II OSK 1785/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2505/20 w sprawie ze skargi G. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 3 czerwca 2020 r. nr DL.WIIIPO.410.469.2020/AT w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2505/20 oddalił skargę G. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 3 czerwca 2020 r. nr DL.WIIIPO.410.2020/AT w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 1 kwietnia 2019 r. G. C. wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na pełnienie funkcji prezesa zarządu spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Spółka), w której posiada jednocześnie udziały. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 28 listopada 2019 r. nr WSC-II-A.6151.15897.2019, na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.; dalej: ustawa o cudzoziemcach), odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia. Organ stwierdził: 1) niespełnianie przez Spółkę przesłanek z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a, ewentualnie art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o cudzoziemcach; 2) niewykazanie przez wnioskodawcę, iż spełnia on przesłankę z art. 142 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o cudzoziemcach (posiadanie zapewnionego źródła stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu). Po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) zaskarżoną decyzją z dnia 3 czerwca 2020 r. nr DL.WIIIPO.410.2020/AT utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawca uzasadnił pobyt w Polsce prowadzeniem działalności gospodarczej w formie Spółki, w której jest wspólnikiem, posiadając 10 udziałów o łącznej wartości 500.000 zł i jednocześnie jest prezesem jej zarządu (co odpowiada celowi pobytu, o którym mowa w art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach). Zgodnie z art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach udzielenie cudzoziemcowi przewidzianego w tym przepisie zezwolenia wymaga wykazania, iż cudzoziemiec spełnia warunki, o których mowa w art.142 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, a spółka spełnia warunki, o których mowa w art.142 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W toku postępowania odwoławczego skarżący, na wezwanie organu z dnia 25 lutego 2020 r., przedłożył dokumenty mające potwierdzać spełnienie przesłanek wynikających z art. 142 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach: 1) historię rachunku bankowego za okres od 1 sierpnia 2019 r. do 31 stycznia 2020 r.; 2) 2) bilans finansowy za rok 2019, z którego wynika, że zysk wynosi 45.051,78 zł; 3) 18 umów o współpracy (w tym część w języku angielskim i niemieckim, które nie zostały przetłumaczone przez polskiego tłumacza przysięgłego na język polski); 4) listę pracowników mających umowy w okresie od 1 grudnia 2019 r. do 29 lutego 2020 r.; 5) zeznanie Spółki o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za rok 2019, z którego wynika, iż w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. Spółka uzyskała dochód w wysokości 66.655,99 zł, natomiast po odliczeniu kwoty strat z lat ubiegłych (54.936.04 zł) podstawa opodatkowania wynosi 11.719,95 zł; 6) druki ZUS P RCA wraz z potwierdzeniem wysyłki za okres od stycznia 2019 r. do lutego 2020 r.; 7) zaświadczenie o zameldowaniu skarżącego na pobyt czasowy na okres od 11 marca do 24 października 2020 r.; 8) nieaktualną umowę najmu lokalu znajdującego się pod ww. adresem (umowa została zawarta 30 grudnia 2017 r. na okres jednego roku z możliwością jej przedłużenia); 9) zaświadczenie z 30 marca 2020 r. wystawione przez dyrektora do spraw administracyjnych Spółki, stwierdzające, iż skarżący jest zatrudniony na stanowisku dyrektora generalnego od 15 stycznia 2017 r. na czas nieokreślony, w wymiarze czasu pracy pełnego etatu, bez podania wysokości miesięcznego wynagrodzenia; 10) zeznanie PIT-37 skarżącego o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym 2019 r. (poniesionej straty), z którego wynika iż jego dochód w roku 2019 wyniósł 15.923,75 zł; 1 11) oświadczenie skarżącego z 30 marca 2020 r. o ilości osób pozostających na utrzymaniu wnioskującego, z którego wynika, iż na utrzymaniu skarżącego pozostaje jedna osoba. Organ stwierdził, że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie pozwalała na uznanie, że Spółka, tj. podmiot prowadzący działalność gospodarczą, spełnia warunki