II OSK 1844/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Jerzy Bujko Protokolant Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. B. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 941/08 w sprawie ze skargi A. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE II OSK 1844/09 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 941/08 po rozpoznaniu skargi A. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Śremu z dnia [...] lutego 2008 r. o umorzeniu na podstawie art. 105 ( 1 kpa postępowania w sprawie z wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku inwentarskiego - kurnika na warsztat ślusarski oraz magazyn - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że orzeczenia administracyjne wydane w sprawie przez organy obu instancji były umotywowane tym, że w dacie złożenia wniosku skarżących, wszczynającego postępowanie administracyjne dla danego terenu brak było miejscowego planu zagospodarowania, który jednak został wprowadzony uchwałą Rady Miejskiej w Śremie z dnia 23 sierpnia 2007 r. Nr 109/XIII/07 /Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z dnia 24 października 2007 r. Nr 151, poz. 3309/. W tych okolicznościach realizacja wnioskowanej inwestycji nie podlega ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z art. 4 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./. Wszczęte wnioskiem postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe /art. 105 ( 1 kpa/. Inwestor może wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. A. i J. B. w skardze na powyższe rozstrzygnięcie podnieśli, że decyzja jest dotknięta brakami formalnymi, które powinny doprowadzić do jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie co do tego, że w sytuacji, gdy w dacie składania wniosku istniała podstawa do jego rozpatrzenia, bowiem brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu nowy stan faktyczny i prawny spowodował, że decyzja żądana we wniosku nie mogła już być wydana, skoro warunki zabudowy ustala się jedynie wówczas, gdy dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo wszczęte postępowanie administracyjne należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w myśl art. 105 ( 1 kpa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. i J. małżonkowie B. zarzucając naruszenie art. 145 ( 1 pkt 1 lit. c ppsa wobec rażącego naruszenia przez organ II instancji art. 6 i 12 ( 1 i 2 kpa ze względu na dopuszczenie się przewlekłości postępowania, która prowadziła do sytuacji, że nie wydano rozstrzygnięcia w sprawie aż do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także art. 7, 8, 9, 12 ( 1 i 2 w zw. z art. 11 pkt 3 oraz art. 18 pkt 3, art. 18, ust. 1 i art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a nadto art. 138 ( 1 pkt 1 zw. z art. 107 ( 1 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stawia się szereg zarzutów pod adresem Sądu, który zaakceptował wadliwe działanie organu odwoławczego prowadzące do uznania sprawy za bezprzedmiotową. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istotą sprawy rozpoznawanej w postępowaniu administracyjnym, a następnie w postępowaniu sądowo-administracyjnym w niniejszej sprawie jest to, czy w sytuacji, gdy wszczęto postępowanie administracyjne o wydanie decyzji ustalającej warunki dla danej inwestycji podczas braku dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie to powinno się toczyć nadal i zostać rozstrzygnięte merytoryczną decyzją pomimo, iż przed wydaniem decyzji został wprowadzony do obrotu prawnego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną strony pomimo uchwalenia powyższego planu, decyzja o warunkach zabudowy powinna być wydana, zwłaszcza wobec tego, że postępowanie administracyjne z przyczyn leżących po stronie organów administracji publicznej toczyło się w sposób przewlekły a ponadto, jak wskazuje się w zaskarżonej decyzji, teren przewidziany pod proponowaną przez inwestora zmianę jego przeznaczenia, faktycznie przeznacza pod innego rodzaju zagospodarowanie, niż tego oczekiwałby inwestor. Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty akceptowania przez Sąd pierwszej instancji wadliwego działania organów administracji publicznej /z naruszeniem wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego/ a w konsekwencji prowadzące do konieczności uznania nieprawidłowości kwestionowanego wyroku i uwzględnienia skargi kasacyjnej, nie mogły być potraktowane za usprawiedliwione z tej przyczyny, że wady procesowe występujące w postępowaniu administracyjnym nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Niewątpliwe naruszenie zasady szybkości postępowania i inne podnoszone kwestie z zakresu procedury administracyjnej nie mogą bowiem zmienić faktu, iż mająca zastosowanie w sprawie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 roku jako zasadę traktuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie wtedy, gdy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli zatem w czasie, gdy trwało postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, wszczęte wnioskiem inwestora o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wskazanej zmiany przeznaczenia określonych obiektów do obrotu prawnego wszedł miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący obszar, na którym jest położona nieruchomość, której zagospodarowania dotyczy wniosek, to odpadła niewątpliwie prawna możliwość ustalenia warunków zabudowy, o które ubiega się skarżący. Proces inwestycyjny może się odbywać tylko z uwzględnieniem unormowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś w sytuacji, gdy skarżący kwestionuje uregulowania planu, ma stosownie do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym możliwość wniesienia skargi na ten plan, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu rady gminy do usunięcia naruszeń prawa, przewidzianym tym przepisem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.