I C 564/23

<p>Sygn. akt I C 564/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Warszawa, dnia 19 lutego 2025 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Marcin Polit</p> <p>Protokolant sekretarz sądowy Zuzanna Kurek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 roku w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">A. K.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa – Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego</p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  odstępuje od obciążenia powódki obowiązkiem zwrotu pozwanemu kosztów procesu;</p> <p>III.  przyznaje radcy prawnemu <span class="anon-block">M. M.</span> ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 6 642 (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) złote, w tym 1 242 (tysiąc dwieście czterdzieści dwa) złote podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu powódce <span class="anon-block">A. K.</span>, które nie zostały opłacone w całości ani w części;</p> <p>IV.  nieuiszczone koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Sygn. akt I C 564/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>, zgodnie z wynikającą z tego przepisu zasadą słuszności, uznając, że najstosowniejsze będzie nieobciążanie powódki – jako przegrywającej sprawę – obowiązkiem pokrycia kosztów procesu poniesionych przez stronę pozwaną, z uwagi na jej sytuację osobistą i zdrowotną. Powódka jest osobą niepełnosprawną, cierpi na dziecięce porażenie mózgowe, choruje na epilepsję i mimo tych niewątpliwych trudności stara się w miarę możliwości funkcjonować w społeczeństwie (prowadzi fundację dla osób niepełnosprawnych). Całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy może wskazywać, że nawet jeżeli wszelkie związane z przedmiotową inwestycją budowlaną immisje – w myśl przywołanego wyżej, wyrażanego w doktrynie poglądu – nie przekraczały przeciętnej miary i tym samym nie stanowiły wystarczającej podstawy do powstania odpowiedzialności odszkodowawczej, to akurat dla powódki rzeczywiście mogły one być szczególnie dotkliwe. W konsekwencji należało orzec jak w punkcie II sentencji wyroku.</p> </div>