z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a lub lit. b ustawy o cudzoziemcach. Skarżący nie przedłożył także dokumentów potwierdzających, że w okresie co najmniej 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku zatrudnionych w Spółce było na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, konieczne jest dokonanie oceny przedmiotowej działalności gospodarczej głównie pod kątem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Spółka nie przyczynia się również do wzrostu inwestycji, transferu technologii i wprowadzania korzystnych innowacji, co oznacza, iż nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Szefa Urzędu w przedmiotowej sprawie nie przedłożono dokumentacji potwierdzającej spełnianie przez wnioskodawcę warunków z art. 142 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o cudzoziemcach (posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu). Do akt sprawy dołączono jedynie zaświadczenie o zatrudnieniu cudzoziemca na stanowisku dyrektora generalnego w Spółce, nie dołączono jednak umowy, na podstawie której zatrudnienie jest realizowane. W zaświadczeniu nie wskazano wysokości wynagrodzenia skarżącego. Analizując dołączone do akt sprawy druki ZUS P RCA Szef Urzędu zauważył, iż podstawy wymiaru składki są zmienne i wynoszą od 700,00 zł do 2250,00 zł. Do akt sprawy nie dołączono dokumentów, z których wynikałyby kwoty, od których opłacane były powyższe składki, a zatem nie można stwierdzić, iż jego dochody są stabilne i regularne. W aktach sprawy znajduje się zezwolenie typu A na pracę skarżącego na stanowisku dyrektora generalnego Spółki za wynagrodzeniem w wysokości 3.500,00 zł brutto miesięcznie, jednak materiał dowodowy nie potwierdza, iż jest on na powyższych warunkach zatrudniony. G. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję. Zarzucił w niej organowi naruszenie szeregu przepisów, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 15, art. 104 w zw. z art. 107, art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 136, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3, art. 75, art. 268a w zw. z art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 100 ust. 1, art. 142 i art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach. W piśmie procesowym z 16 listopada 2021 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. oddalił skargę. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób upoważniający Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sąd zacytował art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach i wskazał, że ustawa o cudzoziemcach uzależnia uzyskanie przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt czasowy związanego z wykonywaniem pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, którą cudzoziemiec utworzył lub której udziały objął lub nabył, od spełnienia określonych wymagań zarówno przez samego cudzoziemca, jak i przez spółkę, z wykonywaniem funkcji w której cudzoziemiec ubiega się o zezwolenie. Zgodnie z tym przepisem cudzoziemiec musi legitymować się m.in. (...) (b) źródłem stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu (art. 142 ust. 3 w zw. z art. 142 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o cudzoziemcach). Ustawodawca określił także wymagania, jakie musi spełniać spółka, to jest: a) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej musi osiągnąć dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, w roku poprzedzającym złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub b) wykazać, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy (art. 142 ust. 3 w zw. z art. 142 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach). Sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia art. 15 k.p.a. Podał, że Szef Urzędu wywiązał się także z obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, przeprowadzając w ramach postępowania odwoławczego uzupełniające postępowanie w trybie art. 136 k.p.a. W ramach tego postępowania organ wezwał pełnomocnika skarżącego do przedłożenia szczegółowo określonej dokumentacji (w wezwaniu z dnia 25 lutego 2020 r. zawarto w tym zakresie 11 pozycji), mającej wykazać spełnianie przez skarżącego oraz Spółkę, w której pełni on funkcję członka zarządu, warunków, o których mowa w art. 142 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Stosowna dokumentacja została przedłożona przez pełnomocnika skarżącego przy piśmie z dnia 9 kwietnia 2020 r. (k. 