II SAB/Wa 144/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Starosty N. w zakresie niewydania orzeczenia w sprawie zasiłku dla bezrobotnych postanawia - odrzucić skargę - UZASADNIENIE W dniu [...] sierpnia 2008 r. Z. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty N. w zakresie niewydania orzeczenia w sprawie zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego przez skarżącego w ślad za ustaleniami organu, iż z dniem [...] stycznia 2002 r. upłynął ustalony okres pobierania tego zasiłku. W odpowiedzi na skargę Starosta N. wskazał, iż w niniejszej sprawie została wydana decyzja administracyjna z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]. W związku z powyższym organ wniósł o oddalenie skargi. W dniu [...] listopada 2008 r. Starosta N. w wykonaniu wezwania Sądu złożył do akt sprawy pismo wraz z informacją udzieloną przez [...] Urząd Wojewódzki w W., z której wynika, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie wystąpił do organu administracji wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi Z. L. jest bezczynność Starosty N. w zakresie niewydania orzeczenia w sprawie zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego przez skarżącego w ślad za ustaleniami organu, iż z dniem [...] stycznia 2002 r. upłynął ustalony okres pobierania tego zasiłku. Oznacza to, iż skarżącemu, w przypadku niewydania przez Starostę N. decyzji w ustawowym terminie, przysługiwało zażalenie do Wojewody [...] w trybie art. 37 § 1 Kpa. Skoro Z. L. takiego zażalenia nie wniósł, to tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, a to z kolei powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.