I OSK 2659/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1495/17 w sprawie ze skargi K.A. na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia 25 lipca 2017 r. nr 2284/17 w przedmiocie przyznania odprawy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1495/17 oddalił skargę K.A. (dalej: skarżący) na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania odprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący w dniu 10 kwietnia 2014 r. został zwolniony ze służby w Policji i w związku z tym zwolnieniem została mu wypłacona odprawa pieniężna w wysokości 61.983,00 zł brutto. Decyzją personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący został przyjęty do Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dniem 1 lipca 2014 r. Szef CBA, działając na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, decyzją personalną zwolnił skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem 10 lutego 2016 r. W następstwie powyższego zwolnienia, Szef CBA decyzją personalną nr [...] z dnia 15 lutego 2016 r. przyznał skarżącemu odprawę w wysokości 600% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji z dniem 10 kwietnia 2014 r., tj. o kwotę 61.983,00 zł brutto. W uzasadnieniu decyzji personalnej Szef CBA wskazał, iż kwotę odprawy należnej skarżącemu funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej przez niego w 2014 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, ponieważ świadczenie pieniężne, jakim niewątpliwie jest odprawa (wypłacana w związku ze zwolnieniem ze służby), ma charakter jednorazowy. Organ wskazał jednocześnie, że pogląd o jednorazowości odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby (bez względu na rodzaj formacji, a więc bez względu, czy chodzi o zawodową służbę wojskową, Policję, itp.) utrwalony został w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskiem z dnia 7 marca 2016 r. skarżący zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej wskazaną powyżej decyzją personalną z dnia 15 lutego 2016 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją personalną z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję personalną nr [...]. W wyniku rozpoznania skargi skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 955/16, uchylił zaskarżaną decyzję personalną oraz poprzedzającą ją decyzję personalną Szefa CBA z dnia [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w pełni podziela dotychczasowy dorobek orzeczniczy, który ukształtował pogląd, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Sąd uznał jednak, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. przyznająca skarżącemu odprawę w wysokości 600% uposażenia należnego w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem 10 kwietnia 2014 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę 61.983,00 zł, jest nieprawidłowa z uwagi na jej wadliwą sentencję. Sąd wskazał bowiem, że decyzja Szefa CBA z dnia 6 kwietnia 2016 r. w swej sentencji nie określa, w jakiej wysokości skarżącemu przysługuje odprawa i w jakiej wysokości de facto została przyznana. Według Sądu, nawet uzasadnienie spornej decyzji nie wyjaśnia jednoznacznie wspomnianej kwestii. Szef CBA, po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, kierując się wytycznymi zawartymi w powyższym orzeczeniu Sądu, w dniu [...] lipca 2017 r. wydał decyzję personalną nr [...], na podstawie której - powołując się na przepisy art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - przyznał skarżącemu, jako zwolnionemu ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem 10 lutego 2016 r., odprawę pieniężną w wysokości 10.463,40 zł brutto, co stanowi 600% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. kwotę 72.446,40 zł brutto pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem 10 kwietnia 2014 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę 61.983,00 zł brutto. W uzasadnieniu decyzji Szef CBA zwrócił uwagę, że z wykładni funkcjonalnej art. 96 ust. 1 ustawy o CBA wynika, iż odprawa z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Zatem, jak zauważył organ, w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem z formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze. Szef CBA stwierdził, że przedstawiona powyżej wykładnia art. 96 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym znajduje potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13, w uzasadnieniu którego NSA wyraźnie wskazał, że wielokrotne przyznanie odprawy oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem, a więc takie świadczenia powinny być wypłacone tylko raz. Zdaniem NSA, w sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby. Mając na względzie powyższe, Szef CBA uznał, że kwotę odprawy należnej skarżącemu z tytułu pełnienia służby w CBA w wysokości 600% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. w kwocie 72.446,40 zł brutto, należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej w 2014 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, tj. o kwotę 61.983,00 zł brutto. W konsekwencji, Szef CBA stwierdził więc, że skarżącemu funkcjonariuszowi należało wypłacić kwotę odprawy w wysokości 10.463,40 brutto. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 96 ust. 1 pkt 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, stanowi, że funkcjonariusz zwolniony ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym na podstawie art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4 i art. 64 ust.1 pkt 1 i 7, ust. 2 pkt 1 i 4 oraz ust. 3 tej ustawy, otrzymuje odprawę. Zgodnie z treścią art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Nieprzerwane pełnienie służby, w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, oznacza pełnienie służby tylko w tej służbie mundurowej. Do tego okresu nie wlicza się okresu pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko wynika zarówno z wykładni językowej, jak i systemowej art. 97 ust. 1 ustawy o CBA. Przepis ten wyraźnie odnosi się tylko do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i nie wiąże w żaden sposób okresu uprawniającego do wyższej odprawy ze służbą w innych formacjach zmilitaryzowanych. Należy zauważyć, że konstrukcja tego przepisu nie zawiera rozwiązania znanego z art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1643 ze zm.), w których określono, że do okresu uprawniającego do nabycia odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby wlicza się także okres służby w innych formacjach zmilitaryzowanych, a zatem należy przyjąć, że do okresu uprawniającego do wypłaty wyższej, niż sześciomiesięczne uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku, należy wliczyć tylko okres służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Powyższe odrębności, jak też odmienne uregulowanie nabycia prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem CBA w oparciu o określoną podstawę prawną (art. 96 ust. 1 i 2 ustawy o CBA), nie czynią przedmiotowego świadczenia (przyznawanego funkcjonariuszom CBA) wyjątkowym, w tym znaczeniu, że traci ono walor świadczenia jednorazowego. Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko ukształtowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Zdaniem Sądu, zarówno mające zastosowanie w sprawie regulacje prawne zawarte w ustawie o CBA, jak i normy wynikające z innych ustaw regulujących instytucję odprawy z tytułu zwolnienia ze służby, mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. W sytuacji, w której już raz wypłacono stronie dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia z innej służby, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia owej służby (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 757/09, czy też wyrok NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13). Wobec powyższego, Sąd I instancji stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - dokonanie pomniejszenia odprawy pieniężnej przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego o wysokość odprawy już wcześniej wypłaconej temu funkcjonariuszowi w związku z wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Policji, jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. Sąd I instancji zauważył, że skarżący w okresie od dnia [...] października 1986 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. pełnił służbę w Policji. W związku ze zwolnieniem skarżącego z Policji, otrzymał on odprawę w wysokości 61.983,00 zł brutto. Zasadnie zatem Szef CBA przyjął, że z tego względu kwotę odprawy należnej skarżącemu z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. W tej sytuacji, Sąd podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 931/08, zgodnie z którym świadczenie to (odprawa), co do zasady, jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 Kodeksu Pracy). W związku z powyższym, nie ma podstaw do wypłaty odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę w formacji zmilitaryzowanej, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie zaczęła ona pełnić służbę w tej samej lub innej służbie mundurowej. W związku z powyższym, Sąd uznał, że skoro z wykładni funkcjonalnej przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o CBA wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby w CBA ma charakter jednorazowy, przyjąć trzeba, że w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby w formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze. W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji stwierdził, że argumenty podniesione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, bowiem dokonana w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, jest prawidłowa. Ponadto, w ocenie Sądu, Szef CBA, wydając zaskarżoną decyzję nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Jednocześnie, z uwagi na wszechstronne i pełne zarazem uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, Szef CBA nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych regulacji prawnych - jednorazowy charakter instytucji odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA nie daje podstawy, aby uwzględnić stanowisko skarżącego i wypłacić wspomnianą odprawę niepomniejszoną o kwotę wcześniej wypłaconej odprawy z tytułu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 132 P.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia oddalającego skargę od decyzji, w sytuacji braku podstawy prawnej tej ostatniej. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 96 ust. 1 w zw. z 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że przedmiotowy przepis stanowi podstawę do pomniejszenia przyznanej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji w dniu 13 grudnia 2011 r., tj. o kwotę 61.983,00 zł brutto. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano m. in., że zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 (pięć) lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Okres służby przekraczający 6 (sześć) miesięcy liczy się jako pełny rok. W świetle wyżej wskazanego przepisu, stwierdzić należy, że podstawę wymiaru odprawy stanowi charakter służby oraz okres zatrudnienia w CBA. Co szczególnie ważne, w ustawie o CBA brak jest przepisów dopuszczających zaliczenie do okresu pełnienia służby w CBA okresów pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych (np. w Policji), a także umożliwiających niewypłacenie odprawy lub jej pomniejszenie. Nadto, ustawa o CBA nie przewiduje żadnych innych świadczeń o charakterze wyrównawczym lub uzupełniającym związanych ze zwolnieniem ze służby. Ustawa nie zawiera także katalogu tzw. przesłanek negatywnych, których niewystąpienie warunkowałoby uzyskanie odprawy. W świetle powyższego, a także mając na uwadze brzmienie przepisów ustawy o CBA, stwierdzić należy, że jedynymi przesłankami uzyskania odprawy jest fakt zwolnienia ze służby w ściśle wskazanych przypadkach. Podkreślono, że skarżący spełnił wszystkie przesłanki, od których ustawa o CBA uzależnia przyznanie odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby, a co za tym idzie, decyzja nr [...] w części dotyczącej przyznania skarżącemu odprawy jest jak najbardziej prawidłowa; pomniejszenie jej