210 akt odwoławczych). Sąd stwierdził, że Szef Urzędu prawidłowo rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał, szczegółowo wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji przyczyny, dla których uznał, iż przesłanki niezbędne do udzielenia skarżącemu żądanego zezwolenia nie zostały spełnione. Istotne znacznie ma fakt, iż w skardze nie podważono w żadnym zakresie poszczególnych ustaleń faktycznych organu, w tym w szczególności skarżący nie przedłożył jakiejkolwiek dodatkowej dokumentacji, pozwalającej na sformułowanie odmiennych wniosków co do sytuacji skarżącego i Spółki niż te, które sformułował Szef Urzędu. Istota skargi sprowadza się wyłącznie do polemiki ze stanowiskiem organu oraz do podniesienia zarzutów naruszenia przez Szefa Urzędu szeregu przepisów postępowania administracyjnego, w wyniku czego miało, zdaniem skarżącego, dojść do nierozpoznania sprawy przez organ. Ponadto, zdaniem Sądu, Szef Urzędu trafnie uznał, iż złożona przez skarżącego dokumentacja nie potwierdza spełnienia przez niego wymagań z art. 142 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy o cudzoziemcach (posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu). Z zestawienia art. 142 ust. 3 w zw. z art. 142 ust. 1 i art. 124 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach według Sądu wynika, iż do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym mowa w art. 142 ust. 3, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy art. 114 ust. 2. Stosownie do art. 114 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz U. z 2019 r., poz. 1507, 1622, 1690 i 1818), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu. W piśmie z dnia 30 marca 2020 r. skarżący oświadczył, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z nim jedno dziecko. W tej sytuacji zadośćuczynienie ww. wymaganiom z art. 142 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach łączyło się z koniecznością wykazania przez skarżącego, że legitymuje się on stabilnym i regularnym źródłem dochodu o wysokości przekraczającej 1056 zł (2 x 528 zł, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 11 lipca 2018 r.). Sąd stwierdził, że Szef Urzędu przeanalizował w tym kontekście przedłożone przez skarżącego dokumenty i prawidłowo przyjął, że sytuacja dochodowa skarżącego nie spełnia ww. warunku. Sąd nie zanegował wymaganej przepisem regularności powyższych dochodów mimo braku dochodów w grudniu 2019 r. i styczniu 2020 r., jednakże dostrzegł niestabilność ich wysokości. W tym kontekście, zdaniem Sądu, Szef Urzędu trafnie wskazał, że skarżący nie przedłożył dokumentów zaświadczających o wysokości wynagrodzenia otrzymywanego z tytułu zatrudnienia na stanowisku dyrektora generalnego w Spółce (w tym w szczególności umowy ze Spółką, co uniemożliwia ustalenie, czy skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości określonej w zezwoleniu na wykonywanie tej pracy). Ponadto, w ocenie Sądu, Szef Urzędu trafnie przyjął, że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie pozwala na uznanie, że Spółka spełnia warunki z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach (osiągnięcie w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku dochodu w określonej wysokości lub zatrudnianie określonych osób w okresie i na warunkach tam wskazanych) lub art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o cudzoziemcach (na wypadek niespełniania warunków z art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach – posiadanie środków pozwalających na spełnienie w przyszłości warunków określonych w lit. a lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy). Skarżący nie wykazał także, że Spółka osiągnęła wymagany przepisami prawa dochód, a także, że zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z załączonych dokumentów wynika jedynie, że obecnie zatrudnieni są w niej obywatele Ukrainy, bez wskazania, jaka jest ich podstawa prawna pobytu w Polsce, zaś brak jest dowodów wskazujących, że przed złożeniem przedmiotowego wniosku zatrudniano obywateli polskich lub ww. cudzoziemców. Skarżący nie wykazał również, że Spółka posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków. G. C. wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2022 r., poz. 359 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75, art. 77 § 1, art. 79a § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na: a) braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, że