółowego ustalenia podstaw składowych kwot niezbędnych kosztów postępowania, które złożyły się na sumę zasądzonych na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania i w konsekwencji możliwości kontroli prawidłowości orzeczenia zawartego w punkcie 2 sentencji wyroku. Powyższe stanowi przyczynę uchylenia postanowienia zawartego w punkcie 2 wyroku z 29 stycznia 2019 r., wydanego w sprawie o sygn. akt VI SA/WA 1815/18. Rzeczą Sądu I instancji przy ponownym rozpoznania sprawy będzie powtórne ustalenie kwoty zasądzonego zwrotu kosztów postępowania wraz z jej elementami składowymi oraz wskazaniem podstaw prawnych wynikających tak z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i przepisów mającego zastosowanie rozporządzenia odnoszącego się do profesjonalnego pełnomocnika strony z uwzględnieniem ich aktualnego dla momentu zainicjowania postępowania brzmienia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 postanowił jak w sentencji.