wysokości o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji należy natomiast ocenić jako nieuprawnione działanie organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 2017), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach procesowej podstawy skargi kasacyjnej jej autor wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP., poprzez oddalenie skargi. Obydwa wymienione przepisy stanowią o tym, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Jak wynika z zaskarżonego wyroku podstawę oddalenia przez Sąd I instancji skargi K.A. stanowił art. 151 P.p.s.a. Przepis ten nie został jednak wskazany w skardze kasacyjnej jako naruszony poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, podczas gdy art. 151 P.p.s.a. stanowił prawną podstawę do podjęcia przez Sąd I instancji takiego właśnie rozstrzygnięcia. Kontrola prawidłowości zastosowania art. 151 P.p.s.a. mogłaby nastąpić tylko w sytuacji postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu jego naruszenia. Sam zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP nie jest wystarczający do dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny prawidłowości oddalenia skargi przez Sąd I instancji, tym bardziej że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wyraźnie w nim wskazał, że działa na podstawie prawa tj. art. 151 P.p.s.a. Nieprawidłowości w zakresie procesowej podstawy skargi kasacyjnej nie usuwa też powołanie art. 132 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem. Przepis ten określa formę rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. W wyroku Sąd wypowiada się co do tego czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, czy też nie. Art. 132 P.p.s.a. mógłby zostać naruszony gdyby Sąd I instancji rozstrzygnął sprawę w formie niewłaściwej lub w ogóle nie przewidzianej przez P.p.s.a. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie, w której skarga kasacyjna stara się zakwestionować nie formę procesową rozstrzygnięcia lecz sam sposób rozstrzygnięcia. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji co do tego, że skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w CBA nie przysługuje odprawa w pełnej wysokości, a to z uwagi na fakt iż skarżący otrzymał już odprawę z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. Ustawa z dnia 9 czerwca 2006r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w art. 96 przewiduje prawo do odprawy, w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 7, ust. 2 pkt 1 i 4. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że funkcjonariusz CBA nabywa prawo do odprawy tylko w niektórych wskazanych przypadkach zwolnienia. Uzyskanie prawa do odprawy nie stanowi zatem, tak jak w przypadku policjanta, powszechnego, generalnego uprawnienia z tytułu zwolnienia ze służby, jest ono bowiem związane z określonymi przesłankami zwolnienia. W ustawie o Policji przesłanki nabycia prawa do odprawy z tytułu zwolnienia ze służby mają szerszy zakres, niż w ustawie o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przypomnieć należy, iż ustawodawca może w szerokim zakresie określać sytuację prawną funkcjonariuszy służb mundurowych, często regulując ich prawa i obowiązki odmiennie. Poszczególne formacje mundurowe, nie są kategorią jednolitą i dopuszczalne jest zróżnicowanie sytuacji prawnej ich funkcjonariuszy. Każda z formacji posiada odrębną regulację ustawową określającą jej charakter i zakres działania. Powyższe odrębności uzasadniają występowanie zróżnicowania zarówno w zakresie dotyczącym statusu jak i uprawnień funkcjonariuszy różnych służb, a także warunków dotyczących przejścia do poszczególnych służb. Odmienny status policjanta uzasadnia zróżnicowanie jego pozycji prawnej w porównaniu z funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego, żołnierzem zawodowym, czy też funkcjonariuszem pozostałych służb mundurowych. W tej sytuacji policjanci i funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz inni funkcjonariusze służb mundurowych nie charakteryzują się takimi samymi lub podobnymi cechami w stopniu równym, tzn. nie występują w relewantnej sytuacji. W związku z powyższym nie jest konieczne przyznawanie wszystkim funkcjonariuszom jednakowych praw i jednakowych obowiązków, a wręcz przeciwnie uzasadnione jest ich zróżnicowanie. Z przedstawionego porównania regulacji dotyczącej odprawy zawartej w ustawie o Policji i w ustawie o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wynika jednak, że w obu służbach świadczenia te mają cechy odprawy. Wbrew stanowisku skarżącego, dla prawidłowej wykładni art. 96 ust. 1 pkt. 1 ustawy o CBA nie ma zatem znaczenia, czy i jakie różnice występują w uregulowaniu odprawy w innej służbie, w stosunku do pragmatyki policyjnej, ale istotne jest to, czy w tej innej służbie przewidziano odprawę, rozumianą szeroko, jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13 (dostępny na str. cbosa). stwierdził, że wielokrotne przyznawanie odprawy oraz innych świadczeń związanych z odejściem ze służby w pełnej wysokości, byłoby nieuzasadnionym i niesprawiedliwym przywilejem a więc, takie świadczenia powinny być wypłacane tylko raz. W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby. Z tym jednak zastrzeżeniem, o ile powoduje to uzyskania uprawnienia do odprawy w maksymalnej wysokości sześciomiesięcznego uposażenia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela dotychczas prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak i emerytura - ma charakter jednorazowy (v. wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 540/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał pogląd, który to pogląd prezentuje także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby (v. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 757/09, z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że wyroki te zapadły w odmiennych stanach faktycznych nie powoduje, że nie jest aktualny pogląd o jednorazowym charakterze odprawy z tytułu zwolnienia ze służby. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.