skarżący nie przedstawił dokumentów dotyczących potwierdzenia danych we wniosku o udzielenie zgody na pobyt czasowy na terytorium RP w sytuacji, gdy skarżący przedstawił dokumenty, z których wynika, że ma miejsce stałego zamieszkania w Polsce, tu znajduje się jego centrum życiowe, a w szczególności przebywają tu jego żona oraz dziecko, a także ma stałe miejsce pracy, osiąga stałe dochody, jest ubezpieczony, b) nieprzeprowadzeniu dowodów w postaci: przesłuchania wnioskodawcy, przesłuchania żony wnioskodawcy, przesłuchania innych osób, które zostałyby wskazane przez wnioskodawcę; wskazano, że gdyby tylko został przesłuchany bądź zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji na okoliczność miejsca zamieszkania wnioskodawcy, celu pobytu na terytorium RP, miejsca zamieszkania rodziny wnioskodawcy na terytorium RP, pracy wykonywanej na terytorium RP, wysokości dochodów spółki prowadzonej przez odwołującego się, c) dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń stanu faktycznego, że Spółka skarżącego nie przynosi dochodu, a skarżący nie ma stałego dochodu, w sytuacji, gdy skarżący przedłożył stosowne dokumenty, z których wynika, że skarżący ma stały dochód, d) prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej, bowiem organ drugiej instancji nie wezwał strony do uzupełnienia materiału dowodowego, mimo że miał wątpliwości co do poszczególnych dokumentów, tak samo jak organ pierwszej instancji, co obligowało organ do tego, aby wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego, e) braku wezwania strony do przedłożenia dokumentów, jeżeli organ uznał, że przedłożone dotychczas dokumenty nie są dla niego wystarczające, f) braku uznania za dowody poszczególnych dokumentów w sytuacji, gdy organ nie wezwał do ich braku; 2. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, a także braku sprawdzenia tego, czy skarżący spełnia przesłanki na dzień wydania decyzji, w sytuacji, gdy od wszczęcia postępowania do wydania decyzji przez organ drugiej instancji upłynął długi okres; 3. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 79a k.p.a. przez oddalenie skargi w wyniku błędnego uznania, że wezwanie do złożenia określonych dokumentów jest wskazaniem przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane w postępowaniu i stanowi realizację obowiązku określonego w art. 79a k.p.a.; 4. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 104 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co spowodowało, że decyzja organu pierwszej instancji nie została poddana kontroli instancyjnej, bowiem organ drugiej instancji nie odpowiedział w ani jednym fragmencie na szereg zarzutów podniesionych w odwołaniu, m.in. tych dotyczących postępowania dowodowego, a także tych dotyczących braku upoważnienia do wydania decyzji w imieniu organu pierwszej instancji przez osobę, która ją podpisała; 5. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku ponownego wezwania strony do przedłożenia dokumentów, w sytuacji, gdy organ uznał, że z przedłożonych przez stronę dokumentów nie wynikają twierdzenia zgłoszone przez stronę, w szczególności dotyczące wysokości dochodów uzyskiwanych przez stronę; 6. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 268a w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ pierwszej przez osobę nieposiadającą pisemnego upoważnienia do załatwienia sprawy w imieniu organu, a także poprzez brak odniesienia się przez Sąd do tego zarzutu; 7. art. 151 w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ograniczenie się przez Sąd w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organów obu instancji, bez przeprowadzenia ich analizy, a także bez odniesienia się do szeregu zarzutów podniesionych w skardze (m.in. naruszenia art. 75 i art. 268a k.p.a.), co uniemożliwiło stronie skarżące poznanie motywów podjęcia decyzji przez Sąd i ograniczyło jej prawo do obrony; 8. art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy Sąd nie był związany podstawami i zarzutami skargi, a nie podjął on żadnych kroków w celu ustalenia faktycznych przesłanek, które spełnia skarżący do otrzymania pozytywnej decyzji, a także poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze, a także poprzez brak rozpoznania decyzji ze względu na naruszenie art. 79a § 1 k.p.a. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 100 ust. 1, art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne uznanie, że Spółka nie posiada dochodu, w sytuacji, gdy organ ustalił, że Spółka w roku 2018 r. miała dochód w dużej wysokości, co powoduje, że zostały spełnione przesłanki ustawowe dotyczące wysokości dochodu; 2. art. 100 ust. 1, art. 142 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności pozwalających mu na otrzymanie stałego pobytu na terytorium RP, w sytuacji, gdy ma miejsce stałego zamieszkania, ma miejsce pracy, gdzie otrzymuje stałe zarobki spełniające kryteria ustawowe, a prowadzona przez niego działalność gospodarcza ma stały dochód, co powoduje, że nie istnieją żadne obiektywne przesłanki, które mogłyby spowodować oddalenie wniosku skarżącego; 3. art. 100 ust. 1, art. 142 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności pozwalających mu na otrzymanie stałego pobytu na terytorium RP, w sytuacji, gdy ma miejsce stałego zamieszkania; 4. art. 100 ust. 1, art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a, b ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności pozwalających mu na otrzymanie stałego pobytu na terytorium RP, w sytuacji, gdy Spółka osiąga dochody, zatrudnia pracowników, posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych w lit. a oraz prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy; 5. art. 100 ust. 1, art. 142 ust. 3, 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne ustalenie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności pozwalających mu na otrzymanie stałego pobytu na terytorium RP, w sytuacji, gdy spełnił kryteria, bowiem przedstawił na tę okoliczność stosowne dokumenty, które błędnie zostały pominięte przez organy oraz przez Sąd. W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a następnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 183 § p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Autor skargi kasacyjnej oparł zawarte w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny powoduje, że możliwa jest jego subsumpcja pod odpowiednią normę prawną. Mając na względzie powyższe w pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu, którego uwzględnienie prowadziłoby do stwierdzenia, że decyzja organu pierwszej instancji dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Uzasadniając ten zarzut autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 286a k.p.a., którego upatruje w podpisaniu tej decyzji przez nieuprawnioną osobę. Z decyzji nie wynika bowiem, jego zdaniem, aby podpisująca decyzję w imieniu Wojewody Mazowieckiego osoba (starszy inspektor wojewódzki M. A.) działała na podstawie ważnego upoważnienia. Nie można odmówić słuszności cudzoziemcowi co do tego, że mimo iż zarzut naruszenia powyższego przepisu został wskazany już w odwołaniu, to organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do wskazanego naruszenia, ani też nie wyjaśnił wątpliwości co do upoważnienia podpisującej decyzję osoby. Nie można bowiem uznać za odniesienie się do tej kwestii zawartego w odpowiedzi na skargę stwierdzenia, że "rozstrzygnięcie zostało podpisane przez osobę uprawnioną, której uprawnienie nie było dotychczas kwestionowane przez WSA w Warszawie". Niezależnie od tego, że odpowiedź na skargę nie może stanowić uzupełnienia decyzji administracyjnej, to zacytowane lakoniczne stwierdzenie żadną miarą nie wyjaśniło cudzoziemcowi wątpliwości odnośnie do kwestionowanego zagadnienia. Ma również rację skarżący kasacyjnie wskazując, że kwestii tej nie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji. Wprawdzie słusznie wskazał Sąd, że "samo niepowołanie się w decyzji na posiadane upoważnienie do wydania decyzji nie może być utożsamiane z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną", jednakże uszło jego uwadze, iż zarzut skarżącego nie wskazywał na "niepowołanie się na upoważnienie", lecz na brak takiego upoważnienia. Co za tym idzie, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było wyjaśnienie skarżącemu, czy zaskarżona decyzja narusza art. 268a k.p.a., tym bardziej, że autor skargi wywodził daleko idący skutek tej wadliwości – nieważność decyzji. Jedynie na marginesie niniejszych rozważań wskazać należy, że jako oczywistą niedokładność Naczelny Sąd Administracyjny potraktował wskazanie przez Sąd wojewódzki, że "brak (...) podstaw do przyjęcia, że decyzja Wojewody została podpisana przez osobę uprawnioną" (powinno być "nieuprawnioną"). Powyższe uchybienia zarówno organu odwoławczego, jak i Sądu pierwszej instancji nie mogły jednak stanowić podstawy wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego wyroku, jak i decyzji administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uzupełnił bowiem postępowanie wyjaśniające w tym zakresie i zażądał stosownego upoważnienia. Ostatecznie w aktach sprawy znajduje się stosowny dokument z dnia 6 marca 2019 r., którym Wojewoda Mazowiecki udzielił M. A. upoważnienia do prowadzenia w jego imieniu spraw, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (...). Upoważnienie to utraciło moc z dniem 10 czerwca 2021 r., a zatem obowiązywało w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji należało uznać, iż mimo niewątpliwej wadliwości działania organów i Sądu wojewódzkiego w omawianym zakresie, uchybienie to pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie, w którym wskazuje się na błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego i nieprzeprowadzenie wskazanych w skardze kasacyjnej dowodów. Przypomnieć należy, że – jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji – cudzoziemiec wnioskował o udzielenie mu zgody na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawodawca w art. 142 i art. 143 ustawy o cudzoziemcach wymienił przesłanki, które muszą zostać spełnione dla uwzględnienia tego wniosku, przy czym wymagania te dotyczą zarówno samego cudzoziemca, jak i spółki, z wykonaniem funkcji w której cudzoziemiec ubiega się o zezwolenie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyczyną, dla której organ administracji odmówił udzielenia wnioskowanej zgody, było niewykazanie przez niego, że posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu (art. 142 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy). W ocenie organu administracji nie zostało także wykazane, aby spółka, w której skarżący jest członkiem zarządu, spełniała warunki określone w art. 142 ust. 1 pkt 3 lit. a i b tej ustawy. Jednocześnie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia nie wskazuje się na niespełnienie pozostałych przesłanek, w tym m.in., aby skarżący nie posiadał miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro organ uznał okoliczność tę za udowodnioną na podstawie innych dowodów (z dokumentów lub ich kserokopii), to nie można skutecznie zarzucić, że nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków lub samego wnioskodawcy na tę okoliczność. W art. 78 § 2 k.p.a. wskazuje się, że organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli dotyczy ono okoliczności, które zostały stwierdzone innymi dowodami. Wobec powyższego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które związane są z nieprawidłowym wyjaśnieniem tej okoliczności, są nie tylko nieuzasadnione, ale wręcz niezrozumiale. Nie można także skutecznie postawić organom administracji i Sądowi pierwszej instancji zarzutu nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie posiadania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu. Słusznie wszak podkreślił Sąd pierwszej instancji, że – uwzględniając art. 114 ust. 2 w zw. z art. 142 ust. 4 i art. 140 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji) skarżący powinien legitymować się źródłem dochodu w wysokości co najmniej 1056 zł miesięcznie. Tymczasem przedłożone dokumenty nie wskazują na uzyskiwanie takiego dochodu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że przeciwko twierdzeniom skarżącego przemawiają dokumenty ZUS za okres od lutego 2019 r. do lutego 2020 r. ujawniające zmienne podstawy wymiaru składki, z których część wskazuje na kwoty poniżej minimalnej ustawowo określonej kwoty. Skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ww. ustaleń. Poza polemiką z twierdzeniami organu oraz oceną Sądu pierwszej instancji i wskazaniem, iż "posiada stabilne źródło dochodów albowiem jest zatrudniony na stanowisku pozwalającym utrzymać siebie i rodzinę", nie wskazał żadnych dowodów, które potwierdzałyby ww. tezę. Należy przy tym zauważyć, że ocena dokonana przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji nie pomija dokumentów wskazujących, iż cudzoziemiec zatrudniony jest na stanowisku dyrektora generalnego Spółki P. oraz decyzji z dnia 10 października 2017 r. stanowiącej Zezwolenie na pracę typu A, z której miałaby wynikać wysokość wynagrodzenia na kwotę 3500 zł miesięcznie. Słusznie jednak stwierdził organ administracji, a stanowisko to zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, iż żaden z dokumentów nie potwierdza, że cudzoziemiec osiąga takie dochody z umowy o pracę. Co więcej, w aktach sprawy znajduje się także zeznanie cudzoziemca o wysokości osiągniętego dochodu za 2019 r., które nie pozwala na przyjęcie, iż skarżący faktycznie osiągał dochód taki jak wskazany w ww. decyzji. Natomiast zsumowanie kwot stanowiących podstawę wymiaru składek ZUS daje kwotę przychodów ujawnioną w ww. zeznaniu. Powyższe zatem nie pozwala na przyjęcie innej wysokości dochodów niż te, które wynikają z ww. dokumentów. A zatem twierdzenia skarżącego kasacyjnie, iż posiada inne dochody niż te, które zostały ustalone przez organ, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodnym. Nie można także skutecznie zarzucić organowi administracji, iż z naruszeniem art. 79a k.p.a. nie poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i nie wskazał przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane. Jak bowiem wynika z treści pisma z dnia 25 lutego 2020 r. skierowanego do pełnomocnika skarżącego organ poinformował go, wzywając do złożenia szeregu dokumentów, że w przypadku niewykonania zobowiązania organ rozpozna sprawę w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Wskazano także, że "dotychczas zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na załatwienie przedmiotowej sprawy zgodnie z żądaniem strony". Podobnie jako trafne należało ocenić stanowisko Sądu pierwszej instancji co do niewykazania przez cudzoziemca, iż Spółka spełnia przesłanki określone w art. 142 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, iż jej autor nawet nie podjął próby wykazania błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ administracji i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji. Tymczasem organy administracji dokonały oceny wszystkich dokumentów złożonych przez cudzoziemca. Niezrozumiale są zatem wywody autora skargi kasacyjnej dotyczące mocy dowodowej kserokopii dokumentów w sytuacji, gdy przedmiotem oceny organów były oryginały dokumentów. Z uzasadnienia zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcia nie wynika, aby organ odmówił mocy dowodowej jakiegoś dokumentu jedynie z tego powodu, że stanowi kserokopię dowodu i z tego powodu wydał decyzję nieuwzględniającą żądania wnioskodawcy. Nie można również postawić skutecznie organowi administracji zarzutu, że nie przeprowadził dowodu z przesłuchania cudzoziemca i jego żony na okoliczność dochodów osiąganych przez cudzoziemca oraz Spółkę, z której działalnością wiąże swój pobyt w Polsce. Wysokość osiągniętego dochodu nie może wszak być udowadniana dowodami osobowymi takimi jak zeznania świadków lub stron. Z tych powodów należało uznać, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie 1 i 3 skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi prawidłowo Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 oraz art. 136 k.p.a. Analiza akt sprawy wskazuje, iż organ drugiej instancji wezwał cudzoziemca do przedłożenia dokumentów i w oparciu o takie zaktualizowane dowody rozstrzygnął wniosek G. C. W tej sytuacji również zarzuty wymienione w punktach 2, 4 i 5 skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu można postawić jedynie wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08; dostępne w CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co czyni ww. zarzut nietrafnym. Skoro skarżący kasacyjnie nie podważył poczynionych przez organ administracji i zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, to nie można uznać za uzasadnione zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 100 ust. 1, art. 142 ust. 1 pkt 3, art. 142 ust. 1 pkt 1 lit a, b, c, art. 142 ust. 1 pkt 2 oraz art. 142 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o cudzoziemcach. W świetle poczynionych bowiem ustaleń faktycznych nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej (Naczelny Sąd Administracyjny jako oczywistą omyłkę pisarską uznał posłużenie się w ww. podstawach kasacyjnych sformułowaniem "stałego pobytu" w miejsce "pobytu czasowego", o który skarżący wnioskował i o którym mowa w ww. przepisach). Powyższe oznacza, że organy administracji w sposób prawidłowy zastosowały art. 100 ust. 1 odmawiając uwzględnienia wniosku cudzoziemca. Wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, skargę kasacyjną należało oddalić Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.